London Fashion Week staat bekend om het onder de aandacht brengen van nieuw talent, het openen van zorgvuldig bewaakte deuren voor de mode-industrie en het inluiden van de ontwerpers van morgen. Eén manier is om slots toe te wijzen voor uitgaande lessen van de MA Fashion-cursus in Central Saint Martins. De show, met 23 zorgvuldig geselecteerde collecties van studenten die aan de cursus deelnamen, stelt nooit teleur en toont ongelooflijk talent en creativiteit. Dit jaar is het niet anders. Nu Ennis Finnerty Mackay en Maxina Brewer gezamenlijk de L’Oréal Professionnel-prijs voor jong talent hebben toegekend, gekozen door onze wereldwijde hoofdredacteur Sophia Neophitou-Apostolou, liet het evenement de gasten verzadigd achter en smachtte naar meer. Dit zijn onze beste keuzes voor de CSM MA-klasse van 2026-collectie die een diepe indruk zal achterlaten. Bella Koopman
Ennis Finnerty Mackay – Een van de winnaars van de L’Oréal Professionnel Award voor jong talent
Ennis Finnerty MackayZijn achtergrond als patroonsnijder en naaister legde de technische basis voor een collectie die geworteld was in ambacht maar vol provocatie. Het maatwerk en de corsettering suggereren een sterke hand – een gevoel van controle – terwijl vloeibare latex, zorgvuldig aangebracht op gekrompen wollen silhouetten, een vluchtig contrapunt introduceert. Onder invloed van UV-licht droogt de latex als eeuwenoude honing of amber en hardt uit tot een driedimensionale, steenachtige textuur die het oppervlak van traditionele kleding verstoort. Ontworpen om gemakkelijk door de drager te slijten, wordt latex na verloop van tijd donkerder, waardoor het slijtageproces in het kledingstuk zelf wordt ingebed.
Door de vier stadia van verslaving te onderzoeken, vertaalt Mackay de psychologie in materiële taal: terughoudendheid in structuur, euforie in glans. Het gebruik van condooms in de bouw – een reactie op de verspilling die hij als queer-man in de queer-gemeenschap waarnam – compliceert het verhaal verder en stelt de grenzen, excessen en gevolgen ervan in vraag. Wat gebeurt er als zoiets euforisch zijn scherpte verliest? Op de catwalk was de spanning voelbaar. Het stijve en het elastische, het gedisciplineerde en het uitbundige bestaan naast elkaar in kleding die zowel conceptueel geladen als materieel inventief aanvoelt. Emily Philips
Maxina Brewer – Een van de winnaars van de L’Oréal Professionnel Award voor jong talent
Voor Maxina Brouwersde collectie begint met het kijken – reflecteren op zichzelf, op het kruispunt van bewondering en vergelijking. Door Specsavers gedoneerde lenzen worden verpletterd, gebroken en geweven tot een kraagvormige ketting, waardoor licht over het sculpturale silhouet wordt verspreid. Het effect is glinsterend en fragiel, een belichaming van de euforie die gevoeld wordt bij het imiteren van een muze – en de dysforie die optreedt na die imitatie maakt het verschil zichtbaar.
Brewer onderzoekt shapewear als zowel beschermend als beperkend, waarbij nauwsluitende riemen en heupkussens worden gecombineerd om de archetypische vrouwelijke vorm te overdrijven en te vervormen. Geleid door het ethos van glitch-feminisme en de sonische schurendheid van Breakcore, worden kledingstukken uit elkaar gescheurd en opnieuw in elkaar gezet: abstracte armsgaten, gebroken plooien en opnieuw opgehangen zomen herconfigureren het ‘doel’ van een jurk of jasje. Dit is rebellie door middel van wederopbouw – een afwijzing van de rigide verwachtingen van de samenleving ten aanzien van vrouwenlichamen. Het werk van Brewer, dat al wordt gedragen door mensen als FKA Twigs, voelt sculpturaal en toch intiem aan en balanceert vervorming met passie. EP
Jaeyoung Bae
Jaeyoung BaeDe MA-collectie stelt een verzachte mannelijkheid voor, gevormd door persoonlijke geschiedenis en ontheemding. Na twee jaar militaire dienst in Korea te hebben vervuld, vertrok hij naar Londen – een transitie die zijn bewustzijn van uniformiteit, blootstelling en kwetsbaarheid aanscherpte. De militaire elementen blijven bestaan: zware regenjassen, wijde trainingspakken vastgebonden met functionele riemen en gestreepte riemen die het lichaam met stille autoriteit omhelzen.
Maar Bae verstoort deze codes met riemachtige insnijdingen en onverwachte belichtingen, waardoor er een zachtheid in de structuur wordt gesneden. Natuurlijke kleuren vormen de basis voor de collectie, terwijl de spanning tussen verhulling en openbaring de silhouetten menselijk maakt. Door discipline en kwetsbaarheid in evenwicht te brengen, onthult Bae een mannelijkheid die minder performatief en persoonlijker aanvoelt – zonder zijn kracht te verliezen, maar opnieuw gedefinieerd door openheid. EP
Aku Aku Yin
Aku Aku YinDe collectie komt voort uit een meditatie over erbij horen, waarbij hij putte uit zijn geboortestad in de buurt van Hong Kong, terwijl hij probeerde zijn beeldtaal te globaliseren. Verwijzend naar de openhartige energie van de lokale straatfotografie, herwerkt hij bekende kledingstukken – pakken, poloshirts, denim – tot iets onbekends. Tule en mesh bootsen het uiterlijk van denim na en destabiliseren de textuur en het gewicht, terwijl de draden bewust ongesneden zijn gelaten, zodat het kledingstuk er nog steeds netjes uitziet.
Zakken met vingergaten stimuleren bewegingsbewegingen en nodigen de drager uit om het kledingstuk gemakkelijk te dragen. Het vliegensymbool, dat verwijst naar de overvloed aan vliegen in zijn geboortestad, zet de stukken met rustige humor en specificiteit in. De felle kleuren komen uit oude sigarettenverpakkingen en herinneren ons aan de cultuur van samen roken op bruiloften en gezamenlijke bijeenkomsten. Omdat hij eerder bij een modehuis heeft gewerkt, stelt Yins technische vaardigheid hem in staat deze referenties te verfijnen tot hedendaagse silhouetten. Het resultaat is zeer persoonlijk en naar buiten gericht: een kast waar herinnering, migratie en moderniteit samenkomen. EP
Olie Clarke
Olie Clarke ontwerp instinctief benaderen, apparaten en werelden bouwen voordat ze worden verfijnd om ze bruikbaar te maken. Gebaseerd op zijn ervaring bij Spitalfields Market, haalt hij materialen en objecten uit zijn omgeving en vouwt de gevonden objecten vervolgens in oude vormen. Oude T-shirts botsen met nieuwe materialen; oude wollen broeken in jassen gesneden; demping en licht textiel ontmoeten elkaar in onverwachte harmonie.
Sportuitrusting – met name American football-schoudervullingen en borstbeschermers – werd opnieuw ontworpen om structuur te introduceren in zachte silhouetten, waardoor een spanning ontstond tussen bescherming en kwetsbaarheid. Gelaagde jassen en gezeefdrukte slogans met de tekst ‘Sigaretten’, naast afbeeldingen uit zijn eclectische verzameling objecten, zorgen voor een dagboekachtige kwaliteit. Het oude wordt benadrukt in het nieuwe, niet uitgewist maar verheven. Het proces van Clarke was misschien intuïtief, maar het resultaat was weloverwogen: kleding die hun vorige levens eerde en tegelijkertijd een nieuw doel bevestigde. EP
