Op de plank
Aangrijpend
Door Emily Nemens
Tin House: 400 pagina’s, $31
Als u een boek koopt waarnaar op onze site wordt verwezen, kan The Times een commissie verdienen Boekwinkel.orgwaarvan de kosten onafhankelijke boekwinkels ondersteunen.
“Een generatie geleden was de middelbare leeftijd misschien een beetje een probleem, toch? Je had een baan die je de rest van je carrière zou hebben. Je had een huis in de buitenwijken… Ik denk niet dat de gevestigde volwassenheid zo oud meer is”, vertelde auteur Emily Nemens me vanuit haar huis in Princeton, New Jersey, voordat ze op een boekentour door het hele land ging. “Het is veel meer onder druk en onzekerder.”
Dit is de basis van een uitgestrekte en prachtige tweedejaarsroman van de voormalige redacteur van Paris Review, “Aangrijpend,” met vijf vrouwen – allemaal in de veertig, geven of nemen, en oude vrienden – die zich herenigen in Palm Springs, elk op een moeilijk kruispunt.
Nemens is geen onbekende in het schrijven over groepsdynamiek; haar veelgeprezen debuutroman, “Cactusliga,” gerangschikt in samenhangende verhalen. Hij schreef het terwijl hij een schitterende carrière in de literaire wijk nastreefde en naam maakte als kunstenaar. In de jaren 2010 heeft hij aquarelportret van Amerikaans congreslid ging viraal vanwege hun opmerkingen over politieke portretten en ‘machtspakken’. Destijds vormden vrouwen slechts 17% van het Congres. Haar nieuwe werk is ook gebaseerd op de politiek: ‘Clutch’ speelt zich af in een tijdperk dat wordt gevormd door de politiek Dobbs besluit en de toestand van de gezondheid van vrouwen in Amerika.
The Times sprak met Nemens over kameraadschap op de pagina, lichamelijke autonomie en haar invloeden, waaronder de Californische kunstenaar Wayne Thiebaud – wiens schilderij ‘Supine Woman’ op de cover van haar roman staat.
Deze vraag en antwoord is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Wanneer kwam het idee voor ‘Clutch’ voor het eerst in je op?
Ik ging met mijn vriendin naar Palm Springs. De dynamiek, de wrijving bij het samenbrengen van mensen die heel veel van elkaar houden maar elkaar al een tijdje niet meer hebben gezien, is heel belangrijk en voelt als iets om over te schrijven.
Over je inspiratie voor deze roman: Je hebt eerder de roman ‘The Group’ van Mary McCarthy genoemd, waarvan ook wordt gezegd dat deze de voorloper is van ‘Sex En City.” Hoe ver zijn we gekomen sinds ‘The Group’ in 1963 werd gepubliceerd? Hoe zit het met ‘Sex En City” eind jaren negentig?”
McCarthy schreef in de jaren vijftig en zestig over de jaren dertig en ‘The Group’ was bedoeld om alle vooruitgang te benadrukken die vrouwen hadden (en niet) hadden geboekt in de nieuwe samenleving, de nieuwe economie, de nieuwe technologie, de komende voorbehoedmiddelen. Er waren een aantal nieuwe vrijheden die zogenaamd in de jaren dertig, zogenaamd in de jaren zestig, zogenaamd in de jaren negentig kwamen. Ik bedoel, er wordt zeker vooruitgang geboekt. Jij en ik kunnen anticonceptie krijgen en onze eigen creditcards hebben, maar er zijn veel nadelen. De belangrijkste verhaallijn in “Clutch” gaat over reproductieve vrijheid in Texas in de jaren twintig en hoe slecht het is voor veel mensen die om lichamelijke autonomie geven, en het voelt niet veel anders dan in de jaren dertig.
In ‘Clutch’ spelen millennial-vriendinnen de hoofdrollen.
Ja, ik heb veel boeken gelezen die ik bewonder over enkele hoofdrolspelers. Een vrouw die in opstand komt tegen haar huwelijk, aan het moederschap ontsnapt of zingeving probeert te vinden. Deze romans gaan over één enkele zoektocht. En ik bleef daar tegenin gaan en dacht: wat gebeurt er als je op de pagina een vriendschapsinfrastructuur probeert op te bouwen?
We kregen intieme toegang tot elk van deze vijf vrouwen: een schrijver, een procesadvocaat, een KNO-arts, en acteur draai je om politici en adviseurs draai je om bewaker. Ze wonen allemaal in verschillende delen van het land, waaronder Californië, Texas en New York. Het moet moeilijk zijn om zoveel perspectieven en verhaallijnen met elkaar in evenwicht te brengen en boven alles een alwetende verteller.
Ik heb veel regels overtreden met dat derde pingpongperspectief. Soms wisselen van perspectief binnen een pagina, binnen een scène, snel en vrolijk tussen gezichtspunten bewegen en een alwetende stem gebruiken om ons te leiden – het is leuk. Ik ben me bewust van evenwicht en begrijp de luiheid van Susan. Ik zorgde ervoor dat ik rond de tafel ging en elk onderdeel van elke verhaallijn aanraakte.
Waarom middelbare leeftijd?
Ik hou van de Bildungsroman als nieuwe verwaandheid en als kaderinstrument. Soms is het echter moeilijker en ingewikkelder en misschien wel interessanter om verder te gaan dan het besef de volwassene te zijn die je wilt zijn en er daadwerkelijk een te worden, tenminste dat is hoe ik me nu voel en voel.
Je hebt als redacteur gewerkt in een aantal van de meest prestigieuze functies in de literaire wereld, vooral in Qhij Parijs recensie. Heb je het gemist sinds je naar toe draaide? je eigen schrijven en lesgeven?
Een tijdschrift maken is een sensatie, een geschenk en vermoeiend. In die volgorde. Niet alle redacteuren zijn zo katholiek met een kleine c, oecumenisch en gepassioneerd door divers schrijven als ik. Ik wil niet slechts één schrijfstijl zien, maar een verscheidenheid aan schrijfstijlen waarvan ik denk dat ze ambitie en uitvoering hebben.
Een van de moeilijke dingen aan het zijn van een redacteur, vooral als je een nieuwe redacteur bent, is hoe vaak je nee moet zeggen. Als leraar zeg ik nooit nee. Ik antwoordde “ja.” In plaats daarvan vroeg ik: Wat kan hij nog meer doen? Die aanpassing van de houding is werkelijk nobel.
Terug naar ‘Clutch’: wat betekent vrouwelijke vriendschap voor jou? Zie jij de kwaliteiten van je beste vriendin in deze vijf vrouwen?
Vrouwelijke vriendschap is een geweldig geschenk. Ik heb geen kinderen, ik heb een zeer ondersteunende partner en ik heb een geweldig, creatief professioneel leven, maar ik zou het me niet kunnen voorstellen zonder mijn vrienden. Natuurlijk zijn er veel verschillende autobiografieën en vrienden met verschillende karakters – ze hebben ze gelezen en vonden ze leuk, en als ze ze met eigen ogen zien, hebben ze er een goed gevoel over.
Vertel me over het schilderij op de boekomslag. Het weerspiegelt echt wat deze vrouwen doormaken.
Het verkrijgen van de rechten op het schilderij was echt een staatsgreep! De titel is ‘Supine Woman’ van Wayne Thiebaud. Het werd geschilderd in 1963; het kleine paasei werd in hetzelfde jaar uitgebracht als ‘The Group’.
Het toont een geheel in het wit geklede vrouw die op de grond ligt. Je zou op basis van zijn houding aannemen dat hij sliep, alleen dat zijn ogen wijd open waren, en in deze uitdrukking van angst of shock. Voor mij is dit een indicatie van wat de vrouwen in ‘Clutch’ doormaken. Het is het moment vlak nadat je gevallen bent, vlak voordat je weer opstaat, en die emotionele toon blijft gedurende het grootste deel van de roman bestaan.
Lancaster is een in Londen gevestigde schrijver van fictie, modeartikelen en scenario’s.
