Er zijn films, er is politiek, en er wordt over alles gesproken: NPR

Het grootste gesprek op het Internationale Filmfestival van Berlijn de afgelopen dagen ging niet over welke film de prestigieuze Gouden Beer-prijs mee naar huis zou nemen, maar eerder over de verklaring die de juryvoorzitter van het festival, de Duitse filmmaker Wim Wenders, op de openingsdag aflegde. Toen een journalist de jury vroeg naar de mensenrechten en Gaza, antwoordde Wenders: “We moeten wegblijven van de politiek.”

Hij noemde de filmmakers een ‘politieke balancer’. Tijdens het festival zijn er veel films uit het programma gehaalddaarbij verwijzend naar solidariteit met Palestina; schrijver Arundhati Roy liep weg vanwege wat zij ‘absurde uitspraken’ van juryleden noemde; Kaouter Ben Hania, Oscar-genomineerde filmregisseur Rajab achterstem, weigerde een prijs in ontvangst te nemen op een feest georganiseerd door de Cinema for Peace Foundation.

Trisha Tuttle, festivaldirecteur, heeft een lange verklaring afgegeven getiteld ‘On Speaking, Cinema and Politics’, schreef: ‘Wij geloven niet dat er op dit festival een filmmaker wordt vertoond die onverschillig staat tegenover wat er in de wereld gebeurt, die de rechten, levens en het ongelooflijke lijden van mensen in Gaza en de Westelijke Jordaanoever, in de Democratische Republiek Congo, in Soedan, in Iran, in Oekraïne, in Minneapolis en op een aantal andere gruwelijke plaatsen niet serieus neemt.’

Hij schreef: “Kunstenaars zijn vrij om hun recht op vrije meningsuiting uit te oefenen op welke manier dan ook.”

Er zijn echter meer dan 100 artiesten, waaronder Tilda Swinton, Javier Bardem en Adam McKay, ondertekende een open brief gepubliceerd in Variatie veroordeelde de Berlinale vanwege “het censureren van kunstenaars die zich verzetten tegen de voortdurende genocide van Israël tegen de Palestijnen in Gaza en de sleutelrol van de Duitse staat bij het tot stand brengen daarvan.”

(De Duitse regering verstrekt aanzienlijke financiële middelen voor het festival.)

In een interview met Hollywood-verslaggeverTuttle zei dat hij de “pijn, woede en urgentie” achter de brief begreep, maar alle beschuldigingen van censuur verwierp. “Het is niet waar dat we filmmakers het zwijgen opleggen. Het is niet waar dat onze programmeurs filmmakers intimideren. Integendeel, het is het tegenovergestelde”, zei hij.

In tegenstelling tot het zonovergoten Cannes of de charme van Locarno aan het meer, vindt de Berlinale plaats in het holst van de winter op de Potsdamer Platz in Berlijn, en arriveert direct na het Sundance Film Festival. En sinds de oprichting in 1951 tijdens de Koude Oorlog heeft de Berlinale een reputatie opgebouwd als het meest politiek geladen grote festival, niet alleen vanwege de keuze van de programmering, maar ook vanwege de geschiedenis van betrokkenheid bij mondiale crises, zoals in 2023, toen de Berlinale Rusland vocht tegen Oekraïne en betuigde zijn solidariteit met Iraanse demonstranten. Critici zeggen dat de Berlinale zich weliswaar over andere kwesties uitspreekt, maar zich niet heeft uitgesproken over Gaza.

Tussen dat alles spreken de films op het festival voor zich. De film van dit jaar combineert het persoonlijke en het politieke en vertelt de verhalen van het bruisende Lagos, het Australië van de jaren dertig en familietradities in Guinee-Bissau.

Ik was er in zijn geheel. Deze verhalen vallen op.

Roos

De beste films die ik tijdens de festivalcompetitie zag, waren films die ik niet had verwacht. Het zwart-wit-periodewerk van Markus Schleinzer en Alexander Brom is zeer serieus en zeer Duits, maar ook onverwacht grappig. Sandra Hüller (die je zult herkennen) speelt zich af in het Duitsland van begin 17e eeuw Anatomie van de herfst En Dat Interessezone) schittert als een mysterieuze soldaat genaamd Rose, die arriveert in een afgelegen protestants dorp en beweert de erfgenaam te zijn van een verlaten boerderij. Om een ​​leven voor zichzelf op te bouwen en erbij te horen, vermomt ze zich als man. Hij ontpopt zich al snel tot een van de machtigste leiders van de gemeenschap, maar leeft voortdurend in angst dat zijn geheim ontdekt zal worden. Hüllers optreden is briljant en triomfantelijk en brengt een verhaal over gender, privileges en behoren tot het leven.

Vrouw

Peter Okosun/Ossian International Limited

Olive Nwosu’s speelfilmdebuut straalt een rusteloze, pulserende energie uit, zowel door de geest van Lagos als door de durf van de vrouwen. De film concentreert zich op Lady, een van de weinige vrouwelijke taxichauffeurs in Lagos, die ervan droomt de stad te verlaten. Dus wanneer haar jeugdvriendin Pinky, nu sekswerker, haar een goedbetaalde baan aanbiedt en haar en haar vrienden naar hun avondafspraken brengt, kan Lady moeilijk weigeren. Maar de ervaring doet oude wonden openrijten, en naarmate Lady meer geïnteresseerd raakt in hun leven, wordt ze gedwongen de realiteit onder ogen te zien dat hun verleden samen groter is dan iemand zou willen. Nwosu’s portret van Lagos is vol zorg en nuance en wijst op de complexe solidariteit die de bevolking verenigt.

Wolfraam

Het nieuwste van regisseur Warwick Thornton is een lieflijk en teder verhaal over verlossing, dat zich afspeelt in het verschroeiende landschap van de Australische woestijn. The Western, vervolg op de film uit 2017 Zoet landgaat over twee schattige Aboriginal-kinderen in Australië in de koloniale jaren dertig, die ontsnappen uit het mijnkamp waar ze door hun blanke meesters werden gedwongen te werken. In hun zoektocht naar veiligheid worden ze opgejaagd door twee criminelen te paard die hen alleen maar dood willen zien. Toch is Thornton minder geïnteresseerd in het afbeelden van haar personages als slachtoffers dan als overlevenden, gebonden door de krachten van liefde en veerkracht.

Dao

Mike Etienne en D’Johé Kouadio.

Les Films du Worso – Srab Films – Yennenga Productions – Nafi Films – Telecine Bissau Produções – Canal+ Afrika

onderschrift verbergen

ondertiteling wisselen

Les Films du Worso – Srab Films – Yennenga Productions – Nafi Films – Telecine Bissau Produções – Canal+ Afrika

Pas halverwege de film van regisseur Alain Gomis besefte ik dat het geen documentaire was. In het proces op het scherm brengt Gomis professionele acteurs en niet-acteurs samen, waardoor ze lid worden van dezelfde uitgebreide familie. Het duurt bijna drie uur en vindt plaats in twee ceremonies, een bruiloft in Frankrijk en een ritueel in Guinee-Bissau, Dao de grenzen tussen realiteit en fictie vervagen om een ​​meditatie te bieden over de cyclische aard van het leven, mensen en traditie. De vraag of de film ‘echt’ een documentaire is, is een bewuste vraag. Het is deze onzekerheid die Gomis ons uitnodigt om mee te gaan zitten, waardoor de categorieën zo volledig vervagen dat de verschillen onbelangrijk beginnen te voelen.

Twee bergen drukken op mijn borst

Viv Li komt binnen Twee bergen drukken op mijn borst.

Filmcursus

onderschrift verbergen

ondertiteling wisselen

Filmcursus

Wat betekent het om jezelf te vinden? In haar boeiende debuutdocumentaire neemt Viv Li deze vragen ter harte en onderzoekt ze haar volwassen worden in twee sterk contrasterende werelden: Berlijn en China. Li zit vast in het post-pandemische Berlijn en schommelt tussen nieuwe ideeën over vrijheid en oude vormen van verwachting. Maar is de zoektocht echt voorbij? vroeg Li. Vol kwetsbaarheid, eigenzinnigheid en verrassingen filmt Li zichzelf gedurende meerdere jaren, terwijl we haar zien op intieme momenten met vrienden, terwijl ze de vreemde bezienswaardigheden van Berlijn verkent, en in openhartige gesprekken met familieleden in China tijdens het diner. Uiteindelijk suggereert Li dat vastberadenheid wellicht wordt overschat – en dat de bereidheid om nieuwsgierig te blijven, wat er ook gebeurt, misschien wel alles is wat we nodig hebben.

Kronieken van het beleg

Zelfs als een stad wordt belegerd, betekent overleven meer dan alleen overleven, maar ook een manier vinden om volledig menselijk en koppig te blijven. Gebaseerd op zijn eigen ervaringen tijdens de belegering van het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk in Syrië, volgt Abdallah Al-Khatibs debuutfilm vijf met elkaar verweven verhalen die zich afspelen in een stad die wordt aangevallen. In de ene serie riskeren twee geliefden voor een kort moment samen alles, en in een andere vecht een voormalige eigenaar van een videotheek om in leven te blijven. Door deze elkaar kruisende verhalen kijkt Al-Khatib verder dan het oorlogsspektakel en verwerpt hij het idee dat het leven kan worden gereduceerd tot krantenkoppen en politiek.

Muis

Katherine Mallen Kupferer en Chloe Coleman in Muis.

Kom op, kat, kom op

onderschrift verbergen

ondertiteling wisselen

Kom op, kat, kom op

Kelly O’Sullivan en Alex Thompson, beroemd van de film Sint Franciscus En spooklichtis er altijd een meester in geweest om de mensheid zich waardig te laten voelen, met verhalen die altijd zoveel groter lijken dan hun loglijnen. De nieuwste is een festivalfavoriet. Muis volgt twee beste vrienden, Minnie en Callie, in hun laatste jaar in North Little Rock, Arkansas. Maar wanneer hun vriendschap stukloopt, wordt Minnie gedwongen haar eigen identiteit te ontdekken. Deze film is subtiel maar hartverscheurend en wordt aangestuurd door twee filmmakers die begrijpen hoe het echte leven werkelijk is. Ze laten zien dat wat groot is geen drama vereist en dat verdriet nooit klein is, nooit alleen en altijd anders.