‘Strip Law’, een nieuwe tekenfilm die vrijdag in première ging, toont Netflix in een Adult Swim-mentaliteit, wat betekent dat er geen idee is dat deze voor iedereen is gemaakt. (Waarschijnlijk ook enkele van de mensen die deze film hebben laten maken.) Het is gewelddadig, ordinair, surrealistisch op een oppervlakkige manier, soms ronduit gewelddadig – dat wil zeggen, het geweld is belachelijk.
Het was de cast die mij aantrok: Adam Scott, wederom een schlemiel in de hoofdrol; Janelle James, die vertrouwen heeft in haar grootsheid, is niet ver verwijderd van haar karakter in “Abbott Elementary”; en Keith David, wiens diepe, sonore stem vrijwel zeker een autoriteit is en neigt naar goed of kwaad of ergens daartussenin, zoals het script vereist. Vooral naar James en David kon ik dagenlang luisteren.
De serie, gemaakt door Cullen Crawford (‘The Late Show With Stephen Colbert’, ‘Star Trek: Lower Decks’), draait om een failliet advocatenkantoor in Las Vegas, geleid door Scott’s Lincoln Gumb, met James als Sheila Flambé, ‘een goochelaar en drie jaar regionale sekskampioen’ die hij in dienst heeft als ‘co-counsel verantwoordelijk voor het spektakel’. Irene’s nichtje (Shannon Gisela), een 16-jarige die dol is op het pompen van ijzer, werkt als zijn onderzoeker; hij draagt een blinddoek met het opschrift “Minderjarig” wanneer hij in een bar moet zijn. Stephen Root speelt haar geroyeerde (later geroyeerde – vogelvrij verklaarde?) advocaat-oom, Glem Blorchman, de raarste van allemaal – ‘Het was 115 graden, dus ik deed marshmallows in de gin’, zegt hij als ze samenkomen om een kerstfilm te kijken. En David schittert als Lincoln’s aartsvijand, Stevie Nichols, een voormalige partner van Lincoln’s enorm succesvolle overleden moeder, op wie haar zoon gefixeerd blijft.
De meeste hiervan zijn dingen die wel of niet werken, afhankelijk van je humeur, maar over het algemeen geef ik de voorkeur aan kleine wegwerpgrappen boven grote vuile grappen. Er zijn reflexieve meta-grappen over ‘hardwerkende tekenfilmschrijvers’ en ‘het hergebruiken van verouderde slogans’. Er wordt veel melding gemaakt van ‘The Simpsons’, waaronder ‘koude chocolademilkshake’ en het Gracie Films-logo van James L. Brooks. De laatste aflevering, van 10, vindt plaats aan het einde van a “Instellingen”-als een juridisch drama. (“Iets zoet, leuk en luchtig laten zijn, is tegen hun aard”, zegt de bromantische advocaat van het bedrijf over het Lincoln-team. “Ze moeten het donker, raar en ruig maken.”) En er zijn linkse verwijzingen naar Cocteau Twins en Bikini Kill, voor wie Glem beweert “de oorspronkelijke bassist” te zijn. (“Ik weet niet wat Bikini Kill is”, zegt Irene. “Ik ook niet, volgens Kathleen Hanna”, zegt Glem.)
Er zijn verschillende soorten excentrieke rechters (in de rechtszaal vinden geen juridische incidenten plaats); “lokaal karakter” Lunch Meat, die in vele rollen verschijnt; een barman, meneer O’Raviolo, die halverwege een zin wisselt tussen overdreven Ierse en Italiaanse accenten. Komiek George Wallace speelt de burgemeester van Las Vegas. De Halloween-kerstaflevering is een parodie op “Miracle on 34th Street”; anderen vertrekken Colton Burpo‘de jongen die de hemel zag’, met live-action beelden van de op geloof gebaseerde film waarin hij verschijnt Tim Heidecker als de atheïst en cokeminnende Lincoln. Een virtual reality HR-seminar georganiseerd door een ‘computergestuurde samensmelting van alle vijf Rat Pack-persoonlijkheden’, een meeslepende Autoverse, waarin acteurs situaties creëren die op de een of andere manier gelijkwaardig zijn aan een rijexamen. Er waren ‘Nevada-gekweekte’ Hot Dates, een geseksualiseerde versie van California Raisins; er ontstaan rellen wanneer personages opnieuw worden ontworpen om respectabeler te zijn (“Ze verlaten de canon die al jaren bestaat”, klaagt Lincoln.)
De serie voelt in het begin een beetje onaangenaam aan, alsof er hard wordt geprobeerd om effect te bereiken, maar wordt naarmate de serie vordert beter, ofwel omdat latere afleveringen vreemder of beter geschreven zijn, ofwel omdat je eraan gewend raakt om met die mensen in die wereld te zijn. De personages in een komedie zijn voldoende om een aandeel in het verhaal te creëren; zijn non-conformistische energie voedt al jaren groepen buitenstaanders op het scherm. (“Zelfs als je een ramp bent, ben je een ramp voor de juiste mensen”, zegt Irene tegen Lincoln.) Wat betreft de beroemde dunne grens tussen dom en slim: dom en slim zijn onafscheidelijk, en to the point.
In de credits staat dat de serie “met trots is gemaakt door echte mensen en niet door computers”, wat leuk is om te weten, en over 100 jaar nog steeds de beste manier zal zijn om tekenfilms te maken, ook al worden ze op dat moment alleen gemaakt door en, voor zover we weten, voor machines. De tekenstijl met dunne lijnen is standaard voor min of meer realistische tv-animatie voor volwassenen uit de 21e eeuw, misschien met een vleugje striptekenaar. Daniël Clowes vastgelegd. Maar de personages zijn expressief en het medium wordt gebruikt voor onwerkelijke doeleinden, en daar zijn tekenfilms voor.
