Toen federale agenten vorige maand vóór zonsopgang opdaagden om journalist Georgia Fort te arresteren wegens verslaggeving over immigratieprotesten in een kerk in de omgeving van Minneapolis, sliepen haar drie dochters – in de leeftijd van 7, 8 en 17 jaar – nog.
‘Mijn kinderen zijn hier,’ zei Fort terwijl hij sprak rechtstreeks uitgezonden zijn arrestatie. “Ze werden beïnvloed.”
Bijna twintig federale agenten omsingelden zijn huis. Ze klopten luid op de voordeur en spraken met Fort’s moeder over het bevel. De video toont gekwelde kreten op de achtergrond, en vervolgens een stem die probeert te troosten.
Dit is wat er buiten de camera gebeurde: het 17-jarige Fort, wakker geworden door de commotie, zag een lichtflits door zijn slaapkamerraam. Hij wilde niet opstaan omdat hij dacht dat de agenten hem zouden zien, dus kroop hij zijn kamer uit en naar de ingang van het huis, waar zijn moeder aan het filmen was. Fort beëindigde zijn livevideo en zag zijn oudste dochter “opgerold in foetushouding, huilend”, vertelde hij aan The 19th.
“Het laatste wat ik deed was de tranen uit zijn ogen vegen, ik omhelsde hem en vertelde hem dat hij de oudste was. Ik wilde dat hij sterk was”, herinnert Fort zich.
Toen stapte hij uit en liet zich arresteren.
A Rapport 2014 van de International Association of Chiefs of Police en het Bureau of Justice Assistance van het ministerie van Justitie bevelen aan dat “als tijd geen primaire zorg is, de arrestatie kan worden uitgesteld, zodat deze niet in aanwezigheid van het kind plaatsvindt.” Het rapport stelt dat dit het meest waarschijnlijk zal gebeuren “wanneer tactische teams worden gebruikt om arrestaties te verrichten.”
Uit interviews met experts en overheidsdocumenten zoals een rapport uit 2014 blijkt uit een reeks beslissingen van de federale politie in de aanloop naar de arrestatie van Fort dat het ministerie van Justitie haar best practices negeerde als het ging om “het beschermen van kinderen van gearresteerde ouders”.
De 19e stemde ermee in de namen van de dochters van Fort niet te gebruiken omdat ze minderjarig waren.
Haar 8-jarige zoon werd ook wakker op de ochtend van de arrestatie, maar hij bleef huilend in bed liggen, te bang om op te staan. De jongste, zeven jaar oud, viel tijdens de beproeving in slaap, maar had later veel vragen over wat er was gebeurd. De 17-jarige spreken op een persconferentie uur na de arrestatie van haar moeder: “Ik eis dat mijn moeder wordt vrijgelaten. Gezinsscheiding zal nooit goed zijn.”
Nadat Fort later die dag werd vrijgelaten, vroeg zijn 7-jarige zoon hem hoe ‘gevangenis’ eruitzag. De 8-jarige heeft vragen over de veiligheid van zichzelf en de rest van haar gezin: zullen immigratieagenten haar komen brengen naar de gymnastiekpraktijk? Zouden ze zijn vader meenemen? De 17-jarige kreeg ‘zeer enge nachtmerries’, zei Fort.
(Renee Jones Schneider/The Minnesota Star Tribune/Getty Images)
Mary Kelly Persyn, een advocaat die de impact van ouderlijke arrestatie en detentie op kinderen heeft bestudeerd, zei dat de agenten die het huis van Fort in de gaten hielden, hadden kunnen wachten. “Als je echt om de impact op de kinderen gaf, zou je dat doen: je zou hem arresteren nadat de kinderen naar school waren gegaan, hij zou voor de rechtbank verschijnen en dan… zou hij worden vrijgelaten voordat de kinderen thuiskwamen van school,” zei Persyn.
Het DOJ reageerde niet op vragen over de besluitvorming van het agentschap rond de arrestatie van Fort, inclusief de vraag of en hoe het welzijn van haar kinderen zich verhoudt tot andere factoren.
Fort heeft geprobeerd haar dochters voor te bereiden op de mogelijkheid dat de regering wraak zal nemen op haar omdat ze haar werk doet, omdat ze weet dat hij hetzelfde zou doen. vermeld in de aanklacht die later werd verzegeld. Dat wetende maakt de uitleg er niet makkelijker op. “Wat voor kinderen moeilijk te verteren is, is: als je niets verkeerds hebt gedaan, waarom zou je dan worden gearresteerd alleen maar omdat je je werk doet? Dus ik denk dat het moeilijk is om kinderen een reden te geven waarom je gecriminaliseerd zou worden alleen maar omdat je de waarheid vertelt, alleen maar omdat je iets documenteert dat aan de hand is”, zei Fort.
Fort en collega-journalist Don Lemon, die verslag deden van dezelfde protesten, werden aangeklaagd op grond van federale aanklachten, waaronder samenzwering en schending van de rechten van aanbidders. Ze pleitten allebei niet schuldig.
Als kinderen van journalisten lopen de dochters van Fort een groot risico werkgerelateerd trauma op te lopen – en zijn ze daardoor wellicht beter voorbereid om hiermee om te gaan. Maar terwijl de regering-Trump de reikwijdte van de bestaande wetten en normen wil uitbreiden om te voorkomen dat individuen het aanhoudende immigratiebeleid documenteren, moeten ouders die geen journalisten, activisten of politici zijn, hun eigen tolerantie voor risico’s beoordelen – en hoe ze de blootstelling van hun kinderen kunnen verminderen.
Maryam Jernigan-Noesi, een gediplomeerd psycholoog wiens praktijk en onderzoek zich richt op kinderen en sociale identiteit, inclusief wat zij ‘barrières opwerpen’ noemt, zei dat het belangrijk is om ‘eenvoudige, concrete taal’ te gebruiken wanneer je met kinderen praat over hoe het werk of activisme van hun ouders hen op gespannen voet met de overheid kan brengen. “Stilte zorgt voor meer angst”, zegt Jernigan-Noesi.
“Ik denk hier zelfs over na als psycholoog die heel actief is in het praten over ras, racisme en rechtvaardigheid. Ik heb een 10-jarige en ik heb deze gesprekken daadwerkelijk gevoerd. Voor mij is het een veiligheidsplan opstellen: wie zijn de volwassenen of andere ondersteunende systemen in mijn leven waar ik terecht kan als dat nodig is?” zei hij.
Zelfs kinderen in de voorschoolse leeftijd kunnen basisconcepten van rechtvaardigheid begrijpen die gesprekken over complexere onrechtvaardigheden kunnen voeden. “Ze hebben ideeën over regels, toch? Een voorbeeld is: soms worden regels op verschillende manieren toegepast die oneerlijk zijn. En een deel van onze taak als volwassenen is om te proberen de dingen eerlijker te maken,” zei hij.
“In dit geval doen moeders hun werk en proberen ze belangrijke verhalen te vertellen, zodat mensen weten wat er gebeurt… in ons land hebben mensen het recht om informatie te delen en de waarheid te vertellen, maar soms nemen de overheid of andere mensen beslissingen die in strijd zijn met deze rechten”, vervolgde hij.
Jernigan-Noesi zei dat het belangrijkste doel van haar gesprek met haar zoon was om duidelijk te maken dat, ook al “het systeem ons misschien in de steek laat… we nog steeds moeten geloven dat we de macht hebben om verandering te creëren.”
Noot van de redactie: Er zijn aanklachten ingediend tegen Fort en de onafhankelijke journalist Don Lemon breed bekritiseerd door de persvrijheid en redactiegroepeninclusief de 19e.
