Recensie ‘Nirvanna the Band the Show the Movie’: een indie ‘Back to the Future’

Of je nu al in de game zit of net meedoet aan het feest, de Canadese metakomedie ‘Nirvanna the Band the Show the Movie’, over de epische openheid van een muzikaal duo, vertoont een vleugje publieksfavoritisme terwijl het heen en weer beweegt tussen tijdlijnen, formats, realiteiten, culturele aantrekkingskrachten en de twee onvermoeibare hoofdpersonen. Zorg ervoor dat er vier hoofdrolspelers zijn, zoals regisseur en co-schrijver Matt Johnson en componist en vriend Jay McCarrol elk twee keer spelen, dankzij archiefbeelden die in deze charmante mockumentary worden gepresenteerd als bewijs van het verstrijken van de tijd.

Wees niet in de war. Of beter gezegd, om in de war te zijn, maar zo moedig! Zeker als je niet bekend bent met de cultwebserie waaruit deze film voortkomt. Indie-savvy kijkers kennen Johnson’s werk misschien van maanlandingscomplotverhalen “Operatie Avalanche” of een brutaal docudrama “Braambes,” zowel regisseerde als speelde hij. Maar het valt niet te ontkennen dat als je ze nog nooit eerder hebt ontmoet, ze een tijdje zullen optreden als Motormouth Clown in Fedora (Johnson) en Understated Guy at the Piano (McCarroll).

Met drie N’s in de bandnaam (geen relatie met de iets bekendere groep), dromen over het boeken van oude concertzalen in Toronto en niets anders dan een rommelig huis in de voorsteden om zich daarvoor te laten zien, lijkt dit duo-act vooral met stomme ideeën te komen om bloot te leggen. Johnson’s nieuwste inspiratie is dat ze met een parachute vanaf de top van de 600 meter hoge CN Tower in het centrum van Toronto naar het openluchtstadion Rogers Centre beneden moeten springen, een plan dat op lachwekkende consternatie stuitte bij een echte medewerker van een bouwmarkt. Dit was de eerste van vele ontmoetingen met nietsvermoedende burgers, zoals het werk van Sacha Baron Cohen.

Hoewel hun stunt mislukt – het werkt voor ons als een stukje guerrilla-filmmagie – duwt het Johnson naar een nog gekker idee: tijdreizen per camper naar 2008 om hun lot te veranderen en hun onvermijdelijke roem veilig te stellen. Denk erover na “Terug naar de toekomst” en denk er veel over na, want vanaf nu wordt de klassieker uit 1985 de ster van de structurele, komische en muzikale referentie van deze film. (McCarrolls intens gespannen orkestpartituur is een shout-out naar componist Alan Silvestri.)

Dat de filmmakers tegen zichzelf konden spelen met behulp van video’s van de versies uit 2008 van hun personages (toen ze nog een webserie hadden) is onmiskenbaar slim, zo niet noodzakelijkerwijs zo losbandig als beloofd. Maar het helpt ook een door jaloezie gedreven grap te bevorderen die het huidige verhaal overneemt en echt grappig is: een herschikte tijdlijn waarin McCarrol een grote popster wordt en Johnson achterblijft.

Dit bizarre scenario zal altijd leuker zijn voor oude fans, voor wie een uitzinnige climax, vergelijkbaar met het DeLorean-ontmoet-einde van “Back to the Future”, zal spelen als nostalgie omwille van de nostalgie. Maar voor degenen die het niet weten, zal het, zelfs te midden van het gelach en de heimelijke zorgen dat deze dwaze vriendschap zal verbeteren, waarschijnlijk veel ophef veroorzaken over wie weet wat.

Maar Johnson is niets anders dan een meester in droge humor, en zijn gemakkelijke mentaliteit genereert genoeg goodwill om de doe-het-zelf-onbezonnenheid van dit alles te waarderen. Ik ben een van degenen die de geschiedenis van deze act niet kennen en ik ben er vrij zeker van dat ik uitkijk naar “Nirvanna the Band, de Show, de Film, het Vervolg.”