Sayre Gomez creëert in een nieuwe tentoonstelling een miniatuur Graffititoren in het centrum van LA

Oceanwide Plaza had een drietal glimmende, hoge torens voor gemengd gebruik moeten zijn in het hart van het centrum van Los Angeles. In plaats daarvan werden hun onvoltooide karkassen achtergelaten toen ontwikkelaars in 2019 geen geld meer hadden voor een luxeproject van $ 1 miljard; ze staan ​​nu als ruïnes van kapitalistische ambitie en een onbedoeld spectaculair canvas voor gedurfde graffiti-acts. Een kunstenaar had zich geen beter monument kunnen voorstellen om de hoogmoed van de oververhitte ontwikkeling in een stad waar zoveel mensen nog steeds zonder huis zitten te illustreren.

Daartoe heeft de L.A.-kunstenaar Sayre Gomez een opmerkelijk levensecht schaalmodel van de toren gebouwd, dat nu tot 1 maart te zien is in zijn tentoonstelling ‘Precious Moments’ in de David Kordansky Gallery. Het beeldhouwwerk is gemaakt op basis van beelden van de daadwerkelijke toren, vastgelegd met een drone, is meer dan 2,5 meter hoog en ongelooflijk nauwkeurig. Het geeft elk detail van het graffitiwerk, de textuur van het beton en ijzer en het bouwafval weer dat lukraak op de locatie is achtergelaten. Gomez’ aandacht voor het opnieuw creëren van dit gevoel biedt niet alleen een zicht op de toren dat niet vanaf de straat te zien is, maar vraagt ​​bezoekers ook om aandacht te besteden aan de verspilling, verwaarlozing en potentiële mislukking die deze vertegenwoordigt in onze stedelijke kern.

Het werk is te vergelijken met de erector-setsculptuur van Chris Burden, maar met een heel ander doel. last “grootstedelijke stad II,” Altijd zichtbaar in het Los Angeles County Museum of Art, is een duizelingwekkende lus van speelgoedauto’s die tussen glimmende wolkenkrabbers zoeven. Hierdoor ontstaat bewondering voor de dichtheid en dynamiek van de fantasiestad. Daarentegen beeldt Gomez’ Oceanwide Plaza iets uit dat zowel surrealistisch als behoorlijk dystopisch is. Dit standbeeld benadrukt het verlies van dromen over ongebreidelde groei zoals die in realtime in onze steden plaatsvindt.

Dit kan een toevallige beschrijving zijn. Eerder deze maand werd de stad LA getroffen door een ramp deal uit faillissement dat geschillen tussen crediteuren oplost en de mogelijkheid van een verkoop opent, waardoor de weg wordt vrijgemaakt voor verandering. Het beeldhouwwerk van Gomez wordt zo een belangrijke registratie van een kostbaar moment: een moment waarop de overblijfselen van hebzucht voor iedereen zichtbaar worden blootgelegd.

Wat het model niet kan vastleggen, is hoe de graffitisporen op de torens vaak opvallen, alsof ze op de skyline van LA staan ​​afgebeeld. Natuurlijk is het schrijven van je naam tussen de wolken een vreugdevolle uitbuiting van de beperkte voortgang van de bouw, en maakt het aanspraak op een van de weinige plekken waar de natuur en de stad elkaar betrouwbaar ontmoeten. Gomez behandelt dit thema in zijn fotorealistische schilderijen, waarin vaak dramatische luchten worden afgewisseld met tekenen van steden in verval. “IJssalon” toont een zachte, stralende zonsondergang die lijkt op iets uit een reismagazine of religieus pamflet, behalve dat het beeld wordt onderbroken door een groot kader van een kapot bord van een supermarkt. In ‘Vaccine Flag’ buigt een verticale banner sierlijk over de zachte helling van L.A. mist, maar het bannermateriaal is zo gescheurd en verweerd dat de vaccinadvertentie nauwelijks leesbaar is. Het schilderij is zowel een prachtige compositie als een commentaar op de erosie van het publieke vertrouwen in de wetenschap.

Sayre Gomez, ‘Vaccine Flag’, 2025, acryl op canvas, 84 x 60 inch.

(Sayre Gomez / David Kordansky-galerij)

Dergelijke beelden leiden tot een ironische interpretatie van de titel van de show, ‘Precious Moments’, die verwijst naar een regel verzamelbeeldjes, vaak met een christelijk thema met afbeelding van schattige, meestal witte kinderen met hinde-ogen en grote hoofden. Ze houden zich doorgaans bezig met anodyne activiteiten en presenteren een geïdealiseerde versie van de kindertijd: vol stereotypen van zoetheid, onschuld en lichtheid. Op het plafond van een van de galerijen hangen twee grote mannequins in de stijl van deze beelden. Ze vertegenwoordigen de kinderen van Gomez en roepen iets op dat dichter bij de realiteit van de ouders staat: leuke, louche en vieze kinderen. Zoals “Oceanwide Plaza” Poppen ondermijnen de miniatuurfantasie en doen hetzelfde voor verzamelfiguren, waarbij ze zich afvragen wat een moment ‘kostbaar’ maakt.

Op de tentoonstelling zijn ook muurschilderingen te zien met bekende kinderafbeeldingen: Eén daarvan is een enorme illustratie van een verkeersongeval van kinderboekenschrijver Richard Scarry. De opeenstapeling van auto’s en vrachtwagens, bestuurd door verschillende soorten dieren, voelt als een metafoor voor onze gepolariseerde, chaotische en onoplettende samenleving. Dit is wat mensen de hele dag doen! Terwijl Scarry’s boeken dergelijke rampen met felle kleuren en een goed humeur uitbeelden, ondermijnt Gomez de opgewektheid door de muurschildering te bedekken met een bijna geheel zwart schilderij van een afgelegen tentenkamp voor een huis dat door de Eaton-brand is verwoest. De donkere essentie van chaos.

Tot de sterkste tentoongestelde werken behoren raamschilderijen die ten minste drie ruimtes weergeven: wat zich achter het glas bevindt, het oppervlak van het glas gemarkeerd met stickers of markeringen, en de weerspiegeling van de buitenlucht. Deze beelden voelen aan als kleine werelden die aan het oppervlak van elk schilderij zijn bevestigd, vergelijkbaar met de alomtegenwoordige schermen – telefoons, tv’s, computers – die onze realiteit routinematig plat maken. “Appartementramen” bijna abstract, met een constellatie van afbladderende, zonovergoten cartoonstickers tussen zonsondergangreflecties en de strepen van verticale jaloezieën. Het is een mysterieus beeld dat het afnemende kinderplezier laat zien. “Erker” het is verontrustender, tegen een achtergrond van zonsondergangstickers en vrolijke kinderen met verkreukelde bruine gordijnen en stapels pillenflesjes. De harde realiteit – in dit geval ziekte en verslaving – blijft niet vaak onopgemerkt.

Sayre Gomez, ‘Vertigo’, 2025, acryl op canvas, 96 x 144 inch.

(Sayre Gomez / David Kordansky-galerij)

Ik was een beetje teleurgesteld toen ik hoorde dat het schilderij van Gomez niet gebaseerd was op een spontane ontdekking, maar eerder op een compositie van foto’s die hij in de stad maakte. Deze afbeeldingen zijn met opzet gemaakt, maar waarom zou je ze schilderen? Waarom print u geen digitale collages in bulk en houdt u ermee op? Gomez heeft minstens één aanwijzing achtergelaten. In het schilderij “Vertigo” verschijnt het beeld van een auto waarin duidelijk iemand zit voor een gebouw waarop een grote advertentie staat waarop een sexy vrouw ligt. Toen ik beter keek, zag ik een dunne zwarte lijn tussen de auto en het gebouw, een stukje van de originele achtergrond van de auto. Door deze artefacten uit zijn digitale proces op te nemen, erkent Gomez dat het onderwerp van zijn schilderijen niet de werkelijkheid is zoals die in de straten van de stad wordt ervaren, maar eerder een geconstrueerd voorstel. Door dat voorstel om te zetten in een schilderij, transformeert hij een glibberig digitaal beeld in iets tijdloos en reëel. De kostbare momenten zijn geen herinneringen aan een geïdealiseerd verleden, of verleidelijke droomprojecties, maar eerder interventies in ons complexe heden die mooie en verontrustende lagen onthullen.