Hoe Dave Mustaine van Megadeth van thrash metal-nieuwkomer uiteindelijk de hitlijsten veroverde

Nadat hij op zondag 1 februari wakker werd, stapte Megadeth-frontman Dave Mustaine uit bed en ging naar de keuken van zijn huis in Franklin, Tennessee. Hij slikte verschillende gezondheids- en fitnessvloeistoffen en supplementen, pakte vervolgens zijn telefoon en zag een sms-bericht van zijn zoon, Justis, die bij het managementbedrijf van de band werkt. Er stond: “Wij zijn nummer één!!!”

Twee dagen eerder debuteerde Megadeths gelijknamige zwanenzang bovenaan de hitlijsten in Australië. Het was het nummer 1-album. De eerste nummer 1 van de band daar, en Mustaine dacht dat de tekst mogelijk verwees naar de Australische hitparade, omdat hij niet zeker wist of de Amerikaanse verkopen en streams voor die week in de tabel waren opgenomen. Hij facetimede Justis om de basis te raken.

“Ik zei: ‘Goedemorgen’, en hij zei: ‘Het is gelukt!’” zei Mustaine met stralende woorden. “Ik zei: ‘Je bedoelt in Amerika?’ Hij zei: ‘Ja!’ En ik kon de pure vreugde op zijn gezicht zien, wat zeer de moeite waard was.”

“Megadeth” versloeg “I’m the Problem” van countryzanger Morgan Wallen met 4.000 eenheden en veroverde de eerste plaats in de Billboard-albumlijst. Behalve dat ze de eerste nummer 1 van de band zijn, hebben slechts drie andere hardrock/metalbands (Ghost, Sleep Token en AC/DC) in meer dan vijf jaar de eerste plaats bereikt. Megadeth is veel sneller, harder en agressiever dan andere acts. Mustaine wordt vereerd als een van de pioniers van thrash metal, een subgenre dat de halsbrekende snelheid van vroege Amerikaanse hardcorebands als Circle Jerks en Misfits combineert met de precisie en kracht van Britse metalgroepen als Judas Priest en Iron Maiden. De enige andere thrashband die nummer 1 heeft bereikt is Metallica, die dit zes keer heeft gedaan, meest recentelijk met “Hardwired… to Self-Destruct” in 2016.

“Het hebben van een nummer 1-speler is een van de laatste dingen die we moeten zeggen dat we alles hebben gedaan”, zei Mustaine, zittend aan zijn thuiskantoor. Op de tafel achter hem stond een bloempot en de Grammy Award die Megadeth in 2017 won voor de metaluitvoering van het titelnummer van het album ‘Dystopia’ uit 2016.

Samen met Metallica, Slayer en Anthrax is Megadeth lid van de exclusieve Big Four van heavy metal. De term wordt al tientallen jaren veel gebruikt door fans, journalisten en media die de geschiedenis van thrash beschrijven. In 2010 speelden de vier bands samen negen shows over de hele wereld tijdens een pakketreis.

“Toen ik hoorde dat Megadeth nummer 1 werd, was ik blij voor Dave,” zei Anthrax-drummer en songwriter Charlie Benante, wiens band opende voor Megadeth tijdens een Canadese tournee die eindigde op 6 maart. “Maar ik ben ook blij voor ons omdat het succes van Megadeth laat zien dat er nog steeds veel mensen geïnteresseerd zijn in deze muziek.”

Het titelloze album van de band is een compromisloze sprong in een maalstroom van krakende gitaarriffs, snelle solo’s en zinderende ritmes die de carrière van de band omspant en een scala aan halsbrekende thrash, spottende opmerkingen, punkachtige metal en zinderende rock bevat. Het zou een vervolg kunnen zijn op het best verkochte album van de band, ‘Countdown to Extinction’ uit 1992, dat nummer 2 bereikte in de Billboard en meer dan 2 miljoen exemplaren verkocht.

Bovenaan de albumlijst staan ​​is het doel van Mustaine sinds Megadeth nummer 2 bereikte, en dat kan op geen enkel ander moment worden bereikt. Op 13 augustus 2025, bijna zes maanden voordat “Megadeth” werd uitgebracht, kondigde Mustaine aan dat dit het laatste studioalbum van de band zou zijn.

Na tientallen jaren van tegenslag te hebben overwonnen – waaronder een onstabiele line-up (15 leden zijn gekomen en gegaan sinds het studiodebuut van de band in 1985, “Killing Is My Business… And Business Is Good”), drugsverslaving, terugval, een bijna fatale overdosis, een grote nekoperatie en een De strijd van 2019 tegen keelkanker waarvoor negen chemosessies en 51 doses bestraling nodig waren – het thrash-icoon stuitte op obstakels die de moderne geneeskunde, revalidatie en therapie niet konden genezen.

De afgelopen tien jaar heeft Mustaine aanzienlijke ongemakken ervaren doordat het kraakbeen in zijn vingertoppen is weggesleten door tientallen jaren gamen, waardoor zijn botten tegen elkaar schuren. Met een grimas snelde hij naar voren, gedreven door de pijn. Ongeveer halverwege de opname van ‘Megadeth’ besefte hij dat er iets mis was. Hij deed chin-ups tijdens een training toen hij een nieuw soort stekende pijn in zijn hand voelde.

‘Het doet veel pijn als ik hier met mijn lichaamsgewicht aan hang,’ zei hij, wijzend naar een stukje vlezig weefsel dat zijn handpalm spleet. Mustaine ging naar een specialist en kreeg de diagnose contractuur van Dupuytren, een progressieve aandoening die volgens de statistieken van de National Institutes of Health ongeveer 8% van de wereldbevolking treft. Er is geen remedie voor deze ziekte, en naarmate de ziekte vordert, zorgt dit er meestal voor dat de vingers naar binnen buigen, waardoor het moeilijk of onmogelijk wordt om ze volledig te buigen. ‘Het is niet dodelijk, maar als het om iemands carrière gaat, is het wel dodelijk,’ zei Mustaine met een berustende zucht.

Hoe langer hij besteedde aan het opnemen van de gitaarpartijen voor ‘Megadeth’, hoe meer zijn ziekte zijn spel hinderde. Hij annuleerde het, maar toen hij op tweederde van het album was, besloot hij dat hij, gezien de snelheid waarmee zijn ziekte vorderde, onmogelijk nog een album kon schrijven en opnemen. “Ik verloor volledig mijn evenwicht”, zei hij zonder de bravoure die hem eerder had gekenmerkt. “Ik wilde niet stoppen met het vestigen van records, maar ik wist dat het moest. Uiteindelijk besloot ik: oké, nu wil ik gewoon aan de top staan.”

Megadeth lanceerde zondag zijn tour. Tot eind juni zijn er in het grootste deel van de wereld 41 data geboekt. In augustus speelt de band zijn laatste vijftien geplande shows in Noord-Amerika. Mustaine hoopt dat Megadeth tot minstens 2028 meer concerten en tournees kan toevoegen voordat hij voorgoed zijn gitaartas pakt. “We zullen spelen totdat het tijd is om afscheid te nemen”, zei hij. “En als er eerder iets gebeurt, moet ik stoutmoedig aankondigen dat het einde eerder zal komen dan ik denk.”

Toen Mustaine eenmaal besloot dat de dagen van Megadeth geteld waren, begon hij na te denken over zijn hele carrière, inclusief zijn vroege dagen als mede-oprichter van Metallica… voordat hij eruit werd gezet omdat hij een oorlogszuchtige dronkaard was. Het was 11 april 1983 en Metallica was in Queens, New York, waar ze aan hun debuutalbum ‘Kill ‘Em All’ werkte, vier nummers die ze samen met Mustaine hadden geschreven. Toen hij bij de repetitie aankwam, ontsloeg de band hem en overhandigde hem een ​​buskaartje terug naar Los Angeles. Het was een ervaring die een onuitwisbare vlek op zijn ziel achterliet. Hoe populair Megadeth ook werd – hij verkocht miljoenen albums en zette stadions vol – Mustaine werd jarenlang geplaagd door het schrikbeeld van Metallica. Hij had een diepe hekel aan hun mainstream-succes en viel zijn voormalige bandleden regelmatig aan in de media. Metallica reageerde op dezelfde manier.

“Denk er eens over na. Waar zou ik nu zijn als een van de grootste bands ter wereld niet zijn tijd besteedde aan pogingen om mij in bedwang te houden?” ‘ zei Mustaine terwijl hij met zijn wijsvinger over de zwarte gebreide muts streek die zijn leonachtige haar verborg. “Ze doen het niet meer, maar als ze dat wel deden, schudde ik vaak mijn hoofd. En het was niet alleen Metallica, het was iedereen. Lange tijd was ik zo tegen de wereld. Het was van: oké, als je niet met mij bent, ben je tegen mij.”

Toen Megadeth aankondigde dat zijn laatste album een ​​cover zou bevatten van het titelnummer van Metallica’s ‘Ride the Lightning’, geschreven in samenwerking met Mustaine, dachten veel fans dat de plaat een laatste daad van verzet zou zijn. Anderen vroegen zich af of het nummer zo’n radicale heruitvinding zou zijn dat het origineel bijna onherkenbaar zou worden. De opname is geen van beide, en verschilt slechts in geringe mate van Metallica’s versie. Mustaine was van mening dat het coveren van het nummer een aanwijzing zou zijn voor zijn carrière, en precies zou illustreren waar hij was voordat hij Megadeth oprichtte. Verrassend genoeg wilde hij ook dat het nummer een olijftak voor Metallica zou zijn.

“Er is misschien geen kans om nog een keer hallo te zeggen tegen (Metallica-leden) James (Hetfield) of Lars (Ulrich), ” legde Mustaine uit. “Ik weet dat sommige mensen het moeilijk zullen hebben als ik dat liedje doe, maar dat is oké, want ik wil hulde brengen en mijn respect tonen. Als ze het leuk vinden, prima. Als ze het niet leuk vinden, prima. Als ze ernaar luisteren, prima. Als ze het niet leuk vinden, prima.” Tot op heden heeft niemand bij Metallica commentaar gegeven op de opname.

Als hij de twee jaar die hij in Metallica doorbracht en de rampzalige relaties die daarop volgden bespreekt, is Mustaine contemplatief en kalm. Opmerkingen die ooit antagonistische insinuaties uitlokten, werden met kalme acceptatie ontvangen.

Dave Mustaine van Megadeth treedt op in het YouTube Theater in Inglewood.

(Noel Vasquez)

“Weet je, ik heb een geweldige tijd gehad toen ik in Metallica was, en we hebben iets geweldigs gedaan”, zei hij. “Het is een schande wat drinken doet, maar we zijn allemaal nog kinderen en, afgezien van Lars, komen we uit behoorlijk gebroken gezinnen. Er zijn in de loop der jaren veel dingen gebeurd, maar ik denk dat het geweldig zou zijn als alles goed met ze zou zijn voordat we ermee ophielden. We zouden vrienden moeten zijn. Er is geen reden waarom we geen vrienden zouden zijn.”

Lang geleden leerde Mustaine wanneer hij niet in het aas moest grijpen, ook al nam hij het soms nog steeds. Tegenwoordig zijn zijn haat en wrok vervaagd en prijst hij anderen net zo vaak als hij opschept. Bovenal wilde hij genieten van de tijd die hem nog restte, in plaats van te treuren over gemiste kansen.

“Er waren momenten in mijn leven dat ik het gevoel had dat ik het dieptepunt had bereikt van wat volgens mij de perfecte carrière zou zijn. En toen ik die moeilijke dagen had, vroeg ik mezelf af: ‘Heb ik me hiervoor aangemeld?'” hij zei. “Maar dan kom je op momenten zoals nu, waarop ik echt een gevoel van voldoening heb. Ik heb de top bereikt en ik heb een expert kunnen worden in alle onderzoeken die ik heb gedaan.”

Mustaine keek op, glimlachte en concludeerde toen: “Weet je, man, ik ben al zo lang nummer 2, ik vergat dat er een nummer 1 was.”