Recensie ‘Rebuilding’: Josh O’Connor speelt een cowboy wiens ranch afbrandt

Het leven heeft een manier om dingen van ons af te nemen waarvan we denken dat we niet zonder kunnen. Vaak betekent het de dood van een dierbare, maar soms kan het ons thuis worden – en daarmee onze basis in de wereld. Als we Dusty ontmoeten, de korte hoofdpersoon van ‘Rebuilding’, heeft hij al veel verloren. Het huwelijk is voorbij. Zijn ouders waren al lang geleden overleden en begraven. Maar als dit eenvoudige drama begint, krijgt Dusty te maken met de meest verwoestende klap: zijn geliefde familieboerderij van 200 hectare in Colorado is door een verwoestende bosbrand tot de grond toe afgebrand. Hij overleefde het, maar hij kon net zo goed een geest zijn.

Dusty wordt gespeeld door Josh O’Connor, die onlangs de markt heeft veroverd op gevoelige en passieve buitenstaanders. Met zijn dunne gestalte en verlegen ogen verscheen deze Britse acteur in films als “La Chimaera” En “Poppenspeler” een voorliefde voor zachtaardige karakters die zachte mannelijkheid uitstralen. We weten niet of Dusty’s stem zacht is vanwege de recente tragedie die hem is overkomen, maar terwijl hij de stukken probeert op te rapen, gaat de eenzame cowboy door met zijn dag en doet hij zijn best om te doen alsof het goed met hem gaat.

De tweede speelfilm van schrijver-regisseur Max Walker-Silverman is vergelijkbaar met zijn eerste omdat hij sympathiek staat voor het sterke, stille type. Het glorieuze debuut zal in 2022 plaatsvinden “Liefdeslied” doordrenkt van verdriet, waarin Dale Dickey en Wes Studi worden gecast als ouder wordende jeugdvrienden die herenigd zijn, terwijl er vaag een voorzichtige romance opduikt. Op dezelfde manier is ‘Rebuilding’ een verhaal over verdriet en wat-als-vragen, gevuld met gewone mensen die op korte toon spreken. Deze film ademt de ruwe poëzie van een kort verhaal of een Johannes Prine liedje. (Om precies te zijn: de muzikanten verschijnen op de soundtrack.)

O’Connor houdt Dusty’s innerlijke leven geheim terwijl hij met tegenzin naar een vervallen caravan in een tijdelijk FEMA-kamp verhuist, waar hij worstelt om het gastvrij te maken voor zijn basisschooldochter Callie-Rose (Lily LaTorre), die voornamelijk bij Dusty’s ex-vrouw Ruby woont.Meghan Fahy) en Ruby’s vriend, Robbie (Sam Engbring). Dusty is geen slechte vader of een cynische ex-partner; iedereen in zijn buurt vindt hem leuk, inclusief Ruby’s zieke moeder, Bess (Amy Madigan). Maar toen Callie-Rose Dusty vertelde dat Ruby zei dat het niet goed met haar ging op school, geloofden we haar. “Rebuilding” onthult niet veel over Dusty voordat zijn ranch afbrandt, maar wat uiteindelijk duidelijk wordt is dat hij altijd een teleurstelling is geweest.

Het is een voorstelling waarbij O’Connor moet zinspelen op een onbeschrijfelijke leegte. Haar karakter opereert ver van degenen die het dichtst bij haar staan ​​- ze heeft een vriendelijke ziel, maar ze maakt geen goede verbinding. Dusty en Ruby zijn tienerliefjes, maar het publiek hoeft niet het hele achtergrondverhaal te kennen om te raden waarom ze uit elkaar zijn gegaan. Hij is het soort man dat last heeft van interne traagheid, die staand in slaap valt en vastzit in een sleur. Hij had tenminste zijn ranch. Maar na een bosbrand is Dusty’s alomtegenwoordige cowboyhoed het enige dat overblijft van het enige leven dat hij ooit heeft gekend.

In overeenstemming met de naturalistische benadering van Walker-Silverman schuwt ‘Rebuilding’ een conventionele plot, maar observeert hij Dusty’s onderhandeling over de buitenwereld waaraan hij probeert te ontsnappen. Ze maakt zorgvuldig vrienden in het FEMA-kamp, ​​waarvan Mila de meest memorabele is, met norse authenticiteit geportretteerd door Kali Reis. Deze de facto steungroep heeft geen grote inspirerende toespraken te houden voor Dusty, alleen een vermoeide kracht om door te gaan, want wat kunnen ze eigenlijk nog meer doen? Enkele van de beste momenten van de film zijn dat O’Connor haar medesterren in de schijnwerpers zet, die allemaal zo oprecht zijn dat je zou kunnen aannemen dat Walker-Silverman overlevenden van bosbranden oppakt.

De waarheidsgetrouwheid van de film zou sommige kijkers uit Los Angeles kunnen triggeren, die maar al te goed weten hoe pijnlijk het herstellen van een natuurramp kan zijn. Toen ‘Rebuilding’ in januari op Sundance in première ging, kregen festivalgangers in Zuid-Californië een misselijkmakend gevoel van déjà vu: de branden in Eaton en Palisades woedden nog steeds, waardoor gemeenschappen werden verwoest en veel mensen op de vlucht sloegen. Angst en verdriet hingen boven die eerste vertoningen, en voor velen in onze stad was 10 maanden ongetwijfeld niet genoeg tijd om in de juiste hoofdruimte te komen om Dusty’s proces van navigeren door zijn verwarrende nieuwe normaal te waarderen.

Maar ook al kan Walker-Silverman zich niet voorstellen dat haar film iets gemeen heeft met de echte wereld, ‘Rebuilding’ is zowel een karakterstudie als een waarschuwing over onze steeds kwetsbaarder wordende planeet en de geliefde plekken die we thuis noemen. De bestudeerde mineurtonen van het verhaal kunnen soms beleefd lijken, maar ‘Rebuilding’ heeft zijn eigen elegantie, vooral omdat Dusty andere verliezen lijdt – sommige persoonlijk, andere meer existentieel. Walker-Silverman introduceert aan het einde een kleine wending die verhaaltechnisch iets te handig lijkt, maar we kunnen haar niet misgunnen op zoek naar een sprankje hoop voor degenen wier gevoel van plaats is uitgewist. Dusty leert dat als je bijna alles verliest, je alleen nog maar overhoudt.