Ellie Frazier begon drie jaar geleden voor het eerst met het plaatsen van inhoud en deelde dagelijkse vlogs en inhoudstips voor collega-inhoudsmakers.
Naarmate zijn aanhang groeide, merkte hij dat andere makers video’s plaatsten met scripts die erg op de zijne leken. De clips voelen hetzelfde aan. De montagestijl is identiek.
In één voorbeeld ligt Frazier voor een raam; een andere maker lag voor het raam. Gehakte groenten zijn frazier; andere makers sneden sinaasappelen. Op zichzelf lijkt het misschien niet zo opvallend. Het voice-overscript dat door andere makers wordt gebruikt, is echter ook vrijwel identiek aan de woorden van Frazier.
“Er is een heel groot verschil tussen het nemen van inspiratie van iedereen en het geven van eer, versus het meerdere keren achter elkaar woord voor woord stelen van iemands voice-overscript”, zei Frazier in een laatste bericht. “Ik kreeg de eer in de commentaren omdat het hun eigen werk was.”
Plagiaat (het presenteren van de ideeën, woorden, afbeeldingen of werk van iemand anders als het uwe zonder erkenning) is, ook al is het vaak moeilijk om dit voor de rechter aan te vechten, in de meeste bedrijfstakken een hoofdzonde. Maar voor het grootste deel functioneren sociale media als een wet op zichzelf.
TikTok zal inhoud verwijderen die “de intellectuele eigendomsrechten van anderen schendt of schendt, inclusief auteursrechten en handelsmerken.” Veel berichten op deze platforms voldoen echter niet duidelijk aan de wettelijke drempel voor auteursrechtelijk beschermd intellectueel eigendom, waardoor de handhaving vaak aan de makers zelf wordt overgelaten.
Omdat er elke dag zoveel inhoud wordt geüpload, wegen makers van copycat-inhoud vaak het risico om ontdekt te worden af tegen de mogelijkheid om te profiteren van een concept dat met weinig moeite viraal gaat. Er is zelfs inhoud gewijd aan het precies uitleggen hoe plagiaat plegen over andermans werk.
Bepalen wie wie imiteert is ook een nutteloze poging. Op een platform dat prioriteit geeft aan mimicry, is echte originaliteit zeldzaam. De levenscyclus van een trend is bekend: één persoon maakt een originele video. Als het viraal gaat, zullen duizenden mensen het kopiëren. Sommigen hebben de oorspronkelijke maker getagd. Maar naarmate de trend blijft groeien, gaan die beloningen vaak verloren voor algoritmen. Nadat het zo vaak was herhaald dat het als een trend werd bestempeld, werd het concept algemeen als eerlijk spel beschouwd.
Frazier is niet de eerste die het groeiende probleem van digitaal plagiaat onder de aandacht brengt. In een rechtszaak is dat de eerste in zijn soort 2024 gebrachteen TikTok-maker probeerde een ander aan te klagen wegens het kopiëren van haar ‘neutrale, beige en beige esthetiek’ en het plaatsen van inhoud met ‘identieke stijl, toon, camerahoeken en/of tekst’.
Ruim een jaar later werd de zogenaamde “Triest Beige Rechtszaak” afgewezen nadat de eisers ervoor kozen om niet verder te gaan.
Imitatie kan worden omschreven als de meest oprechte vorm van vleierij, maar online plagiaat heeft uiteindelijk niemand voordeel. De oorspronkelijke maker verloor de eer voor zijn idee. Navolgers verliezen de kans om een duidelijke stem te ontwikkelen. En kijkers moeten door een eindeloze stroom video’s van lage kwaliteit scrollen, die allemaal bijna niet te onderscheiden zijn van de vorige.
.jpg "Sluit je aan bij onze livestream: hype, realiteit en de toekomst van elektrische voertuigen")
