Plots voelen de dingen weer als de jaren 2000, met een nieuw leven ingeblazen “Scrubs” die woensdag in première gaat op ABC en Tracy Morgan die de geest van “30 Rock” reïncarneert op NBC “De val en opkomst van Reggie Dinkins” – Ook netwerktelevisieprogramma’s, zoals in de tijd dat streaming alleen maar iets was dat tranen en verkeer veroorzaakte.
Beginnend als een verhaal over een nieuwe dokter die aan het werk is en verliefd is, zou ‘Scrubs’ ook gezien kunnen worden als ‘Grey’s Anatomy’, hoewel het, toen ‘Scrubs’ voor het eerst werd uitgezonden, eerlijk zou zijn om te zeggen dat ‘Grey’s’ een ‘Scrubs’ met een strak gezicht was, waarschijnlijk geen gedachte die ooit bij Shonda Rhimes opkwam. De show, toen en nu, combineert sentimentele, satirische, zeepachtige, soms surrealistische komedie met rechtlijnige medische kost. Ster Zach Braff, Donald Faison en Sarah Chalke fulltime terugkerend, vergelijkbaar met hun oude stampende terrein, maar van dichtbij, met Judy Reyes en John C. McGinley vermeld als terugkerend en andere oude gezichten die op het punt staan naar buiten te gluren.
De show ging in 2010 uit de lucht, na het negende seizoen, een virtuele spin-off die niet-canoniek is verklaard. In de finale van seizoen 8 zag hoofdpersoon, verteller en fanatieke dagdromer JD (Braff), iemand die echt mensen nodig heeft (‘I can’t do this all alone’ luidt de titelsong van de show) – uitkijkend naar een gelukkige toekomst, getrouwd en een kind met chirurg Elliot (Chalke). Maar het was maar een droom, maar een droom. Het nieuwe seizoen brengt hen op gespannen voet, en hoewel er een kind wordt genoemd, blijft het ongezien, althans voor de vier afleveringen (van de negen) die ter beoordeling worden aangeboden.
Als we weer beginnen, werkt JD als conciërgearts en behandelt hij de kleine kwalen van de rijken – pijnlijke tenen, langdurige erecties veroorzaakt door chemicaliën – wanneer hij terugkeert naar het Sacred Heart Hospital om een patiënt te onderzoeken. Aan het einde van de eerste aflevering zal zijn voormalige mentor, Dr. The scherpe maar vreemd sympathieke Cox (McGinley), hem de baan geven, wat officieel een spoiler is om uit te leggen – hoewel dat het uitgangspunt van de show is – waarbij hij zijn talent opmerkt voor het onderwijzen en herenigen van J.D. met zijn bromantische beste vriend Turk (Faison), het hoofd van de operaties. (“Twee hoofden!” is hun gezongen motto, gevolgd door een bijzondere handdruk. Het zijn jongens die jongens zullen zijn.) Turk is nog steeds getrouwd met hoofdverpleegster Carla (Judy Reyes); ze hebben vier dochters, die we kort zien. (De benoeming van JD maakt Dr. Park boos, gespeeld door Joel Kim Booster, de aangestelde van de show.)
Op de plek die Turk, JD en Elliot 25 jaar eerder bezetten, komt een nieuwe groep leerlingen, die de charme en naïviteit van de jeugd met zich meebrengen (hoe beter je ze kunt onderwijzen). Blake (David Gridley) is een eigenwijs, betweter die minder eigenwijs zou zijn; Asher (Jacob Dudman) is Brits, onzeker en aangetrokken tot thuisgeschoolde Amara (Layla Mohammadi (“Ik heb twee keer bijna prom queen gewonnen, maar mijn broer koos mijn moeder”) en fan Sam (Ava Bunn), een social media-ster die haar handen laat hangen zoals Alexis Rose. Dashana (Amanda Morrow), een serieus persoon, die Turk als haar bondgenoot ziet: “Je bent de enige zwarte chirurg op deze plek; de rest is als Coldplay voortdurend op de Eerste Hulp en dingen zeggen als: ‘Je bent zo welbespraakt.” (‘Deze broer houdt ook van Coldplay’, zegt Turk terwijl hij op ‘Clocks’ op play drukt. Nog een les geleerd.)
Net als voorheen is de show snel, boordevol ironische extra’s en decorstukken, met grappen achter grappen en wat onverwachte slapstick (de beste), hoewel er naar een langzamer tempo zal worden overgeschakeld als er iets heel belangrijks moet worden gezegd. De wereld is in vijftien jaar veranderd (“Ik moet nu op elk woord letten dat uit mijn mond komt, omdat het allemaal fragiele kerstversieringen lijken”, moppert Dr. Cox), zodat het gewaagde materiaal aan de oudere personages wordt overgelaten, hoewel de seksgrappen nu vooral grappen zijn die weinig met seks te maken hebben. (“Hij ergerde zich vaak ‘Bridgerton”, zei Turk over Carla, “maar het nieuwe seizoen komt pas over een jaar uit.” ‘Lente 2027,’ knikte JD) Het gedrag van Vanessa Bayer in de gaten houden als Sibby, een zwaargewonde administrateur met een gretige glimlach, die Turk de ‘gevoelenspolitie’ noemt. (Bayer is al heel lang favoriet op dit gebied en is een briljante toevoeging. Toen hem werd verteld dat Tarzan een fictief personage was, antwoordde Sibby: “Ik weet het niet helemaal zeker. Ze hebben wel een film over zijn leven gemaakt.”)
Ze zeggen dat je niet meer naar huis kunt, maar met een goede kaart en een goede bemanning kun je dichtbij komen. Het is niet bewezen dat alle emmers uit oude IP-putten drinkbaar zijn, maar ze hebben vaak: “Gearresteerde ontwikkeling,” “Veronica Mars,” “Feest neer,” “Roseanne/De Conners,” ‘Kwetsbaarder’ zelfs “Dallas.” “Twin Peaks: de terugkeer” het is natuurlijk een kunstwerk. Onder de voogdij van bedenker Bill Lawrence – die later ‘Ted Lasso’ mede creëerde opbrengst voor het vierde seizoen, ook al eindigde het eigenlijk na het derde seizoen – met Aseem Batra, die voor de originele serie schreef, als showrunner, is het een oudere, oudere sitcom. (Maar iedereen ziet er nog steeds goed uit.)
Er zullen er zeker zijn die een keuze zullen maken, maar het is moeilijk voor te stellen dat minder geobsedeerde fans ontevreden zullen zijn over deze lagniappe, ondanks de betrekkelijke beknoptheid ervan. En hoewel er verwijzingen zijn naar de originele versie – appletini, “Star Wars”, een bepaald kastje – is het op zijn eigen manier begrijpelijk en grappig, en zoals altijd vol liefde. ‘Als deze baan je kapot maakt,’ zei JD, ‘is er iemand die je gaat repareren.’
Nieuwe kijkers worden niet uitgesloten.
