Het applaus was nauwelijks opgehouden of het ongeloof nam de backstage over van Central Saint Martins. De groep MA’s van dit jaar verzamelde zich in knuffels, camera’s en gelukkige tranen terwijl de twee winnaars van de L’Oréal Professionnel Award voor jong talent probeerden te verwerken wat er zojuist was gebeurd. In eerste instantie voelde het moment ver weg en droomachtig; voor anderen is het erg luid en helder. Maar voor hen beiden markeerde die avond een breuk – hoe kort ook – van MA’s intensiteit om simpelweg trots te zijn.
Ennis Finnerty Mackay
“Hallo 10 Magazine, ik ben Finnerty Mackay en ik ben een ontwerper in MA.”
Vers van de landingsbaan, Ennis Finnerty Mackay Het lijkt nog steeds alsof hij alles in zich opneemt. “Het voelt niet echt, het voelt helemaal niet normaal. Ik hou van de ervaring hier bij MA en ik ben hier om mijn eigen collectie te ontwikkelen. Natuurlijk gebeuren dit soort dingen, maar het strookt niet met mijn visie, ik ben zelfs helemaal niet gefocust. Ik ben hier alleen om aan mijn kleine project te werken, maar ik ben natuurlijk heel erg blij.”
De schaal van het moment ontstaat pas als ze in de menigte stappen. “Er waren meer mensen in de kamer dan ik dacht. Ik wist niet welke kant ik op moest lopen, er was niemand die het mij kon leren! Ik voelde me als een kind dat op school oefent en zijn ouders zoekt in de menigte. Maar het was leuk!”
Wat de viering betreft, het plan was eenvoudig – en succesvol. “Ik ga naar bed (lacht). Nee, maar ik ga zeker eerst wat drinken en lekker dansen. Ik heb goede vrienden en ja, ik heb een goede dans nodig.”
Maxina Brouwers
Maxina Brouwers even geschokt na de aankondiging. “Het voelt heel onwerkelijk, alsof ik geschokt ben. Ik ben zo blij en ik ben zo dankbaar. Het voelt alsof ik er niet ben, ik heb zoiets van whaaaat.”
Zelfs tijdens de festiviteiten waren hun gedachten bij hun families. ‘Ik zat te denken waar mijn moeder was, en waar mijn broer was. Eerlijk gezegd dacht ik er waarschijnlijk zoals gewoonlijk over na. Maar ja.’
De volgende nacht beloofde echter iets dat nog luider was. “Hoe ga ik het vieren? Ik denk dat ik een kans ga maken, ik ga drinken. Ik ga mijn vrienden zien, mijn familie bellen. Ik wil de show zien. Ik heb hem nog niet gezien, dus ik wil hem zien. Dat zou leuk zijn om te doen. Maar ja, ik ga uit. Ga naar een feestje!”
