‘Love Story’ maakt zich schuldig aan dezelfde inbreuk op de privacy die het veroordeelt

Zullen film en televisie nooit genoeg krijgen van het doorzoeken van de botten van de overleden familie Kennedy? Blijkbaar niet dit jaar.

Als aanvulling op de lijst met fictieve afbeeldingen van de familie van Homerus, die zo mythisch beladen zijn met tragedie dat velen ze als vervloekt beschouwen, komt FX’s “Liefdesverhaal: John F. Kennedy Jr. & Carolyn Bessettewaarin de verkering, het huwelijk en natuurlijk het schokkende en vroegtijdige einde van het paar worden beschreven.

Ingelijst als een Amerikaanse versie van een prinsessenverhaal – een charmante jonge vrouw wordt verliefd op de veroordelende en onvriendelijke zoon van een heersende familie, maar wordt vervolgens meedogenloos gestalkt door hebzuchtige en roofzuchtige media terwijl hun liefdesverhaal zich ontvouwt – ‘Love Story’ begint als een glamoureus en verleidelijk modern sprookje voordat het overgaat in een ietwat hardhandige analyse van familieverwachtingen en de gevaren van roem.

Dit houdt onder meer in dat je meest intieme momenten worden gefictionaliseerd voor de doeleinden van de miniserie en, in het geval van Kennedy, de moord op je vader en de reactie van je familie op het opnieuw plaatsvindende trauma.

Maar goed, het is entertainment.

Sinds zijn geboorte, slechts enkele weken nadat zijn vader tot president werd gekozen, staat de zoon van John F. Kennedy en Jacqueline Kennedy in het middelpunt van de nationale aandacht. Toen hij uitgroeide tot een knappe, charmante en ambitieuze jongeman, werd hij voortdurend gepest door fotografen. En terwijl zijn zus Karolina John bewaakte strikt zijn privacy en koos voor een openbaar leven. Beroemde bijnaam People magazine Meest sexy man ter wereld in 1988 woonde hij in New York City, waar hij vaak naar zijn werk fietste, eerst op het kantoor van de Manhattan District Attorney en later op het kantoor van George, het politieke / popcultuurtijdschrift dat hij oprichtte. Als felbegeerde en eeuwige feestgast werd hij beschouwd als de meest begeerde vrijgezel van het land. Wie zou zijn rol als object van Elaine’s seksuele fantasieën in de aflevering ‘The Contest’ van ‘Seinfeld’ uit 1992 kunnen vergeten?

Toen hij begon te daten en later trouwde met Carolyn Bessette, de publiciteitsdirecteur van Calvin Klein, explodeerde de media-aandacht. Als Kennedy een Amerikaanse prins was, was de mooie en stijlvolle Bessette zijn prinses, geliefd, gehaat en voortdurend lastiggevallen door roofzuchtige paparazzi. Tabloids en tijdschriften berichtten regelmatig over de stand van de relatie, vaak niet goed. Toen het stel samen met Bessettes oudere zus Lauren werd vermoord in een privévliegtuig bestuurd door Kennedy dat in juli 1999 neerstortte terwijl het stel op weg was naar de bruiloft van Rory Kennedy in Hyannis Harbor, wankelde het land in shock en verdriet.

Dat is het feit. De rest, inclusief ‘Love Story’, gemaakt door Connor Hines en uitvoerend geproduceerd door Ryan Murphy, is fictief. Murphy heeft een multiversum opgebouwd op basis van zijn fascinatie voor de soorten tragedies, vetes en verschrikkingen die de krantenkoppen domineren; het Kennedy-Bessette-verhaal komt binnenkort en onderzoekt een iets meer hedendaagse versie van het elite New Yorkse milieu (tot aan Jackie Kennedy’s zus, Lee Radziwill) van “Ruzie: Capote versus Swan‘ nog een serie.

Liefde op hoog niveau die eindigt in een tragische dood is natuurlijk een hoeksteen van het vertellen van verhalen, maar dit ‘liefdesverhaal’ is bedoeld om een ​​hogere roeping te hebben. Losjes gebaseerd Elizabeth Beller-biografie ‘Once Upon a Time: The Charming Life of Carolyn Bessette-Kennedy’ is volgens de betrokkenen een daad van historische correctie, een poging om het verhaal te verwerpen waarin Bessette een koude, berekenende (zij het zeer gestileerde) manipulator was die verantwoordelijk was voor het ongeluk van de Kennedy’s en, heel misschien, voor de vliegtuigcrash waarbij ze meer dan een kwart eeuw geleden omkwamen.

Op dit moment weet ik niet hoe stevig het verhaal nog steeds stevig verankerd is, gezien het feit dat het in het begin behoorlijk New York-centrisch was; de meeste mensen onder de 50 herinneren zich waarschijnlijk niet veel van dit stel, afgezien van hun gecombineerde en afzonderlijke schoonheid en de tragedie van hun dood. Maar degenen die Bessette kennen en liefhebben, kunnen hier troost vinden.

In dit verhaal is Bessette (Sarah Pidgeon) een ambitieuze maar vriendelijke en vrijgevochten jonge vrouw die, dankzij haar geweldige persoonlijke stijl en uitstekende smaak van de klant, van een winkelcentrum waar truien kunnen worden opgevouwen naar het hoofdkantoor van Calvin Klein springt. Daar trekt hij de aandacht van de mogul zelf (Alessandro Nivola) door te suggereren dat Annette Bening een herenpak draagt ​​naar de première van “Bugsy” (wat Bening ook doet). Klein is zo onder de indruk dat hij het ophaalt op een van de chique evenementen van het bedrijf en het aan Kennedy (Paul Anthony Kelly) geeft. ‘Je zult me ​​hiervoor bedanken’, zegt Klein tegen hem.

In plaats van in te storten zoals verwacht, maakte Bessette in plaats daarvan een bittere grap en weigerde haar telefoonnummer door te geven. ‘Je weet waar ik werk,’ zei hij. “Probeer acceptatie.”

Het is een geweldig moment, en Pidgeon verkoopt het, net zoals ze het aanvankelijke innerlijke conflict van Bessette verkoopt: ze weet dat een relatie met de Amerikaanse prins een slecht idee is, maar ze is zo volhardend en, nou ja, ze kan er niets aan doen.

Wij moeten zijn woord geloven. Kelly werd duidelijk gekozen vanwege zijn fysieke gelijkenis met Kennedy, maar hoe hij ook probeerde, hij kon nooit het natuurlijke charisma of de sexappeal van JFK Jr. vastleggen. Ondanks alle inspanningen van Pidgeon is het moeilijk te geloven dat hartstochtelijke liefde de zeer legitieme onwil van Bessette overwint om verstrikt te raken in de baan van een beroemde man in plaats van een romantische relatie met hem aan te gaan.

Dit is volgens Jacqueline (Naomi Watts) iets dat elke vrouw met haar zoon moet accepteren, omdat ze het heel goed weet. Dit is de reden waarom Jackie al haar romantische partners afkeurt, inclusief en vooral haar af en toe vriendje Daryl Hannah (Dree Hemingway). Jackie’s minachting voor haar is logisch gezien de zeurderige, rechtmatige, onbewuste manier waarop Hannah hier is geschreven – je kunt je eerlijk gezegd niet voorstellen waarom zij en Kennedy altijd weer samen zijn – maar het is een excuus voor Jackie en Caroline (Grace Gummer) om hun ergernis over Kennedy te tonen en allerlei lezingen te houden over hoe hij zijn zaakjes op orde moet krijgen.

In de serie geven Caroline Kennedy (Grace Gummer), links, en Jackie Kennedy (Naomi Watts) een lezing voor JFK Jr.

(Eric Liebowitz/FX)

Als een boze en opstandige man, in de versie van JFK Jr., is hij een verloren jongen, gepositioneerd als slachtoffer van de naam en verwachtingen van zijn moeder. Afgezien van een ongeschikte vriendin, denkt hij niet veel na over zijn beslissing om de wereld van de wet te verlaten en een tijdschrift te beginnen.

Helaas biedt de invloed van de voormalige first lady op haar zoon een excuus om haar eigen leven te verscheuren, vooral (en in minstens één scène onvergeeflijk) haar laatste dagen. Watts, werkend door een voortdurende waas van sigarettenrook, levert net zo goede prestaties als het zeurende moedermateriaal toestaat. Maar Hines kan het niet laten om Jackie herhaaldelijk terug te slepen naar Camelot en die noodlottige dag in Dallas.

Caroline van Gummer is slim, geestig en scherp – wanneer John klaagt dat Jackie hem niet zo hard beoordeelt als zij hem doet, antwoordt Caroline dat veel van haar psychiaters het daar niet mee eens zouden zijn – maar ze komt ook bijna volledig over als een obstakel voor het liefdesverhaal. Met Bessette als de echte held van het verhaal is het onmogelijk om Caroline, zelfs met de humor en menselijkheid die Gummer met zich meebrengt, als antagonist onbeschoft te zien als dat niet nodig is, en afwijzend tegenover de keuzes die haar zus maakt.

New York van midden tot eind jaren negentig speelt hier een rol – de krantenkoppen toen John zakte voor het balie-examen, het Mark Wahlberg-schandaal (toen Marky Mark), de opkomst van Kate Moss, de strijd van het tijdschrift Kennedy George – maar veel van de ‘straatscènes’ lijken toegestaan ​​om te worden gefilmd, behalve wanneer ze gevuld zijn met paparazzi.

In de vroege afleveringen boden de familie Klein, Calvin en Kelly (Leila George), een thematisch en soms veel verleidelijker contrapunt; Kelly wist hoe het was om onderbevelhebber te zijn van een beroemde man (ze zouden uit elkaar gaan in hetzelfde jaar dat Kennedy en Bessette trouwden). Als dominante maar onzekere ontwerper (die pas in 2006 als biseksueel uit de kast kwam) is Nivola een lichtpuntje in de serie; Zijn Klein heeft meer chemie, zij het van het niet-romantische type, met Bessette dan met John.

Toch is het leuk om te zien hoe deze aanvankelijk door sterren gekruiste minnaars alle lezingen en onheilsvoorspellingen ontwijken – de altijd uitstekende Constance Zimmer duikt op als Bessettes moeder, die ook ontevreden is over de wedstrijd – terwijl ze op weg zijn naar elkaar.

Maar naarmate de serie vorderde (acht van de negen afleveringen zijn beschikbaar), maakte de honger van de media naar beelden en geruchten over het stel het leven van Bessette steeds beperkter en ongelukkiger. De energie van de serie is enorm verminderd en het is moeilijk om niet een beetje misselijk te worden als we de serie zien ontrafelen.

Het is altijd moeilijk om een ​​serie of film te maken die de druk van roem en door de media aangewakkerde publieke belangstelling onderzoekt zonder hypocriet over te komen. In ‘Love Story’ is de echte slechterik de onophoudelijke vraag van het publiek naar toegang tot het leven van John F. Kennedy Jr. en Carolyn Bessette, of ze dat nu willen toestaan ​​of niet.

Het kan niet worden ontkend dat we door het kijken naar ‘Love Story’ betrokken zijn bij een postume versie van hetzelfde.