Elk jaar, in de aanloop naar de Academy Awards, ga ik zitten en kijk zoveel ik kan Oscar-genomineerde film uit 2026 Mogelijk. Voor het korte animatiegedeelte van deze lastige opdracht nam ik mijn kinderen mee, en we brachten de avond door met het bekijken van deze verschillende korte films en erover praten (vonden we ze leuk, wat vonden we leuk, is er iets waar we over moeten praten). Welnu, die praktijk werd op de proef gesteld toen we Florence Miailhe gebruikten papillon (Frans voor vlinder).
Toen ik erop inging, wist ik niets van de korte animatiefilm die nauwgezet het leven van de Franse Olympische zwemmer Alfred Nakache beschrijft, dus ik had geen idee dat ik op het punt stond een van de mooiste maar aangrijpende verhalen te zien. Ik beëindigde de ervaring door een van de donkerste hoofdstukken van de mensheid te bespreken in een gesprek waar ik nog niet klaar voor was…
Ik had niet verwacht dat ik zo snel met mijn kinderen over de Holocaust zou praten
Ik wist echt niets van het verhaal en de nalatenschap van Alfred Nakache, dacht ik papillon wordt weer een prachtig animatieproject van Miailhe, met een kunststijl die dichter bij het impressionisme ligt dan bij moderne animatie. En dat terwijl deze eerste paar minuten geweldige korte film Het optimisme is luchtig en opbeurend en wordt getemperd door de aanwezigheid van nazi-iconografie en een verslag van Nakache’s ervaringen als joodse atleet in bezet Frankrijk.
Nadat ik de korte film van 15 minuten had afgemaakt, zat ik met mijn kinderen op de bank en legde ik zo goed als ik kon uit over de Holocaust, waarom Nakache niet mocht zwemmen, waarom hij uit zijn familie werd weggerukt en waarom hij zijn vrouw en dochters nooit meer zag. Ik was hier niet klaar voor (was het waar dat we dat ooit waren?), maar het gebeurde. Hoe moeilijk en lastig het ook isIk denk dat mijn kinderen de show met een beter begrip hebben verlaten. Ik weet dat ik dat gedaan heb.
Ondanks het traumatische imago is Papillon een fascinerende kroniek van menselijk uithoudingsvermogen
Hoewel kijken papillon leidde tot een aantal ongemakkelijke gesprekken waarin ik aan een zesjarige uitlegde waarom een groep mensen miljoenen andere mensen pijn deed. Het was eerlijk gezegd een van de mooiste en meest fascinerende ervaringen die ik in heel lange tijd heb gehad.
De animatie, gemaakt door het gebruik van beschilderd canvas en beschilderd glas, is een waar wonder en zou de korte film volgende maand gemakkelijk een Oscar kunnen opleveren, maar dat is slechts een deel ervan. In de kern is het een verkenning van de veerkracht van de menselijke geest (Nakache nam daarna deel aan de Olympische Spelen overleefde de Holocaust) is zeer inspirerend en krachtig. Het maakte me aan het huilen, maar het liet me ook zien dat de donkerste nacht kan worden gevolgd door de helderste dag.
Als je het nog niet hebt gedaan, dan kan dat horloge papillon gratis op YouTube Nu (geen premium abonnement nodig), aangezien het Joods Film Instituut de genomineerden voor de beste korte animatiefilm heeft uitgedeeld. Hoewel het soms moeilijk is om naar te kijken, is dit verbluffende, fascinerende en krachtige verhaal over de mensheid tegenover het kwaad een must. Wie weet, misschien wordt het daarna een gesprek of twee.
