In het voorjaar van 2013 was ik tweedejaarsstudent Tufts Universiteit in Massachusetts, die binnenkort een dubbele hoofdvakopleiding internationale betrekkingen en Mandarijn zal gaan volgen.
Ondanks mijn verheven ambities om als diplomaat de wereld rond te reizen, heeft mijn academische carrière mij tot nu toe 40 kilometer ten noorden van mijn geboortestad gebracht. Daarom mijn universiteit studeren in het buitenland programma in China is interessant voor mij.
Zodra ik de avonturenverhalen hoorde van de pas afgestudeerden van het programma van 2012, heb ik meteen gesolliciteerd. Die zomer, met de acceptatiebrief in de hand, begon ik me in te schrijven Zhejiang-universiteit.
Zhejiang University is anders dan alles wat ik ooit heb meegemaakt
Na de landing in Shanghai werden mijn Amerikaanse klasgenoten en ik in een minibus geladen voor de twee uur durende reis naar het zuiden naar de tuinstad Hangzhou, de hoofdstad van Shanghai. Provincie Zhejiang en de locatie van de Zhejiang Universiteit (door de lokale bevolking ZheDa genoemd).
De auteur studeerde aan de internationale campus van de Zhejiang Universiteit. Met dank aan de Zhejiang Universiteit
Nadat we ons in de slaapzalen hadden gevestigd, die uit één kamer bestonden met een eigen badkamer, werden we door onze professoren begroet met een diner in de cafetaria van de campus – een plek die veel beter was dan het standaard cafetariatarief dat ik kende in New England.
In ons studentenhuis kon je voor het toenmalige equivalent van twee dollar op elk moment van de dag een vullende maaltijd krijgen – van rijstepap en gestoomde broodjes in de ochtend tot roergebakken groenten en zoetzure varkenshaas in de avond, allemaal vers bereid op bestelling.
Zhejiang University is erg groot en verspreid over verschillende campussen in de stad. Gelukkig voor ons, nieuwkomers, zat onze groep op het International College van de universiteit op een groene heuvel op de historische Yuquan-campus, waar ze een stukje Chinese keuken konden proeven. universitair leven op een toegankelijke schaal.
De lessen zijn streng en alledaags
Terwijl de warme zomerdagen overgaan in een naar osmanthus geurende herfst, ga ik een nieuw schooljaar in. Elke ochtend bestaat uit vier intensieve uren taalonderwijsgevolgd door nog minstens een paar uur huiswerk en ’s middags zelfstudie.
Daarnaast woonden we elke week een drie uur durende lezing bij over de Chinese boerengeschiedenis met onze adviseur, die zwaar putte uit zijn ervaring als academicus die tijdens Mao’s Culturele Revolutie naar het platteland was gestuurd.
Ik had ook een drie uur durende lezing over het Chinese rechtssysteem met een professor die veel zaken in het zich snel ontwikkelende rechtssysteem van China had behandeld.
Amerikaanse studenten zijn heel anders dan Chinese studenten
Hoewel mijn aanvraag om me in te schrijven aan de Zhejiang Universiteit relatief snel en pijnloos was, was de weg naar acceptatie voor het grootste deel van de binnenlandse studentenpopulatie van ZheDa relatief lang en vermoeiend.
Van jongs af aan hebben ze lange uren op school gestudeerd, gevolgd door talloze uren in buxiban (cramscholen), waarbij ze zich voorbereidden op het behalen van de notoir moeilijke gestandaardiseerde examens van China, zoals Gaokao. Van de miljoenen mensen die elk jaar de Gaokao volgen, verdienen alleen degenen met de hoogste scores een plaats op de meest prestigieuze scholen van China, zoals de universiteiten van Peking, Tsinghua en Zhejiang.
Het is niet verrassend dat de academische werkethiek die studenten met zich meebrengen naar de Zhejiang Universiteit niet vervaagt na binnenkomst. Hoewel de meeste van mijn internationale klasgenoten doordeweeks lange uren studeerden, namen we vrijdagavonden en weekenden vrij om door China te reizen. Veel lokale studenten doen echter zelden zulke triviale dingen en studeren het liefst op vrijdag- of zaterdagavond in de bibliotheek.
Toen de examens in december 2013 het einde van mijn semester bij ZheDa markeerden, ervoer ik persoonlijk iets moeilijks academische normen die mijn Mandarijnsprekende klasgenoten goed kent. Ook al slaagde ik voor alle cursussen, kleine fouten in de uitspraak of streepfouten in de geschreven karakters, fouten die mijn Chinese professor aan Tufts misschien over het hoofd had gezien, kregen harde cijfers van mijn professor aan de Zhejiang Universiteit.
Deze universiteit is nu de beste ter wereld
Terwijl ik in januari 2025 door Instagram scrolde, zag ik een bekend tafereel in een post van New York Times – een standbeeld van Mao Zedong staat voor Laohe Hill en de bekende bibliotheek, zwaaiend naar studenten op de groene Yuquan Campus. Toen ik verder las, was ik er trots op dat mijn studie in het buitenland, alma mater, door de Leiden Rankings werd uitgeroepen tot ’s werelds meest productieve onderzoeksuniversiteit, en zelfs mijn geboortestad, Harvard, overtreft.
Ik kan niet zeggen dat ik verrast ben door deze ontwikkeling. Mijn semester bij ZheDa liet me een cultuur van academische strengheid zien op een schaal die maar weinig Amerikaanse universiteiten kunnen evenaren, en putte uit veel meer academische middelen dan die in de VS.
Mijn tijd bij ZheDa dwong me uit mijn comfortzone en stelde me bloot aan een academische wereld die heel anders was dan die waarin ik had gestudeerd, en ik geloof dat ik daardoor een ruimdenkende leerling ben.
