Het hoogtepunt van de Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan Cortina wordt bepaald door de extreme trucs: kurkentrekkers, spins en salto’s uitgevoerd door snowboarders en freestyle-skiërs.
Deze luchtprestaties zijn complex, maar in veel gevallen zijn ze terug te voeren op een eenvoudig apparaat: de tijd die wordt besteed aan het draaien en laten vallen in een grote plastic zak.
In de afgelopen twintig jaar hebben verschillende fabrikanten, zoals Bagjump, Progression Airbags en BigAirBag, de kunst van het maken van extra grote plastic landingsplatforms geperfectioneerd, ideaal voor aspirant-extremesporters die de grenzen van hun vaardigheden willen verleggen en het hele jaar door nieuwe trucs willen testen. Vanaf de Olympische Spelen van 2010 in Vancouver vonden atleten het leuk Shaun Wit, Kevin Pearce, Danny Davis en Sage Kotsenburg begonnen uitgebreid gebruik te maken van dit soort training, vergelijkbaar met de manier waarop gymnasten schuimkuilen gebruiken.
“Extreme sporten zijn veel veiliger dankzij Bagjump-training”, zegt Martin Rasinger, een voormalige professionele snowboarder en uitvinder van het apparaat.
Locaties die over deze systemen beschikken, relatief zeldzaam, zijn geavanceerde trainingsbestemmingen geworden. Wy’East Mountain Academy, een op extreme sporten gerichte middelbare school in Sandy, Oregon, installeerde vorig jaar een zak van $ 4 miljoen op de hellingen die het hele jaar door geopend is. De airbag van 25 bij 60 meter, gevormd in de ronding van de berg en ingezet met behulp van een sneeuwkatvoertuig, is de grootste in Noord-Amerika en een relatieve zeldzaamheid in de VS. Kleinere versies zijn te vinden op het Amerikaanse Ski & Snowboard-hoofdkantoor in Park City, Utah, en een tijdje op Mammoth Mountain in Californië.
Troy Podmilsak, Amerikaanse freestyle schansspringer die landde tijdens de wedstrijd de “Triple 18” in Milaan– drie rotaties buiten de as gecombineerd met vijf volledige rotaties – erop getraind Wy’East-tas vóór de Olympische Spelen.
Bagjump zegt dat er ongeveer twintig locaties over de hele wereld zijn uitgerust met landingsplatforms, waaronder hun Banger Park-faciliteit in Scharnitz, Oostenrijk.
“Zodra die tassen tevoorschijn komen, probeer je dubbelspel te doen”, zegt Elijah Teter, atletisch directeur bij Wy’East en voormalig Olympisch coach en professionele snowboarder. “Nu zie je triples en zelfs quadruples.”
Sterkere airbags ontwerpen
De geschiedenis van deze tassen is een Venn-diagram van ondernemerschap, extreme sporten en, in sommige gevallen, stuntploegen. Voordat het een essentieel onderdeel van de training werd, betekende het leren van geavanceerde trucs het experimenteren op relatief zeldzame dagen met veel verse poeder (die als natuurlijke schokdemper fungeert voor avontuurlijke atleten) of het verdragen van de pijn van herhaalde harde landingen. En na verschillende uitstapjes in het veld zorgde de indruk die de skiërs en snowboarders achterlieten ervoor dat de cursisten een nieuwe plek moesten zoeken.
vertelde Rasinger Snel bedrijf hij kreeg het idee voor de grote trainingstas nadat hij aan het einde van de film uit 1997 de airbag had zien vallen SpelTe vaak met Michael Douglas in de hoofdrol. Hij was zo geïnspireerd dat hij naar Los Angeles vloog, een stuntploeg opspoorde en verschillende valtests van 9 meter hoogte uitvoerde op een snowboard. Hij realiseerde zich dat zulke tassen, om bruikbaar te zijn door extreme atleten, groter, zachter en sterker moesten zijn om de metalen randen van het snowboard vast te houden.
Rasinger keerde terug naar Oostenrijk en maakte in 2007 testtassen in Innsbruck; een fragment van de eerste sprong werd op YouTube geplaatst. Uiteindelijk zou zijn bedrijf, Bagjump, tot een formule komen: een glasvezelstructuur met een speciale PVC-coating om de krachten en sneden van de planken en planken te weerstaan. Het bedrijf heeft enkele duizenden soortgelijke tassen verkocht, voornamelijk aan trampolineparken of gymnastiekfaciliteiten.
Gebruikers kunnen tassen in verschillende maten krijgen, voor sporten zoals BMX-fietsen en zelfs rotsklimmen. Olympische trainingstassen, speciaal ontworpen voor verschillende snowboarddisciplines zoals halfpipe en slopestyle, variëren van 50 bij 50 voet tot 120 bij 230 voet. De stijfheid van de tas kan worden aangepast om meer kracht te bieden bij het leren van een truc, en ook om meer als sneeuw te voelen om echte landingen na te bootsen.
“Het is zachter en dus ook veiliger, omdat het de impact absorbeert en je niet laat stuiteren zoals netten, autobanden of schuim,” Rasinger zei ESPN in 2012. “Je krijgt er nog steeds een schok van. Het is beter dan tegen een betonnen muur botsen, dat is zeker.”
Dit bag-and-ramp-systeem heeft ook een zogenaamde droge helling tijdens het hardlopen, die het gevoel (en de grip) van sneeuw simuleert, wat een veel realistischer gevoel geeft aan degenen die trucjes proberen uit te voeren tijdens trainingssessies. Het vermogen om veilig en consistent te trainen heeft ervoor gezorgd dat ze onderdeel zijn geworden van de elitetraining en een van de vele dingen zijn die hun prestaties op evenementen zoals de Olympische Spelen bevorderen.
“Bagjumping heeft door de jaren heen niet alleen een aanzienlijke impact gehad op de veiligheid, maar ook op de vooruitgang van de sport”, aldus Rasinger.
