‘Goat’-recensie: een jong publiek verdient meer inspirerende sportfilms

We hebben geanimeerde dieren liedjes zien zingen in de film “Sing”. We hebben “Het geheime leven van huisdieren” (tweemaal) bestudeerd. En we hebben ze bezocht in “Zootopia” (ook twee keer). Nu kunnen we ze basketbal zien spelen. ‘Geit’, geproduceerd door Stephen Curry, wonderkind van de Golden State Warriorsis weer een underdogverhaal over het waarmaken van je dromen, verpakt in een geweldige sportfilm. Het voelt op veel fronten volkomen onorigineel aan.

De eerste speelfilm van tv-animatieveteraan Tyree Dillihay – naar een scenario van Aaron Buchsbaum en Teddy Riley – neemt het populaire acroniem GOAT (Greatest Of All Time) in zijn meest letterlijke vorm en volgt een jonge antropomorfe geit die ervan droomt een Dat GEIT.

Will, een fervent Roarball-fan (de filmversie van basketbal), ingesproken door Caleb McLaughlin, droomt ervan om voor het team uit zijn geboortestad, Vineland, te spelen. Haar bewondering voor de sport wordt belichaamd door Jett Fillmore (Gabrielle Union), de meest gedecoreerde speler van Vineland, die het hele team op haar rug draagt; ze wil alle glorie van het winnen voor zichzelf.

De wereld van “Geit” is verdeeld in “klein” en “groot” (in tegenstelling tot “Zootopia” waarin roofdieren en prooien worden gescheiden). Will beschouwt zichzelf als een ‘medium’, maar in de ogen van een profvoetballer is hij klein. Maar nadat hij viraal is gegaan omdat hij Mane Attraction (Aaron Pierre), een van de grote sterren van de sport die twee keer zo groot is, uitdaagt, krijgt Will de kans om in de grote competities te spelen.

Het strekt de schrijvers tot eer dat Roarball een behoorlijk inclusieve sport is. Er zijn geen teams op basis van geslacht of discriminatie op basis van soort. Will is misschien wel de eerste ‘kleine’ persoon die groot wordt, maar dat komt voort uit maatschappelijke vooroordelen, niet uit regels die dieren zoals hij verbieden te spelen.

In een wanhopige behoefte aan onmiddellijke relevantie (zoals veel animatiefilms tegenwoordig), staat ‘Goats’ vol saaie internetreferenties, van crypto tot online memes. Sportfans zullen echter specifieke toespelingen tegenkomen, zoals controversiële persconferenties en zelfs kiss cams. ‘Goat’ is van begin tot eind luidruchtig en kinetisch en weerspiegelt eigenlijk de dynamiek van snel basketbal, maar het ontpopt zich al snel als een suikerstorm zonder veel inhoud.

Zodra Will zich bij het team voegt, begint de les ‘ontmoet nooit je helden’, omdat Jett voelt dat hij zijn positie wil overnemen. De vijandigheid van zijn kant zorgt voor spanning totdat Will vertelt over zijn persoonlijke redenen om te spelen. De emoties zijn hier niet ingewikkeld, maar wel oprecht, dankzij de manier waarop McLaughlin en Union grote persoonlijkheden naar voren brengen door hun vocale optredens.

Ondertussen voelen Wills andere teamgenoten – een neushoorn, een giraffe (gespeeld door Curry zelf), een struisvogel en een Komodovaraan – zich niet anders genoeg dan de cast van andere animatieprojecten zoals ‘Sing’. Elk lid van de groep heeft zijn eigen eigenaardigheden, waarvan sommige soms hardop lachen: Archie (David Harbour), de neushoorn, heeft twee schattige en gemene dochters.

Het valt niet te ontkennen dat “Goat” een briljante esthetiek heeft, maar dat alleen kan de tekortkomingen niet goedmaken. In 2018 verbaasde Sony Pictures Animation de industrie toen “Spider-Man: In het Spider-Vers” introduceerde een aanpak die 3D CGI combineerde met traditionele handgetekende animatie. Deze combinatie van technieken maakt “Geit” niet langer uniek.

Het meest visueel indrukwekkende aan ‘Geit’ is hoe de natuur opgaat in de stedelijke omgeving. Vineland, de buurt van Will, staat vol met wijnstokken, maar de vegetatie lijkt organisch geïntegreerd in de infrastructuur. Elke game speelt zich af in een ander ecosysteem. De finale speelt zich bijvoorbeeld af tussen gebarsten vulkanisch gesteente en lava. Er is zichtbaar vakmanschap en zorg bij het creëren van het decor voor deze actie.

Een mix van meeslepende beelden en formeel schrijven, “Goat” stelt teleur omdat het elk verwacht pad volgt naar een triomfantelijke conclusie. Het uitgangspunt zou kunnen zijn dat er een kindvriendelijke lectuur over mislukkingen wordt gegeven, die de uitweg uit de problemen niet vereenvoudigt. Als pratende dieren gebruikt blijven worden als vervanging voor de menselijke ervaring – vooral voor jonge kijkers – zou enige nuance op prijs worden gesteld.