Dominee Jesse Jackson Sr. waagde een gokje op mij als 19-jarige studente.
Op die leeftijd, toen ik in 2009 stage liep, had ik koffie moeten inschenken en misschien kopieën moeten maken. In plaats daarvan gaf hij mij de opdracht om te werken aan het betaalbaarheidsbeleid van universiteiten, de preventie van geweld onder jongeren en de immigratiehervorming bij de Rainbow PUSH (People United to Serve Humanity) Coalition aan de zuidkant van Chicago.
Dat gebeurde bijna twintig jaar geleden. Deze week stierf hij.
Een paar weken geleden zat ik bij hem in het ziekenhuis. Hij is altijd aanwezig geweest, zelfs toen de ziekte Progressieve Supranucleaire Verlamming zijn stem heeft overgenomen – hetzelfde instrument dat schijnbaar onmogelijke coalities heeft gesmeed en de morele pleidooi voor rechtvaardigheid naar voren heeft gebracht in een taal die mensen verenigt in plaats van verdeelt.
Ik beschouw pastor Jackson als een goede mentor
Ik ontmoette hem in 2009 op een persconferentie die hij hield om zijn voornemen bekend te maken om te onderhandelen over de vrijlating van de journalist Roxana Saberi uit een Iraanse gevangenis.
Saberi is een alumnus van de Northwestern University, waar ik studeerde. Verschillende klasgenoten en ik hielden bijeenkomsten om de aandacht op het probleem te vestigen, en pastor Jackson nodigde ons uit om bij hem aanwezig te zijn op zijn persconferentie in Chicago.
Toen het evenement afgelopen was en iedereen zich aan het inpakken was om te vertrekken, nam ik in een fractie van een seconde een beslissing.
Ik pakte hem bij de schouder – zo hard dat zijn bewaker in actie kwam – en vroeg of ik me vrijwillig kon aanmelden voor het Reduce Rates-initiatief over de betaalbaarheid van universiteiten. Het was een kwestie die mijn hart echt raakte, aangezien ik wat geld had geleend om naar Northwestern te gaan. Hij zei ja.
Dat moment veranderde alles. Nog geen maand later werd ik campagneleider, parttime werken tijdens school. Ik doe beleidsonderzoek en interacties met de gemeenschap en vergezel pastor Jackson naar bijeenkomsten en evenementen. Ik breng elke week tijd met hem door en maak soms zelfs mijn huiswerk bij hem thuis.
Hij werd een mentor, die mij coachte en voor mij zorgde, niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk. Ik verliet die rol in 2011, maar door de jaren heen zijn we dichtbij gebleven.
Van pastor Jackson heb ik drie lessen geleerd over leiderschap die vorm hebben gegeven aan alles wat ik sindsdien heb gedaan.
Les 1: Leun naar binnen als de tijden moeilijk zijn, niet naar buiten.
Pastor Jackson had een patroon: als het moeilijk werd, kwam hij dichter bij het probleem, niet er vanaf.
Hij onderhandelen over de vrijlating meer dan 200 gijzelaars in Syrië, Cuba, Irak en Servië. Hij vlieg naar een oorlogsgebied en tegenover dictators aan tafel zitten. Hij verscheen Texaco-hoofdkantoor tijdens hun discriminatieschandaal. Hij liep een vergaderruimte van het bedrijf binnen waar hij niet welkom was.
Veel leiders die ik ken, doen het tegenovergestelde. Wanneer een crisis toeslaat, creëren ze afstand – delegeer het aan advocaten, laat het PR-team het afhandelen, wacht tot de crisis voorbij is.
Pastor Jackson heeft mij geleerd dat de momenten waarop je een stap terug wilt doen precies de momenten zijn waarop je een stap vooruit moet doen. Je maatstaf als leider wordt genomen in de moeilijkste tijden, niet in de gemakkelijke tijden.
De auteur met pastor Jackson tijdens een interview buiten Pacific Gardens Mission, een daklozenopvangcentrum in Chicago, in 2012. Met dank aan Bradley Akubuiro
Les 2: Stop nooit met investeren in menselijk kapitaal.
Pastor Jackson heeft geen reden om in mijn capaciteiten te geloven. Maar hij begreep dat individuen een buitengewoon groeivermogen hebben; ze beginnen gewoon niet optimaal productief.
Hij plaatste een 19-jarige in een belangrijke beleidsbaan en stelde mij vervolgens aan om zijn campagne te vertegenwoordigen. Het was geen overhaaste daad; het was een doelbewuste investering. Hij wist dat door anderen kansen te geven, sommige mensen hem in de loop der jaren zouden teleurstellen, maar dat degenen die dat niet deden waarschijnlijk zouden overtreffen wat hij zich had voorgesteld.
Ik heb dat verder doorgevoerd: mensen opzoeken die anderen negeren en investeren in hun groei. Niet iedereen slaagt. Maar ze zijn buitengewoon.
Echt leiderschap gaat niet over het vinden van perfecte mensen. Het gaat over het ontwikkelen van imperfect potentieel.
Les 3: Conflicten en gesprekken kunnen tegelijkertijd plaatsvinden.
Dominee Jackson was zowel een agitator als een onderhandelaar. Profeet en pragmaticus.
Hij verscheen onuitgenodigd op een aandeelhoudersvergadering en organiseerde een boycot, maar ging daarna ook met diezelfde leidinggevenden om de tafel zitten om tot een oplossing te komen.
“Diamanten kunnen niet zonder druk worden geproduceerd”, vertelde hij me ooit. Dit geldt voor individuen, organisaties en systemen.
Hij begrijpt dat echte verandering confrontatie en gesprek vereist. Je kunt niet alleen maar aardig zijn en hopen dat alles beter wordt. Maar je kunt ook niet zomaar druk uitoefenen en verwachten dat andere mensen meekomen.
Ik zag hem dit doen met Wall Street-projectbedrijven als Texaco en Coca-Cola onder druk zetten om miljarden dollars te besteden aan diversiteitsinitiatieven. Hij maakte hen ongemakkelijk met boycots. Vervolgens ging hij om de tafel zitten met hun leiderschap en hielp hij mee aan een oplossing.
De auteur (rechts) met pastor Jackson en zijn zoon, Rainbow PUSH Coalition COO Yusef Jackson, in 2025. Met dank aan Bradley Akubuiro.
Te veel leiders denken dat ze moeten kiezen om assertief of empathisch te zijn. Pastor Jackson leerde mij dat dit de verkeerde keuze was; De beste leiders doen beide.
Het werk gaat door
Pastor Jackson vertelde me ooit dat het werk van gerechtigheid niet over gemak gaat. Het gaat erom consistent te zijn. Het gaat erom dat je komt opdagen als het moeilijk is, vooral als zwijgen gemakkelijker zou zijn.
Hij verscheen. Consequent. Het werk dat hij doet – het bouwen van coalities over onmogelijke verdeeldheid heen, het presenteren van morele argumenten in een taal die verenigt in plaats van verdeelt – hebben we nu meer dan ooit nodig.
Vorig jaar, tijdens een van mijn zaterdagbezoeken aan Rainbow PUSH, bracht ik het manuscript voor mijn boek mee “Sneller. Nog rommeliger. Veerkrachtiger: crisiscommunicatiestrategie in een tijdperk van populisme, AI en wantrouwen.” Hij zag hoe ik met het werk vorderde en stemde ermee in zijn naam op de achterkant van het werk te zetten.
Toen ik vorige week het eerste exemplaar van de drukker vasthield en een citaat ervan op de voorkant zag, was dat heel ontroerend. Dat hij mij nog een laatste keer kon steunen, betekende veel voor mij.
Ik pakte zijn schouder toen ik 19 was, omdat ik dat moment niet voorbij wilde laten gaan. Ze leerde me om in moeilijke tijden te leunen, mensen te ontwikkelen die anderen over het hoofd zien, en de spanning tussen conflict en gesprek vast te houden.
Het werk eindigt niet bij hem. Het is aan ons om het te nemen.
Bradley Akubuiro is partner bij Bully Pulpit International, waar hij bedrijfsleiders zoals Levi Strauss en de NFL adviseert over goed zichtbare reputatie- en diversiteits- en inclusiviteitskwesties.
