Vóór vorige week de naam Alap Shah trekt niet de aandacht van veel mensen. De 45-jarige financieel analist en technologieondernemer heeft de afgelopen twintig jaar in relatieve onbekendheid gewerkt. Afgelopen weekend schreef hij samen met het onderzoeksbureau Citrini een blog met de titel ‘Global Intelligence Crisis 2028’. Dit was een ‘denkoefening’ over de impact van kunstmatige intelligentie, en er werd voorspeld dat AI in juni van dat jaar de werkloosheid tot ruim 10 procent zou doen stijgen en de Dow Jones naar beneden, naar beneden, naar beneden zou dwingen. De auteurs schrijven op een zelfverzekerde, Nostradamische toon – alsof ze auditie doen voor de hoofdrol in het volgende boek van Michael Lewis – en schetsen een omgekeerd vliegwiel: AI-agenten die banen van werknemers overnemen, mensen die minder geld uitgeven, en worstelende bedrijven die ontslagen op ontslagen uitvoeren.
Er staat niet veel in waarover nog niet eerder is gehoord of waarover niet is gespeculeerd. Technologieleiders zoals Dario Amodei, CEO van Anthropic, hebben dit voorspeld de helft van de witteboordenbanen op instapniveau zal binnenkort verdwijnenen eerder dit jaar versnelde de lancering van de nieuwe agenttool van Anthropic Uitverkoop op Wall Street. Desondanks werd het rapport getroffen door de kracht van een sneeuwstorm die door Manhattan trok. Toen de slotbel op de New York Stock Exchange luidde, daalde de Dow Jones met 800 punten. De naam van Alap Shah wordt nu gehoord.
De prestatie is minder indrukwekkend dan het lijkt. Wall Street is, net als de rest van ons, voortdurend gespannen over AI, en er is niet veel voor nodig om een mini-paniek te veroorzaken. De financiële markten komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de werkelijkheid, maar de kriebels weerspiegelen bredere onrust. De toekomst van AI ligt op het grondgebied van William Gibson – het is hier, maar ongelijk verdeeld – en het nieuws van degenen die al leven in de door agenten geteisterde wereld van het schrijven van AI-code is zowel fascinerend als verontrustend. Nadruk op verontrustend.
Niemand – niemand! – weet precies welke impact AI op de economie zal hebben, maar wat wel duidelijk is, is dat de impact aanzienlijk zal zijn. De aandelenkoersen stijgen momenteel, dus het lijkt erop dat het logisch is dat het feest doorgaat. Maar dan komt het laatste doemmanifest, of een artikel dat suggereert dat traditionele bedrijfssectoren bedreigd kunnen worden door AI, en plotseling worden geldmanagers eraan herinnerd dat de grootste problemen van onze tijd nog steeds onopgelost zijn. Een voorbeeld: eerder deze maand wendde een klein bedrijf (met een waarde van minder dan $6 miljoen) dat voorheen karaokemachines verkocht zich tot AI-aangedreven bezorglogistiek en bracht een rapport uit waarin stond dat het enige efficiëntieverbeteringen had gevonden bij het laden van semi-vrachtwagens. Dat is genoeg miljarden dollars weggevaagd uit de aandelenkoersen van verschillende grote logistieke bedrijven blijkt dat geen van hen karaoke-ervaring heeft.
Nadat hij zijn taken op Wall Street met succes had uitgeoefend, kreeg het rapport van Citrini veel kritiek. Critici keken elkaar aan om de zwakheden ervan te uiten. Ze benadrukken dat AI tot nu toe slechts een zeer kleine impact op de economie heeft gehad. Anderen noemen een lange geschiedenis van veerkracht na technologische onrust. A spottende reactie geschreven door de toonaangevende handelsfirma Citadel Securities, luidt: “Wil AI een aanhoudende negatieve vraagschok genereren, dan moet de economie een aanzienlijke versnelling in de adoptie ervan ervaren, met een bijna totale arbeidsvervanging, geen begrotingsreactie, een verwaarloosbare investeringsabsorptie en een onbeperkte opschaling van computers.”
De meest vernietigende critici betwisten de bewering van het rapport dat een groot deel van de economie te maken heeft met onproductieve ‘winstbejag’ door tussenpersonen en marktmakers, die profiteren van de luiheid van het grote publiek. Als iedereen een paar dozijn AI-agenten voor zich heeft, schrijft Shah, zullen consumenten gemakkelijk de beste goederen tegen de beste prijzen kunnen vinden. Aanvragen worden als onnodig beschouwd: typ gewoon wat je wilt in LLM en een aantal agenten zullen alles voor je doen. Het ‘posterkind’ voor dit fenomeen, zei Shah, is DoorDash. In plaats van zich te beperken tot de restaurants in de app, sturen consumenten AI-agenten om hun ideale voedselkeuzes te vinden, waarbij ze rechtstreeks contracten sluiten met restaurants en bezorgers – geen app vereist. Geen wrijving! De DoorDash van de wereld is avocadotoost!
