Resident Evil Requiem recensie: een bijna perfecte nieuwe basis voor de franchise

Resident Demon’s Requiem is de langverwachte negende inzending voor Capcom’s 30 jaar oude survival- en actiehorrorfranchise.

Voorafgaand aan de lancering, Esports Insider Italië kreeg de kans om het in zijn geheel uit te proberen en wat gedachten over het nieuwe spel te delen. Daarom is hier een volledig spoilervrije recensie voor zowel franchiseveteranen als nieuwkomers. Het spel komt uit op 27 februari computer, Xbox-serie X|S, PlayStation 5 En Nintendo-Schakelaar 2.

Resident Demon’s Requiem kan de geschiedenis ingaan als een cult-inzending in de franchise, deels omdat Capcom bijna elk element heeft opgenomen dat deze videogameserie zo iconisch maakt. Er is horror, bloedvergieten, spatten, actie, mysterie, corruptie en de uitbundige, bijna huiveringwekkende stijl die synoniem is aan enkele van de beste Resident Evil-games.

Het spel is echter niet perfect. De gameplay lijkt soms meer op het gebruik van een boodschappenlijstje dan op een zoektocht om iemands leven te redden. Voor elk moment van downtime of ondiepe passage beloont Capcom de speler echter vijf of zes indrukwekkende sequenties grote spanning, actie of opwinding.

Voor Resident Evil-fans mag Requiem niet ontbreken. Voor degenen die nieuw zijn in de franchise kan dit zombie-epos echter een goed startpunt zijn, op voorwaarde dat je het horrorgenre in al zijn aspecten waardeert.

De grootste kracht van Resident Evil Requiem zijn de twee hoofdrolspelers: Grace Ashford En Leon Kennedywaarvan de individuele niveaus aanvoelen als delen van twee verschillende spellen.

Grace is de hoofdpersoon in a overlevingshorror een spel waarin kogels schaars zijn en zelfs de kleinste zombie dodelijk is. Aan de andere kant is Leon, met zijn wapens, een held horror-actie franchise.

Hoewel deze karakterverandering interessant is, heeft deze beslissing echter ook zijn tekortkomingen. Wat beter is aan Resident Evil Requiem is de structurele plaatsing van elk niveau, aangezien Leon in de eerste helft van de game zelden wordt gezien en korte tijd kan worden gespeeld.

Hetzelfde gebeurt met Grace in de tweede helft, wanneer de actie verschuift naar Raccoon City. Er komt een punt in het spel (dat ongeveer 8-9 uur in beslag neemt om in zijn geheel te voltooien) waarop de verveling van het herhalen van meerdere puzzels en gevechtsscenario’s met Grace bijna ondraaglijk wordt. Maar dan komt het deel met Leon en kogels en een overvloed aan vijanden om te doden.

Elk personage heeft ook een voortgangssysteem dat het horrorgenre weerspiegelt dat het vertegenwoordigt. Genade heeft receptgebaseerd crafting-systeem en het bloed van geïnfecteerde mensen, terwijl Leon een verrassing voorbereidde voor de spelers die het voltooien en enthousiast waren zodra de spelers Raccoon City bereikten. Elk van de macroscenario’s heeft zijn eigen reeks nieuwigheden en unieke mechanismen, hoewel sommige dynamieken na een paar uur te repetitief beginnen te worden.

Bovendien kunnen spelers in sommige delen het gevoel hebben dat Resident Evil Requiem de gebruiker wil vermoeien of frustreren om enkele van de meest memorabele en verrassende onthullingen te maximaliseren.

Uiteindelijk werd deze schrijver, of hij nu als Leon of Grace speelde, getroffen door de toppen van puur actie-/survival-horror-entertainment, evenals de dalen van formeel en repetitief spelontwerp. De beste momenten wegen echter zwaarder dan de ergste, en het hoge niveau van bombastische actie en spanning maakt de saaie en saaie momenten ruimschoots goed.

Weinigen zullen echter alle verwijzingen naar eerdere games in Resident Evil Requiem begrijpen veel horrorfans zullen zeer bevredigende momenten beleven in dit filmische avontuur.

Het verhaal, dat Esports Insider helemaal niet zal onthullen om spoilers te voorkomen, vervolgt vier van de voorgaande acht delen van de franchise. Bovendien vertelt dit spel een mysterieus verhaal Elpiseen woord dat je vaak hoort en dat je uiteindelijk sprakeloos zal maken.

Degenen die Requiem hebben meegemaakt en totaal onbekend zijn met de wereld van Resident Evil kan de eerste twee of drie uur moeite hebbenomdat de acties van de hoofdrolspelers vaak in mysterie gehuld zijn. Daarom stelt Capcom veel vertrouwen in nieuwe spelers om de verhalende stijl te volgen.

Bovendien zijn zowel Grace als Leon sterk verbonden met verhalende stereotypen van het horrorgenre, dat zijn voor- en nadelen heeft.

Dit stereotype gedeeltelijk overleven omdat ze slagen: De kwetsbaarheid van Grace maakt de momenten waarop je monsters moet ontwijken nog gevaarlijker en spannender. Ondertussen zorgt Leons stoere houding (compleet met papa-grappen) ervoor dat de actiescènes het gevoel krijgen dat ze teruggaan naar het begin van de jaren 2000 of de jaren 80 (afhankelijk van de grootte van de explosie).

Op de lange termijn kunnen beide structuren erg cliché worden. Deze game biedt echter karakterontwikkeling waar spelers tevreden van zullen zijn. Bovendien benadrukt de structuur van het verhaal dat Capcom niet alleen verankerd in nostalgie en weet een serie die in 2026 30 jaar oud is naar het heden te brengen.

Resident Evil Requiem is een leuk spel voor fans van de serie, die in deze serie ‘het beste’ van de vorige versies zullen vinden.

Het psychologische/survival-horrorstuk met Grace is echt eng en houdt de spanning hoog. De actiemomenten met Leon zijn erg leuk voor fans en hebben een relatieve tactische diepgang. Het verhaal begint langzaam maar zit vol referenties en het einde zal je tevreden achterlaten.

Als je een horrorfan bent en nog nooit iets uit de Resident Evil-serie hebt gespeeld, Requiem is ook een prima instappunt. Maar je moet sommige momenten accepteren waarop je de implicaties van wat er net is gebeurd pas bijna bij de laatste akte begrijpt.

Ondanks downtime en enkele repetitieve delen slaagt Resident Evil Requiem erin om te amuseren, amuseren, bang maken en opwinden: alles wat we ons maar kunnen wensen van een belangrijk hoofdstuk in de saga.