Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met de 28-jarige Nic Huzz, die zijn durfkapitaalbaan in Sydney opzegde om een stille discobedrijf te runnen op Bali, Indonesië. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik was niet een van die kinderen die wisten wat ze wilden worden als ze groot waren.
Toen ik zes jaar oud was, werd ons gevraagd foto’s te maken van onze toekomstige banen. Ik staarde naar de lege pagina totdat ik me een weekendtrip naar het winkelcentrum met mijn moeder herinnerde, toen ik een gamewinkel binnenliep en besloot dat de eigenaar de hele dag met dat speelgoed moest spelen. Dus ik heb het maar getekend.
Die onzekerheid achtervolgde mij zelfs toen ik 18 jaar oud was. Toen het tijd werd om naar de universiteit te gaan, deed ik wat iedereen me vertelde: iets breeds kiezen, houd mijn opties open. Ik heb communicatie en ondernemerschap gestudeerd, heb een onbetaalde stage gelopen en ben in de startup-wereld gedoken. Uiteindelijk kreeg ik een fulltime baan bij wat ik beschouwde als mijn droombaan: werken bij een durfkapitaalbedrijf in Sydney.
Ik wil geen perfecte baan
Op papier is het perfect. Ik help oprichters bedrijven op te bouwen. Ik heb een titel die mensen respecteren.
Maar binnen een maand nadat ik fulltime begon te werken, besefte ik dat ik ongelukkig was. Dat het werk is niet slechten dat is een deel van het probleem. Ik had er jaren op gejaagd, en toen ik er eindelijk aankwam, voelde ik me leeg. Ik begon te begrijpen dat wat ik echt wilde niet het werk zelf was, maar de validatie waarvan ik dacht dat die daarbij hoorde.
Bijna elke dag, ik achter het bureau zitten van 9 tot 5. De onderdelen waar ik van houd – programma’s faciliteren, reizen, werken met oprichters – vormen slechts een klein deel van mijn week. Ik besefte dat ik te veel energie had om zo lang stil op kantoor te zitten.
Toen, in 2020, de lockdown toesloeg, werd het werk nog verpletterender omdat ik geen weekenden had om er even helemaal tussenuit te zijn. Hoewel ik besefte dat ik me niet meteen gelukkig voelde, duurde het ruim drie jaar voordat ik ermee stopte.
Ik heb alles geprobeerd. De eerste twee jaar maakte ik een enorme reis waarin ik leerde hoe ik kon beginnen met het ontwerpen van een leven dat voor mij echt aanvoelde. Ik heb ongeveer 42.000 Australische dollars, oftewel $30.000, uitgegeven aan meer dan 50 zelfhulpcoaches, programma’s, online leercursussen en boeken. Noem maar op, ik heb het gedaan. Ik beschikte over alle mentale modellen en raamwerken ter wereld, maar er was weinig van mijn realiteit veranderd.
Ik ben bang voor verandering
Ik begon te beseffen dat je het niveau van je ambities niet bereikt, je zakt naar het niveau waarop je je veilig voelt. Ik zat vast vanwege angst: angst voor oordeel, falen en niet goed genoeg zijn.
Een paar maanden voordat ik stopte, daagde ik mezelf uit om elke week één ding te doen waar ik echt bang voor was. In het begin was het klein: kwetsbare video’s online plaatsen, dansen op mijn Instagram Story, goocheltrucs doen voor vreemden in restaurants. Daarna ontwikkelde het zich tot stand-up comedy en zingen in het openbaar, zonder enige achtergrond. Binnen vijf weken na de uitdaging verhuisde ik naar Bali om op afstand voor het bedrijf te werken.
Ongeveer drie maanden later werken vanuit Bali in 2023 kreeg ik een sms van mijn baas waarin stond dat we een nieuw kantoor in Sydney gingen openen en dat het tijd was voor mij om terug te komen. Ik herinner me dat mijn lichaam fysiek bevroor, en ik vertelde hem dat ik het niet kon.
Hij vertelde me dat hij het zag aankomen en erg trots op me was omdat ik het eindelijk zei en verder wilde gaan om dingen anders te doen.
Ik kamp met het impostersyndroom
Huzz zegt dat hij begon met dj’en op Bali en Thailand, maar de eerste paar keer gratis deed. Geen Huzz
Ik heb er geen alternatief plan maandenlang en leef van mijn spaargeld. Van het verdienen van 85.000 Australische dollar per jaar ging ik over op niets verdienen. Maandenlang leefde ik van een paar honderd dollar per week. Twee keer daalde mijn bankrekening naar bijna nul.
Als onderdeel van mijn uitdaging begon ik een stille disco-koptelefoon mee te nemen stranden op Bali en Thailand en vroeg buitenlanders om met mij mee te dansen. Steeds meer mensen sloten zich aan, elke keer dat ik dat deed, en een vriend stelde voor dat ik donaties ging accepteren. Mijn bedriegersyndroom Ik sloop naar binnen en ik vertelde hen dat ik het gewoon voor de lol deed. Ik was zo geconditioneerd om werk met lijden te associëren dat het niet eerlijk leek om geld te verdienen terwijl ik plezier had.
Eindelijk luisterde ik naar mijn vrienden over de donatie. Bij de vierde of vijfde discotheek herinner ik me dat ik in een uur meer geld verdiende dan in een dag met mijn zakelijke baan. Ik begon stille discosessies te organiseren en kreeg zelfs de vraag of ik mijn headset aan andere mensen kon verhuren.
Op een keer vroeg een clubeigenaar of ik ze 300 headsets mocht geven, en ik moest naar de beste bank ter wereld – de bank van mijn vader en moeder – om een lening te krijgen om nog eens 250 headsets te kopen. De lening was meer waard dan ik de afgelopen twaalf maanden had verdiend, maar heeft me uiteindelijk geholpen bij het ondersteunen van grote conferenties op Bali, zoals AWS, Amazon en IBM.
Vorig jaar verdiende ik ongeveer 30.000 Australische dollars, veel minder dan in Sydney. Maar ik word elke dag opgewonden wakker en kan kiezen waar ik woon en hoe ik werk.
Mijn zenuwstelsel had het moeilijk om hier te komen, en ik denk dat niemand dat zou moeten doen van de ene op de andere dag hun baan opzeggen. Maar ik denk dat de meesten van ons in de val blijven zitten, omdat we denken dat verlossing voortkomt uit een salaris. Ik heb geleerd dat het voortkomt uit het geloven in jezelf.
