De nieuwe show van Takashi Murakami in Perrotin LA is geïnspireerd door Monet

Na de COVID-19-pandemie voelde Takashi Murakami zich verloren. Zijn generatie kunstenaars is volgens hem steeds minder gebonden aan concrete stromingen of thema’s. “Kunst gaat steeds meer over de strijd tegen de markt of binnen de markt”, zei hij via een vertaler in een recent interview in Perrotin Los Angeles op de middag van de opening van zijn nieuwe show, “Hark Back to Ukiyo-e: Tracing Superflat to Japonisme’s Genesis.”

Met 24 nieuwe schilderijen onderzoekt de tentoonstelling hoe de impressionisten werden beïnvloed door het Japanse ukiyo-e-genre, wat zich vertaalt naar ‘afbeeldingen van een zwevende wereld’ en verwijst naar Japanse houtsneden en schilderijen gemaakt in de Edo-periode (tussen 1615-1867). Deze kleurrijke kunstwerken verbeelden vooral de sensuele, hedonistische levensstijl van de inwoners van de stad, waaronder kooplieden, prostituees en kabuki-acteurs.

Gekleed in een patchwork-jeans, een vervaagd spijkerjack en een wit overhemd met lange mouwen, onthulde Murakami hoe een recente reis naar het huis en de tuin van Claude Monet in Giverny, Frankrijk, zijn begrip van de fundamentele verbanden tussen genres versterkte.

“Ik kwam naar de tuin van Monet op zoek naar inspiratie en ik dacht: ‘Oké, we kunnen alles doen'”, zei Murakami, eraan toevoegend dat het nadenken over de onconventionele wereld van de impressionistische legende hem hielp los te komen.

‘Behoort tot Takashi Murakami Kitagawa Utamaro’s “Yoshiwara Flower” hond en kat zijn bedwelmd door kersenbloesems – SUPERFLAT”, 2025 – 2026, acryl, bladgoud en platinablad op canvas gemonteerd op een aluminium frame van 92 1/2 x 127 9/16 inch (4 panelen).

(Ariana Drehsler / For The Times / Kunstwerk door Takashi Murakami / Kaikai Kiki Co., Ltd.)

Murakami staat erom bekend de muren te vermijden die de oosterse kunst van de westerse kunst scheiden. Superflat, de beweging die hij oprichtte, combineert traditionele Japanse kunst met popcultuur en anime. Als een van ’s werelds bekendste hedendaagse kunstenaars is Murakami een polariserende figuur in zijn geboorteland Japan, waar oudere manga- en anime-fans denken dat hij de anime-cultuur toepast op de kunstwereld, en zijn lucratieve samenwerkingen met merken als Louis Vuitton en Crocs soms zien als een vorm van uitverkoop.

Zonder zijn vertaler te verlaten zei Murakami dat, hoewel sommige Japanners de praktijk nog steeds afkeuren, “stap voor stap de jongere generatie het begint te begrijpen.”

De pop-upwinkel van Perrotin Los Angeles verkoopt een verscheidenheid aan Murakami-merchandise.

(Ariana Drehsler / For Time)

Een golf van kunst gebaseerd op anime-personages en manga-motieven groeide in de nasleep van Murakami’s succes, samen met het succes van Yayoi Kusama en Yoshitomo Nara – maar de trend zorgde er alleen maar voor dat Murakami van zijn roots werd ontdaan.

“Als ze zoiets visueel zouden schilderen, zouden ze een zekere mate van succes hebben”, zei Murakami toen een assistent hem sandalen bracht ter vervanging van zijn werklaarzen. “Dus er is een gevoel waarin je niet hoeft te praten over pop-art, simulationisme of al deze ismen en stromingen, en het is eigenlijk beter om niet over die dingen te praten. Dus ik heb zelf het gevoel dat ik thema’s begin te vergeten en een tijdje niets echt concreets heb om ze op te baseren.”

Takashi Murakami staat bekend om het doorbreken van de grenzen tussen oosterse en westerse kunst. Zijn nieuwste show in Perrotin Los Angeles onderzoekt de relatie tussen het Japanse ukiyo-e-genre en het impressionisme.

(Ariana Drehsler / For Time)

Destijds herinterpreteerde de 64-jarige kunstenaar werken van de 19e-eeuwse ukiyo-e-meester Utagawa Hiroshige voor een show die in mei vorig jaar in Gagosian in New York werd geopend. De tentoonstelling onderzoekt ook de kunst van Van Gogh, Monet en Whistler, impressionistische kunstenaars die sterk werden beïnvloed door Japanse prenten, zoals de Franse term suggereert. Japansisme.

“Ik probeerde te begrijpen hoe dit door het publiek zou worden ontvangen en was een beetje bezorgd, dus ik wilde een concretere theorie naar voren brengen”, zei Murakami.

Hij riep de hulp in van Ed Schad, curator bij de Broad, om zijn gedachten over de kwestie op een rijtje te krijgen Japansisme invloed.

Schad wees hem naar Alfred Barr, de eerste directeur van het Museum of Modern Art in New York City creëerde in de jaren dertig een diagram waarin de afstamming werd gevolgd van elk kunstgenre vanaf 1890 – synthetisme, neo-impressionisme, kubisme, surrealisme, expressionisme, abstract – en keerde terug naar de Japanse prenten.

“Dus dat betekent dat ukiyo-e alle westerse kunststromingen zodanig heeft beïnvloed dat de kunst volledig is vernietigd,” zei Murakami lachend.

is van Takashi Murakami “Yamauba en Kintarō, met een kastanjetak in de hand” door Kitagawa Utamaro – SUPERFLAT2025, acryl en bladgoud op canvas gemonteerd op 47 1/4 x 20 15/16 inch aluminium frame.

(Ariana Drehsler / For The Times / Kunstwerk door Takashi Murakami / Kaikai Kiki Co., Ltd.)

Murakami’s belangstelling voor deze geschiedenis groeide toen hij naar ‘Shōgun’ begon te kijken, het historische drama van FX uit 2024 dat zich afspeelt in 1600, aan het begin van het Tokugawa-tijdperk – in een tijd van brute burgeroorlogen en epische machtsstrijd. Hij was onder de indruk van de manier waarop kunst en architectuur in de serie met elkaar verweven zijn, en ook van de manier waarop de serie Japanse gevoelens over leven en dood behandelt – en hoe de dood wordt gekleurd door kunst.

“Elke keer dat samurai rituele zelfmoord seppuku pleegden, reciteerden ze eerst een doodsgedicht dat ze hadden voorbereid om hun leven samen te vatten en er zin aan te geven,” zei Murakami.

Het samurai-wereldbeeld, opgeroepen door ‘Shōgun’, benadrukt de ideeën van krijgers ‘over wat rechtvaardig is, wat juist is en hoe ze zouden moeten leven’, zei Murakami. “Dit heeft me dus echt beïnvloed en ik raakte geïnteresseerd in deze zeer chaotische tijd voordat Japan echt verenigd was – dus de chaotische onzekerheid en angst daarover werd mijn nieuwe thema.”

De resultaten van Murakami’s denken over de cyclische en onderling verbonden invloed van kunst in verschillende historische tijdperken, van oost naar west en vice versa, zijn te zien op de witte muren van Perrotin. Eén kamer bevat vier gigantische panelen met panelen van meer dan 3 bij 2 meter, met interpretaties van Murakami’s werk door de ukiyo-e-meesters Kitagawa Utamaro en Torii Kiyonaga.

Aan de muren van Perrotin Los Angeles hangen twee grote schilderijen als onderdeel van de nieuwe show van Takashi Murakami, “Hark Back to Ukiyo-e: Tracing Superflat to Japonisme’s Genesis.”

(Ariana Drehsler / For The Times / Kunstwerk door Takashi Murakami / Kaikai Kiki Co., Ltd.)

De tweede kamer bevat Murakami’s versie van Monet’s ‘Vrouw met een parasol’, weergegeven tussen twee klassieke Murakami-doeken die door hem zijn geïnspireerd, de ene toont een meisje in anime-stijl met hinde-ogen, de andere met een van Murakami’s kenmerkende lachende bloemen die op een heuvel zit en weemoedig naar een bewolkte hemel kijkt.

Andere stukken bevatten herinterpretaties van vergulde bloemmotieven van Katsushika Hokusai, Ogata Kōrin en Murakami’s Ogata Kenzan; evenals mooie vrouwen gebracht door Kikukawa Eizan.

Murakami wees naar de muur voor hem en knikte wijselijk met zijn hoofd.

“Het zit allemaal in de smeltkroes”, zei hij.