Zeg vaarwel tegen de onderzeese kabels die het wereldwijde internet mogelijk hebben gemaakt

Haaien zijn onschuldig. Of ze eten tenminste het internet niet. Als familie van kraakbeenvissen zijn haaien collectief onschuldig aan de meeste, zo niet alle, beschuldigingen van het bijten, kauwen, kauwen of aanvallen van onderwater glasvezelkabelnetwerken. De mensen die de bijna 600 onderzeese kabels bouwen en onderhouden die bijna al het intercontinentale verkeer vervoeren – die vrijwel elke swipe, tap, zoom en doomscroll waar dan ook ter wereld mogelijk maken – hebben een haat-liefdeverhouding met deze mythe, die al tientallen jaren voortduurt. Ze vinden het misschien zelfs vervelend dat ik dit artikel daarmee begon.

Als een kabel op de zeebodem hangt, kan een haai deze tijdens zijn onderzoek beschadigen. Soms vallen ze uit naar kabels die uit het water worden getrokken. Maar om een ​​haai daadwerkelijk door een kabel te laten bijten, moet je hem in vis omhullen, net zoals je voor een hond een pil in een stuk kaas zou verstoppen. Ratten kunnen op het land een bedreiging vormen, omdat hun snijtanden nooit stoppen met groeien en daarom klemmen ze ze graag aan halfzachte draden. Maar niemand heeft ooit naar ratten gevraagd, waarschijnlijk omdat, zoals een vriend van mij zei, “haaien je cool maken, maar het lijkt alsof je problemen hebt met ratten.”

Soms vragen mensen naar satellieten of, vooral in Zweden (waar ik woon), naar vermeende sabotage in de Oostzee. Maar historisch gezien hebben haaienbeten de meeste aandacht gekregen. Deze mythe begon bijna veertig jaar geleden, met de ontwikkeling van een onderzeese glasvezelkabel, bekend als TAT-8. TAT-8 heeft praktisch het concept van een uitgevonden internet kabelen nu het schip klaar is om met pensioen te gaan, heb ik tijd doorgebracht met de offshorearbeiders, bemanningsleden en ingenieurs die bezig zijn het van de zeebodem te halen. Dat is het echte verhaal van onderzeese kabels: geen sabotage of haaien, maar mensen die zorgen voor de fysieke dingen die al onze digitale communicatie in beweging houden.

Glasvezeltransmissie is dat wel een bijna magische manier om informatie via lichtgolven te transporteren. De meeste mensen denken er niet eens aan hoe snel we directe communicatie als iets vanzelfsprekends zijn gaan accepteren, zelfs degenen onder ons die zich herinneren dat internationale telefoongesprekken vooraf moesten worden gereserveerd. Hoe meer mensen ik ontmoet in deze branche, in dit netwerk van mensen en dingen, hoe beledigender het wordt om te horen dat ‘wij’ het pas merken als het netwerk kapot is. (Wie zijn deze “wij”, heb ik altijd al willen weten?) Miljarden mensen zouden rond kunnen lopen zonder het te beseffen deze infrastructuur vanwege het dagelijkse werk van enkele duizenden mensen, soms op zee, soms begraven onder een stapel vergunningen, onderzoeken en aankooporders voor duizenden kilometers kabels die de miljoenen kilometers kabels op de oceaanbodem zullen verbinden die ervoor zorgen dat onze planeet voortdurend in licht baadt.

Ik moet ook voor andere dingen zorgen. De meeste mensen noemen het ‘internetkabel’, maar technisch gezien is glasvezeltransmissie ontwikkeld voor telefoongesprekken. Een van de betrokkenen was een Britse wetenschapper genaamd Alec Reeves, die ook tijd besteedde aan psychokinese en telepathie. Met glasvezel wordt geluid licht, pulseert over een spinnenwebdunne glasdraad en komt als geluid terug op je telefoon aan de andere kant. Er zit waarschijnlijk niet zo’n grote conceptuele sprong tussen dat en het verplaatsen van iets met je geest.

TAT is de afkorting van Trans-Atlantic Telephone, en TAT-8 – gebouwd door AT&T, British Telecom en France Telecom – was het achtste transoceanische systeem dat de Atlantische Oceaan overstak. Het was het eerste land dat glasvezel gebruikte om verkeer tussen Europa en de Verenigde Staten te verzenden. Optische vezels voor communicatie werden pas theoretisch ontwikkeld in de jaren zestig, en terrestrische kabels werden voor het eerst gebruikt in de jaren zeventig. Maar het gebruik van deze technologie om continenten te bereiken is vrijwel hetzelfde als de menselijke expansie van de Melkweg.

Toen de TAT-8 op 14 december 1988 in dienst trad, sprak sciencefictionschrijver Isaac Asimov via een videoverbinding vanuit New York tot het publiek in Parijs en Londen: ‘Welkom iedereen op deze historische transatlantische oversteek,’ zei hij, ‘de eerste reis over de oceaan op een lichtstraal.’ AT&T creëerde een tv-commercial, waarin een serieuze voice-over een ‘wereldwijd intelligent netwerk’ beloofde waar mensen informatie in elk formaat naar wie ze maar wilden konden sturen. Luister naar de montage van de telefoniste: “Dit is de telefoniste van AT&T. Heeft u een gesprek geboekt voor Polen?” ‘Ik heb je telefoontje naar Rusland ontvangen.’ ‘Welke stad in Cuba heb je gebeld?’ Als ze het publiek wilden inspireren, zou dat niet met het internet zijn, wat voor de meesten van ons nog steeds te onbegrijpelijk is, maar met het einde van de Koude Oorlog.