Recensie ‘Good Luck, Have Fun, Don’t Die’: ik kom terug – om je telefoon te halen

Als je deze recensie leest Gore Verbinski’s gekke grap “Veel succes, veel plezier, ga niet dood” over krantenpapier, gefeliciteerd met het feit dat u een Luddiet bent.

Maar als je het op een smartphone leest, dan ben je een van de domste Sam Rockwell hoopt dit te bereiken wanneer een naamloze tijdreiziger een laatavondrestaurant in Los Angeles binnenstormt en roept: “Ik kom uit de toekomst en dit is allemaal vreselijk misgegaan!” Bezoekers pauzeren even om een ​​blik te werpen op deze losgeslagen, ongewassen man, die een kroon van computerkabels om zijn hoofd heeft gewikkeld als een IT-messias. Vervolgens kijken ze goed naar zijn schoenen terwijl hij rond hun tafel stampt en tegen cheeseburgers schopt terwijl hij probeert deze gewone mensen te betrekken bij de technologische apocalyps waarvan hij denkt dat die eraan komt.

Dit is een preek die we al vele malen eerder hebben gehoord en misschien zelfs zelf hebben uitgesproken. Afkomstig van de immer charismatische Rockwell lijkt het gesprek om te stoppen met het verspillen van onze levens in cyberspace niet langer onoverkomelijk, maar alleen urgenter.

De halve wereld zal sterven, voorspelde hij. De andere helft van de mensen zal te afgeleid zijn om het op te merken. Behalve dat een handvol vreemden zich nu, op dit moment, bij hem voegen om te vechten voor de hersenvrijheid van de mensheid. Het is niet verwonderlijk dat de vrijwilligers hun hand niet opstaken. (Hoogmoedige mensen die dat doen, hebben hem in andere scenario’s te vaak in de steek gelaten.) Maar Rockwells tijdreizigers – hij was er één – waren gewend aan de firewall van verzet. Hij hield deze toespraak 117 keer in dit restaurant. De combinatie van de 47 mensen die erin zitten, is voorbestemd voor succes.

Die openingsscène klinkt alsof de AI aan het fuseren is “De Terminator” met “Groundhog-dag.” JUIST, Die van Matthew Robinson het grappige, woeste en verrassende script doet niets af aan de inspiratie. (Hij liet Rockwell zelfs een Indiana Jones-regel over slangen afzetten.) Maar het scenario wordt zo ingewikkeld en furieus – en zo onbeschaamd ambitieus – dat je niet kunt geloven dat iemand in Hollywood vandaag de dag het geld zou uitgeven om het te laten maken. Het wordt zelfs geleid door bewezen hitmaker Verbinski ‘Pirates of the Caribbean’-franchise.het is een prestatie die lijkt op het overtuigen van iemand om een ​​koekoeksklok ter grootte van een wolkenkrabber te financieren, waar vogels uit springen en de menigte uitdagen.

Ten slotte meldt zich een dubieuze ploeg aan: leraren op openbare scholen Mark en Janet (Michaël Peña En Zazie Beetz), geïrriteerde deelautochauffeur Scott (Asim Chaudhary), assistent-scoutleider Bob (Daniel Barnett), bezorgde moeder Susan (Tempel van Juno) en verdrietige Maria (Georgia Goodman), die blijft klagen dat ze alleen maar een fluitje van een cent wil. Rockwell spande ook impulsief Ingrid in (Haley Lu Richardson), een louche meisje in een prinsessenjurk, die op een zelfmoordmissie lijkt te zijn. De acteurs spelen meestal slechts rollen in het ingewikkelde plot, maar passen perfect bij het plaatje.

De man uit de toekomst heeft geen plan – en erger nog, hij beschouwt zichzelf als de enige persoon die niet geëlimineerd kan worden. Anderen zouden kunnen sterven (en sterven). Terwijl de groep op weg is naar een ramp, onderbreekt Verbinski hun missie met flashbacks naar hun burgerleven. Hun gewone dagen, de digitale vernederingen die ze ondergaan, dat is waar Verbinski bijzonder wreed wordt.

De gimmicks en wendingen van de film zijn ongelooflijk, terwijl wordt onderzocht hoe de belofte van internet verzuurd is. Eén verhaallijn houdt in dat het bedrijf brainstormt om mensen hun eigen, in wezen menselijke, pratende adbots leuk te laten vinden en te behouden Tamagotchi. In een ander land zijn schietpartijen op scholen zo’n epidemie geworden dat wanneer Susan uit Temple wordt geroepen om het lichaam van haar negende-klasser te identificeren, de andere rouwende moeders op het station rustig over het verkeer praten totdat een van hen onverschillig naar haar kijkt en zegt: ‘Eerste keer?’

Op het eerste gezicht is het niet zo originele idee dat mobiele telefoons kinderen in zombies veranderen een parodie op hersenrot in Romero-stijl. (De jonge acteur Cassiel Eatock-Winnik speelt een geweldige scène als een gemene tiener die een van zijn ouderen aanstaart en zegt: “Je bent 35? Dat is ouder dan de meeste bomen.”) Maar Verbinski onthult een onverwachte aanvalshoek: hier heeft de samenleving de volgende generatie voorbereid om zich als machines te gedragen. We weten niet precies waarom, maar we kunnen ons er enkele voorstellen.

Zelfs de coping-mechanismen waren verbrand. Susan ontmoet meer gestresste ouders die nihilistische trollen worden die hun dochter zo opvoeden dat het giftig is, zodat het niet uitmaakt of ze sterft. Een ander personage benadrukt al snel dat alles wat hij ziet – de muren, de mensen – slechts een façade is. Een 20-jarige klusjesman genaamd Tim (Tom Taylor) wil permanent in een VR-simulatie wonen. Het verhaal is een beetje gehaast, maar we krijgen het idee dat Tim geen eikel is, maar een idealist die de belachelijkheid van de 21e eeuw niet aankan. Zoals hij zegt: “Waarom zou ik deze wereld verkiezen boven die wereld?”

Verbinski zegt weinig over de groeiende bezorgdheid dat we in een streng gecontroleerde, agressieve en onvoorspelbare politiestaat leven. Hij kan zonder woorden zeggen dat als de politie komt en onze gijzelaars, die nog nooit iets ergers hebben gedaan dan hun rekening missen, er allemaal van uitgaan dat de jeukende vingers van de wet hen ter plekke zullen neerschieten. (En ze hadden gelijk.) Hij sprak ook de onheilspellende zin uit: ‘Bedankt voor je dienst.’

Het is gemakkelijker om tegen de klassiekers te huilen “Dr. Strangelove,” die de spot dreef met leiders die de vernietiging van de planeet overwogen, vergeleken met de huidige satire die ons tot de grap maakt. Evenals “Onwetendheid” (en tenslotte “Eddington”), kan het tien jaar duren voordat ons vermogen om deze rauwe, gewelddadige komedie ten volle te waarderen, is afgeschud. Dat gezegd hebbende, zal ik de cinematografie van James Whitaker niet leuk vinden, die opzettelijk lelijk is maar er saai uitziet.

“Good Luck, Have Fun, Don’t Die” anticipeert op weerstand van het publiek. Wij Doen denk zelf na en dus hebben we de film doorzocht op gebreken die de drang om met onze ogen te rollen zouden rechtvaardigen. Bijvoorbeeld: waarom liet Rockwell sommige personages sterven en andere niet? Is de film wel zo oppervlakkig als hij ons beweert te zijn? Er werden enkele argumenten gemist. De grotere vragen blijven zo onopgelost dat we met een ongemakkelijk gevoel het theater verlaten.

Er zitten zoveel geweldige ideeën in ‘Good Luck, Have Fun, Don’t Die’ dat het na iets meer dan twee uur voelt als een dissociatieve catastrofe. Er is zelfs een plotpunt waarbij een algoritmische opperheer betrokken is die willekeurig legers creëert: “Ghostbusters” met AI vuil water. Normie-overlevenden proberen zichzelf ervan te overtuigen dat het iets goeds zou kunnen opleveren, terwijl ze door TikTok bladeren in de hoop een schat te vinden die de moeite waard is. Rockwell verzekerde hen dat dit niet zou gebeuren. Er zal niets goeds komen. En wat er komt is zo verschrikkelijk dat de Stay Puft Marshmallow Man er schattig uitziet.

De film is te cynisch om serieus te worden genomen; Verbinski rolde met zijn ogen, denkend en biddend dat alles nuttig zou zijn. Iedereen die aan het begin van zijn geboortejaar met het getal ‘19’ is geboren, herinnert zich echter nog steeds hoe het voelt om het huis te verlaten zonder een zwarte doos in de hand te hebben. Dit maakt ons allemaal, tijdreizigers, ook tot een baken van een steeds verder weg gelegen tijdperk waarin we kunnen worden losgekoppeld.

Maar het is prima als je nu op je scherm zit. Ga gewoon voor de grotere zitten om deze film te bekijken.