Wat doe je op de ochtend van de nominaties voor de Academy Award? Vroeg op? Probeer je te slapen? Wachten tot je publicist belt?
Nadat ze de avond ervoor laat thuiskwam van het diner met een vriendin, debatteerde Kate Hudson over de beste handelwijze voorafgaand aan de nominaties van vorige maand – voordat ze besloot dat ze wakker moest worden en naar het nieuws moest luisteren.
‘Wat een reis,’ zei hij. “Ik wil weer kunnen gaan slapen in de wetenschap dat dit hoofdstuk voorbij is. Of ik wil wakker worden en feest vieren en me uitgeput voelen. Je bereidt je op alles voor. Maar je voelt je totaal onvoorbereid als je naam wordt afgeroepen.”
De Oscar-nominatie van hoofdrolspeelster Hudson voor haar rol als Claire Sardina in “Song Sung Blue” was het hoogtepunt van een ongelooflijk prijzenseizoen, waarin ze ook werd genomineerd voor een Golden Globe, Actor Award en BAFTA. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en volgt Claire en haar echtgenoot Mike (Hugh Jackman), die in de jaren tachtig en negentig headliner waren van de populaire Neil Diamond-coverband Lightning & Thunder uit Milwaukee.
Hudson met Hugh Jackman in ‘Song Sung Blue’.
(Sarah Shatz / Focusfuncties)
De eer komt 25 jaar nadat Hudson haar eerste en enige eerdere Oscar-knik ontving voor de rol van Penny Lane in haar doorbraakrol in ‘Almost Famous’. En hoewel hij in de tussentijd veel successen heeft geboekt – waaronder de klassieke romantische komedie ‘How to Lose a Guy in 10 Days’ en andere hits; Netflix’s Lakers-geïnspireerde comedyserie ‘Running Point’ is momenteel in postproductie voor het tweede seizoen; en de populaire podcast ‘Sibling Revelry’, die ze samen met haar broer Oliver Hudson presenteert – soms lijkt het alsof we Kate Hudson niet waarderen, en misschien onderschatten.
Maar voor hem is de erkenning van “Song Sung Blue” geen langverwachte rechtvaardiging. Zoals altijd gaat het over werk.
‘Als je handelt, wil je alleen maar dingen doen die je interesseren, die interessant zijn’, zei hij. “Je hebt kansen die zich voordoen, en die komen niet vaak voor, dus je raakt enthousiast over het proces. Ik denk niet dat je van buiten naar binnen kijkt en zegt: ‘Ik heb altijd geweten dat ik dit kon.’ Bovendien is het mijn aanmoediging om dit te blijven doen. Sterker nog, als je over de horizon kijkt en denkt: ‘Oh, dat ziet er interessant uit. Ik vraag me af wat er gaat gebeuren?’ versus: ‘Ik zal dat doen en ik zal er goed in zijn.’
-
Deel via
Het meest lonende deel van de film is dus niet de mogelijkheid om trofeeën aan het decor toe te voegen, maar eerder hoe complex en gelaagd Claire is, die in de loop van de film een tragisch ongeluk overleeft. De rol gaf Hudson “zoveel prachtige dingen om van te genieten en te doen.”
“Geen enkele noot”, zegt hij over zijn alter ego op het scherm. “Het waren er tien. Ze waren allemaal belangrijk. Het was een heel lang proces, iets wat ik de hele tijd wilde doen. Maar het komt zelden voor dat je zoveel verschillende dingen in één film speelt. Dat is ons medicijn als artiesten. Het was belangrijk voor mij om dit goed te doen. Er was een persoonlijk belang bij mij om Claire niet teleur te stellen en om haar levenservaring te eren.”
Hoewel een groot deel van de industrie is veranderd in de 25 jaar sinds Hudson werd genomineerd voor een Oscar, is er veel hetzelfde gebleven. “Het is niet zo drastisch veranderd dat het voelt als een andere wereld”, zei hij. “De ziel van onze branche is heel aanwezig. Ik heb hierover gesproken met Ethan Hawke (die genomineerd was voor zijn rol in ‘Blue Moon’). We hebben hier veel plezier mee gehad. We vonden het geweldig. En het is leuk als je het al zo lang doet en dan ga je het gesprek aan en vind je het nog steeds geweldig en geniet je ervan.”
“Ik weet waar mijn kans vandaan komt en waar dat voorrecht vandaan komt”, zei Hudson over haar Hollywood-stamboom. “Maar ik negeer ook niet hoeveel werk het heeft gekost om te komen waar ik nu ben. Het gebeurt niet zomaar. Het is iets dat je moet creëren.” (Christina House / Los Angeles Times)
Kreeg hij tijdens het filmen van “Song Sung Blue” een hint dat dit een carrièrebepalend moment zou kunnen zijn? ‘Ik ben nooit zo ver buiten mezelf gekomen’, zei hij. “Het doel is eigenlijk gewoon om de beste versie te creëren van iets waar je van houdt, en er vervolgens van weg te lopen en te hopen dat je iets hebt gemaakt dat zich uiteindelijk vertaalt.”
“Song Sung Blue” was ook de eerste keer sinds ze moeder werd, dat ze haar kinderen voor langere tijd kon achterlaten om een film op te nemen. “Ik voel me nu heel gelukkig. Mijn kinderen zijn wat ouder en ik kan echt in mijn creatieve ruimte komen”, zegt ze, voordat ze er lachend aan toevoegt: “Ik heb thuis geen kinderwagen meer. Het is een hele nieuwe wereld.”
Trouw aan haar aard spreekt Hudson open en eerlijk over hoe het moederschap zich verhoudt tot haar carrière. ‘Het moederschap houdt niet op’, zei ze. “Ik herinner me dat ik een ontmoeting had met mijn vader. Tijdens deze bijeenkomst kreeg ik twee telefoontjes, één van de school en één van iemand anders die me vragen stelde over mijn kinderen. En ik moest deze telefoontjes beantwoorden omdat ik het epicentrum was. En mijn vader keek me aan en zei: ‘Ik weet niet hoe het is.’ Ik ben blij dat hij dat zei. Hij was erg trots. En ook zoiets van: ‘Wauw, ik wist niet wat dat was, als man.’”
(Christina House / Los Angeles Times)
Het kunnen vieren van dit moment met haar familie, inclusief haar ouders Goldie Hawn en Kurt Russell, was voor Hudson het hoogtepunt van het hele awardsseizoen. Niet veel moeder-dochterduo’s kunnen bogen op een Oscar-knik. “Ik heb veel respect voor hem”, zei hij. “Mijn moeder is 80 jaar oud. Ze heeft een fenomenale carrière gehad. Ze is mijn beste vriendin nummer één ter wereld. Ook al heb ik verschillende soorten carrières en we zijn heel verschillende actrices, dat is wat mijn moeder en ik voor het eerst van haar leerden. Er is dus iets aan het feit dat we in dezelfde branche zitten en elkaar op deze momenten kunnen vieren, dat betekenisvoller wordt omdat het anders wordt begrepen.”
Hudson heeft er nooit voor teruggeschrokken om de dochter van beroemde ouders te zijn. ‘Het zou oneerlijk zijn om te doen alsof het geen groot deel van mijn leven uitmaakte’, zei hij. “Het zou onverantwoord zijn om te zeggen dat er geen kansen zijn als je opgroeit in deze stad. Het verschil is of je ze als vanzelfsprekend beschouwt of respecteert. Ik zie waar ik de kansen had en waar het voorrecht vandaan kwam. Maar ik negeer ook niet hoeveel werk het kostte om te komen waar ik nu ben. Het gebeurt niet zomaar. Het is iets dat je moet creëren.”
Hij dankt vooral zijn ouders voor de werkethiek die ze hem vanaf jonge leeftijd hebben bijgebracht, met respect voor ambacht en werk. “Je komt niet zomaar opdagen en denkt dat je acteur gaat worden. Je moet het serieus nemen. Mijn vader zei altijd: leg je hoofd naar beneden en doe gewoon het werk. Je moet het gewoon blijven proberen.”
Dat perspectief hielp hem ook om te zien dat deze ervaring een groter doel had dan alleen zijn kandidatuur. “Het voelt speciaal om dit jaar deel uit te maken van een gemeenschap die praat over het belang van het vieren van cinema in het theater en hoe we deze industrie moeten redden en behouden”, zei hij. “We moeten het beschermen, anders raken we de kunst kwijt.”
Toen de fanfare eenmaal was verdwenen, zei Hudson dat het moeilijkste was om te weten dat het tijd was om afscheid te nemen van zijn personage en de film. “Het was het meest trieste afscheid omdat je echt van een personage houdt, en dat moment markeerde een echte bevrijding van die ervaring”, zei hij. “Het is eigenlijk alsof je je kinderen naar de universiteit stuurt. Je leeft nu gewoon. Een leven zonder dat ik het hoef te steunen. Het maakt het heel emotioneel. Winnen of verliezen, weet je?”
(Christina House / Los Angeles Times)
