In 1994 verklaarde dominee Jesse Jackson de oorlog aan Hollywood.
De burgerrechtenleider, die dinsdag overleed, richtte zijn aandacht op de entertainmentindustrie, beschuldigde deze van ‘institutioneel racisme’ en riep wat hij noemde het gebrek aan vertegenwoordiging van gekleurde mensen en vrouwen aan, een kwestie die vandaag de dag nog steeds resoneert.
Jackson richtte zijn kenmerkende vurige dynamiek op studio- en netwerkbestuurders, vormde de Rainbow Coalition for Justice in Media – een uitloper van de Rainbow Coalition gericht op sociale rechtvaardigheid en economische gelijkheid – en dreigde projecten te boycotten die minderheidsgroepen uitsloten.
Hij vergelijkt zijn campagne met de historische mars in Selma, Alabama, en andere burgerrechtendemonstraties gedurende deze tijd PersconferentieJackson zei: “Ze denken dat ze het recht hebben om ons niet te betrekken bij rekrutering, aanwerving, promoties, projecties en besluitvorming. Maar we hebben de macht van de consument, we hebben de macht van de kijker, we hebben de macht om het uiterlijk te veranderen. … De tv-netwerken hebben nu de tijd gehad om hun zaken op orde te brengen. Ze kunnen nu beginnen met veranderen. “
Deze verklaring staat in schril contrast met de verklaring van Jackson 1984 presentator op “Saturday Night Live” en de herinneringen het lezen van “Groene eieren en ham” tijdens een optreden in 1991 in de schetsvariëteitserie.
Maar ondanks zijn dominante en mediabewuste karakter heeft Jacksons campagne nooit echt momentum gekregen en gemengde resultaten opgeleverd. Zwarte acteurs en makers in Hollywood zijn er grotendeels niet in geslaagd hem te steunen, en leiders van sommige belangengroepen hebben hem ervan beschuldigd de focus te verliezen. Whoopi Goldberg maakte er grapjes over tijdens de Oscars van 1996.
In 1997 was zijn zaak mislukt en richtte Jackson zich op grotere politieke kwesties.
De botsing met Hollywood ontstond nadat verschillende zwartgeoriënteerde shows op Fox, waaronder ‘South Central’, ‘Roc’, ‘In Living Color’ en ‘The Sinbad Show’ in juli 1994 werden geannuleerd. Jackson dacht niet dat er volgend najaar veel verbetering in de showdiversiteit zou zijn.
“We weten dat er dit seizoen belangrijke shows van Fox worden geschrapt, en dat is een grote zorg voor ons”, zei Jackson op een persconferentie in het African American Community Unity Center, waar hij werd vergezeld door Brotherhood Crusade-oprichter Danny Bakewell en komiek Sinbad, die schittert in zijn eigen gelijknamige sitcom.
En Jackson zegt dat dit niet het enige tv-netwerk is dat dit probleem ervaart. “We hebben gekeken naar de gegevens die we bij NBC hebben. Deze gegevens zijn van cruciaal belang. Het is lelijk. We hebben gekeken naar de formatprojecties van CBS voor dit najaar. In werkelijkheid is alles een recycling van racistische praktijken. Dit wordt institutioneel racisme genoemd. Dat blijkt niet alleen uit hun aanwervingen, maar ook uit hun prioriteiten.”
Hij voegde eraan toe dat hij zich ook zorgen maakte over wat volgens hem een slechte vertegenwoordiging was van gekleurde mensen en vrouwen onder netwerkankers en schrijvers van primetime netwerkseries. Hij bekritiseerde de prominente rol van zwarte acteurs in grote rollen waarbij vaak criminele activiteiten betrokken zijn.
Jameel Hasan als Homey Jr., links, en Damon Wayans als Homey D. Clown in Fox’s ‘In Living Color’, die in 1994 werd geannuleerd.
(Nicola Goode / Vos)
“We hebben het netwerk aangeschreven en de reactie was over het algemeen defensief, omdat ze hebben geprobeerd het ongerechtvaardigde te rechtvaardigen”, zei Jackson op een persconferentie. “Hoewel we bereid zijn te praten, zijn we ook bereid om actie te ondernemen. Dit is het moment voor agressieve directe actie.”
In een apart interview richtte hij zich op politiek georiënteerde nieuwsprogramma’s op zondag, waarbij hij zei dat ze zwarte journalisten en nieuwsfiguren uitsloten: “Die geheel blanke presentatoren dicteren hun gasten en bepalen de politieke agenda voor het openbare beleid op maandagochtend. Dat is Amerika niet.”
Zijn nieuw gevormde commissie onderzoekt de rekruteringspraktijken van het netwerk en het imago van minderheden. Hij beloofde dat er boycots en andere acties zouden plaatsvinden als er geen significante veranderingen zouden plaatsvinden.
De demonstratie kwam echter nooit tot stand en er vond geen boycot plaats. Ongeveer een jaar na zijn eerste verklaring zeiden waarnemers binnen en buiten de industrie dat televisienetwerken Jackson grotendeels hadden genegeerd en dat er weinig was veranderd.
Sommige leiders trokken destijds zijn toewijding in twijfel en zeiden dat hij niet echt toegewijd leek aan agressieve actie.
Sonny Skyhawk, oprichter en president van American Indians in Film, een van de organisaties waar Jackson zich bij aansloot, zei dat de campagne tegen het netwerk sterker had moeten zijn.
“Ik haat het om hem te bekritiseren omdat hij niet ijveriger is, maar het is frustrerend”, zei Skyhawk in een interview Interview uit 1995 over het initiatief. “Ik weet niet waar (het probleem) was of waarom hij deze kwestie niet heeft onderzocht. Maar ik denk dat hij werd afgeleid door een heleboel andere dingen.”
Sherrie Mazingo, destijds hoofd journalistiek bij USC, zei dat het haar niet verbaasde dat de campagne van Jackson aan kracht verloor: “Wat er vorig seizoen gebeurde is niets nieuws, het is tijdloos en misschien zelfs cyclisch. Protesten, beschuldigingen en dit soort gesprekken gebeuren voortdurend, en er gebeurde niets. Niets.”
Mazingo citeerde soortgelijke inspanningen van de National Assn. voor de vooruitgang van gekleurde mensen in het begin van de jaren tachtig, waarin de aanwervingspraktijken in Hollywood werden aangevallen. Een boycot van films waarin zwarte artiesten niet voor of achter de camera werden gecast, werd voorgesteld, maar kwam nooit tot stand.
“Ik geloof dat wat er gebeurt als deze dingen beginnen, is dat iemand in de organisatie die voor deze kwesties vecht, het beu wordt om met zijn hoofd tegen de muur te bonken,” zei Mazingo. “Ze lanceerden een totale aanval, besteedden veel energie en geld, en er veranderde niets wezenlijks, behalve enkele hints hier en daar.”
Sumi Haru, voorzitter van de Assn. van Asia Pacific Artists, zei dat Jackson was afgeleid door actuelere kwesties zoals de conservatieve machtsstrijd in Washington D.C. en oproepen om positieve actieprogramma’s te elimineren.
“Hij moet zijn energie richten op burgerrechteninitiatieven, en positieve discriminatie is een veel groter probleem”, zei Haru.
Maar Billie Green, president van de afdeling Beverly Hills/Hollywood van de NAACP, zei dat Jacksons campagne effectiever zou zijn als deze de krachten zou bundelen met andere organisaties die leden hebben in de televisie-industrie.
Jackson verwierp de kritiek en benadrukte dat de strijd tegen Hollywood ‘nog steeds bovenaan onze agenda staat’. Hij wees erop dat hij heeft gewerkt aan het hervatten van de overheidsfinanciering voor de Publieke Omroep, protesteerde tegen de annulering van de Nickelodeon-serie over twee zwarte broers, ‘My Brother and Me’, noemde het conservatieve ‘haatradio’-programma en stuurde een fax naar zijn 8.000 aanhangers met het verzoek CBS te verzamelen om het familiedrama ‘Under One Roof’ nieuw leven in te blazen.
“Het wordt intenser”, zei Jackson.
In 1996 richtte Jackson zijn aandacht op de Academy Awards, boos dat er onder de 166 genomineerde artiesten slechts één zwarte genomineerde was. Hij riep op tot demonstraties in de grote steden en zei dat zwarte mensen die de Oscaruitreiking bijwoonden symbolen moesten dragen die hun solidariteit uitdrukten met wat hij ‘raciale uitsluiting en cultureel geweld’ in Hollywood noemde.
Maar tijdens de Oscars, die werden geproduceerd door Quincy Jones, bekritiseerde Goldberg, die gastheer was van het evenement, burgerrechtenleiders die overal in de stad protesteerden.
“Jesse Jackson vroeg me een lintje te dragen. Dat begrijp ik”, zei Goldberg tijdens zijn opening. ‘Maar er is iets dat ik Jesse hier wil vertellen, maar hij kijkt niet, dus waarom zou ik me druk maken?’ Deze opmerkingen lokten applaus en gelach uit bij het black tie-publiek.
Verschillende leiders, producenten en regisseurs waren ontevreden over de opmerkingen van Goldberg en zeiden dat ze de serieuze strijd voor diversiteit in de filmindustrie beledigden en bagatelliseerden. Maar anderen hadden kritiek op Jackson en noemden zijn daden voortijdig en onverstandig. Verschillende prominente Afro-Amerikaanse figuren die aanwezig waren, waaronder Oprah Winfrey, Sidney Poitier en Laurence Fishburne, droegen geen regenboogkleurige linten als teken van solidariteit met Jackson en zijn Rainbow Coalition.
Ondanks dat hij zich op andere ondernemingen concentreerde, was Jackson nog niet helemaal klaar met Hollywood. Hij en dominee Al Sharpton leidde de protesten in 2002 tegen de komedie “Barbershop” en zijn grappen over Jackson en burgerrechteniconen Rosa Parks en Martin Luther King Jr. De twee leiders ook dreigde met een boycot tegen de komedie ‘Soul Plane’ uit 2004.
