Hoe zachtmoedigheid ooit als een deugd werd beschouwd – en hoe het ons vandaag de dag kan helpen

Wat stel je je voor als je aan zachtmoedigheid denkt?

Misschien zie je een schattige deurmat, iemand die schuchter gehoorzaamt aan de wensen van een sterker persoon. Toen Jezus zei: ‘Zalig zijn de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven“Je zou kunnen denken dat die lafaards het zonder gezeur of bezwaar zouden overdragen aan sterkere, ambitieuzere mannen. Filosoof Friedrich Nietzsche zachtmoedigheid ‘wenselijke vernedering’ genoemd.

Het is waar, een van hen is dat ook Oxford Engelse woordenboekdefinitie is ‘gevoelig voor onderdrukking of letsel, gemakkelijk te dwingen of bang te maken, timide’. Zachtmoedigheid is dus een zwakte. Waarom wil je zachtmoedig zijn?

Hetzelfde geldt voor gehoorzaamheid, die vaak wordt gekarakteriseerd als een naaste buur van zachtmoedigheid. We kunnen het huidige gebruik ervan voelen Het Corpus van hedendaags Amerikaans Engelswaar men ontdekt dat een onderdanige persoon iemand is die langzaam, ingetogen, volgzaam, onderdanig, volgzaam, passief en ingetogen is.

Of denk aan neerbuigendheid. Je zou je een egoïstisch persoon kunnen voorstellen die neerkijkt op dienstpersoneel, of een schurk die zijn post niet wil opgeven om zich onder de boeren te begeven. Neerbuigend zijn, in plaats van een deugd te zijn, wordt universeel erkend als een ondeugd.

Zachtheid, nalevingEn neerbuigende houding: drie eigenschappen die vandaag de dag geen cultureel kapitaal hebben. Onze voorouders begrepen deze eigenschappen echter meestal als deugden. Hoe kon dat gebeuren?

Zoals elke filosoof je zal vertellen, moet je in geval van onenigheid de definities van de woorden in het spel uitwerken. Hoeveel argumenten zijn er niet plotseling afgebroken door iemand die zegt: “Oh, dat bedoelde je”? Als we de betekenis van deze drie termen onderzoeken, denk ik dat we zullen zien dat die er is een wisselkantoor. Zoals ik in de mijne vond filosofisch onderzoek en onderwijsenkele van de meest gevierde deugden uit het verleden maar ga nu met een ereteken Het zijn eigenschappen die ons kunnen helpen een goed leven te leiden, zelfs vandaag de dag.

Vergeten deugd

Overwegen zachtmoedigheid– maar laat ik beginnen met een kleine schets.

In 2018 kampioen mixed martial arts Matt Serra was met het gezin aan het eten in een restaurant toen een dronken, strijdlustige man binnenkwam en bedienden en klanten bedreigde. Serra had hem knock-out kunnen slaan. Maar in plaats daarvan zette hij hem rustig vast, wachtend tot de beveiliging arriveerde.

Soortgelijke eigenschappen worden ook waargenomen wanneer geïrriteerde ouders beheerst reageren, gehaaste leraren hun leerlingen niet provoceren en de politie de situatie onschadelijk maakt. In alle gevallen houden ze hun emoties onder controle, vooral hun woede. Een gemeenschappelijk kenmerk van deze verhalen is dat de persoon niet hulpeloos is; het was juist omdat ze begrepen hoeveel macht ze hadden, dat ze zich terughoudend opstelden.

Dergelijke eigenschappen – uitmuntendheid in het omgaan met woede –vroeger heette het zachtmoedigheid. We horen echo’s deze oorspronkelijke betekenis zelfs vandaag de dag in de paardentraining, waar het “mals maken” van een paard betekent dat je hem traint om zijn grote kracht ondergeschikt te maken aan zijn meester, en niet toe te staan ​​dat zijn passies de controle overnemen. Op dezelfde manier betekende zachtmoedigheid ooit niet zwak zijn, maar de kracht ondergeschikt maken aan de rede, en niet toestaan ​​dat woede de overhand kreeg.

In het Evangelie, toen Jezus zichzelf zachtmoedig noemdehet is hetzelfde Griekse woord dat wordt gebruikt voor een zachtaardig paard: Praus. Een paard wordt niet zwak omdat het zachtmoedig is; geen enkele Griekse soldaat wilde een zwak paard. Het paard behoudt zijn kracht, nu beschermd door zelfbeheersing.

Dit is een heel ander idee van zachtmoedigheid dan we in het huidige lexicon aantreffen. Maar in de traditionele betekenis verwijst het woord naar een kwaliteit die door vrijwel iedereen zeer gewaardeerd wordt. Niemand wil dat zijn vriend, kind, leraar, coach of plaatsvervanger zijn woede niet kan beheersen.

Dergelijke controle is een belangrijke karaktereigenschap voor een goed leven, maar we hebben er geen concept meer voor. Welke term gebruiken mensen vandaag de dag om ervoor te kiezen verstandig te vechten, niet toe te staan ​​dat woede je oordeel vertroebelt, en niet gemakkelijk uitgelokt te worden tot daden waar ze spijt van zullen krijgen – zonder gemakkelijk onderhandeld te worden of ongevoelig te zijn voor duidelijk onrecht? Zelfbeheersingeen brede categorie die het onder ogen zien van verleiding, het doorstaan ​​van ontberingen en veel dingen daartussenin omvat, is een te breed idee om de klus te klaren.

We kunnen ook niet iemand bellen die bedreven is in het ontvangen van instructies en inzicht, maar tegelijkertijd niet bang is om voor zichzelf te denken en het advies van een verkoper van slangenolie te negeren. Zo heette het vroeger naleving.

neerbuigende houdingde meest verrassende van de drie suggereert nu iemand die zich verwaardigt om van bovenaf te spreken. Nog niet dat is uitgelegd uitmuntendheid in het respecteren van anderenongeacht sociale status: kan gemakkelijk omgaan met mensen op een lager niveau, zodat ze zich verzorgd en gewaardeerd voelen, maar zonder schaamte of onhandigheid te veroorzaken. Welke voorwaarden hebben we nu om zo’n belangrijke eigenschap bij te brengen?

Waarom woorden ertoe doen

Voor alle duidelijkheid: ik ben hier niet van de Language Reclamation League. Ik pleit niet noodzakelijkerwijs voor een terugkeer naar de oude taal – en zeker niet alleen omdat deze ouder is. Maar zonder vervanging van de verloren ethische concepten blijven we achter met een moreel vacuüm, waarin we niet eens in staat zijn de goedheid te conceptualiseren die we willen zien in onszelf en in degenen van wie we houden.

Misschien denk je dat er niet veel verloren is gegaan. Bruggen storten in als ingenieurs geen onderscheid kunnen maken tussen soorten fysieke krachten; Wat is het kwaad als mensen geen onderscheid kunnen maken tussen verschillende karaktersterkten?

Ik denk dat er minstens drie redenen zijn waarom het belangrijk is om specifieke termen voor deze eigenschappen te hebben.

Ten eerste is er goed psychologisch bewijs dat benaderingsdoelen – ‘Ik wil gezond zijn’, ‘Ik wil financieel stabiel zijn’ – sterkere motivaties voor ons zijn dan vermijdingsdoelen – ‘Ik wil stoppen met ziek worden’, ‘Ik wil niet arm zijn.’ Een doelgerichte aanpak resulteert meestal in meer inspanning, meer tevredenheid en meer welzijn. Maar daarvoor is het nodig dat je de morele deugd die je wilt ontwikkelen, benoemd.

Ten tweede zijn de positieve eigenschappen die in deze oude deugden worden genoemd, wat je eigenlijk wilt. Je wilt niet alleen dat je geliefde stopt met handelen uit woede. Je wilt dat ze hun kracht kunnen inhouden ondanks hun woede. Je kent je ware doel niet als je er geen concept voor hebt.

Ten derde: denk eens aan de schade die wordt veroorzaakt door het ontbreken van een gemeenschappelijke taal in ethische concepten. Filosoof Miranda Fricker heeft over een tijd vóór de termijn geschreven seksuele intimidatie bedacht in 1975. Het geeft veel voorbeelden van vrouwen die mishandeld worden op de werkvloer, maar niet in staat zijn het wangedrag onder woorden te brengen aan de machthebbers. vanwege het ontbreken van een gedeeld label ervoor. En dat niet alleen: het gebrek aan adequate concepten verhindert dat slachtoffers hun fouten volledig begrijpen.

Het hebben van een positief concept van de kwaliteiten die we in onszelf en anderen willen belichamen, is dus essentieel voor het morele leven. Het feit dat we sommige dingen aan ons voorbij hebben laten gaan kletskous En de zwerver rende weg vertellen.

We hebben nog steeds termen om te verwijzen naar opgeblazen wind of verwarring, dus we hebben geen ouderwetse, zij het prettige, woorden nodig om belangrijke waarheden uit te drukken. Maar als het gaat om de deugden van de underdog, hebben we een manier nodig om de karaktereigenschappen te benadrukken die ons helpen het beste uit onszelf te halen – zelfs als de woorden uit het verleden niet langer passen.

Timothy J. Pawl is hoogleraar filosofie aan St. Mary’s Universiteit.

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.

Nieuwsbron