Voor alle duidelijkheid: dit gebeurt allemaal in de eerste tien minuten. In eerste instantie wilde ik deze film op de achtergrond laten draaien terwijl ik voor mezelf lunchte. Maar toen kwam ik bij de make-overscène, waar Viola langskomt bij CRISTOFER, de salon waar haar GBF, een lichtblonde bink genaamd Paul, werkt. Toen ik eenmaal zag dat de ‘O’ in het salonlogo een licht gewijzigde versie van het trans-symbool was, stopte ik onmiddellijk de film, wetende dat deze scène – en waarschijnlijk de rest van de film – mijn volledige aandacht zou vereisen. Toen ik eenmaal volledig zat, kon ik het niet laten om te lachen en vrolijk in mijn handen te klappen bij de montage, met de sprankelende geluiden van coole poppunk: Viola probeert verschillende soorten gezichtshaar uit, stalkt willekeurige mannen op straat in een poging hun lichaamstaal te echoën, en laat haar vrienden haar zelfs helpen haar borst te verbinden. (Probeer deze laatste activiteit uiteraard niet thuis. Hierbij de verplichte link onze veiligere inbindgids terwijl ik toch bezig ben.)
Hoewel de latere elementen aanvoelen als een droom van transmaskkoorts, zou ik het waarschijnlijk niet verder noemen Hij is de Mens hoofdletter-T transfilm. Toen mijn vriend Charlie Markbreiter Toen hij met mij naar het laatste derde deel ging kijken, wees hij erop dat er in de jaren 2000 veel body/gender swap-films waren (zie ook: Witte Kip) voelt cultureel heel anders aan omdat het werd gemaakt in een tijd dat het concept van transgender nog niet op de radar van het reguliere bewustzijn stond, afgezien van willekeurige punchlines. Viola-als-Sebastian wordt pas aan het einde van de film opgemerkt, althans gedeeltelijk omdat het idee dat iemand zo ver zou gaan om voor het andere geslacht door te gaan, simpelweg ondenkbaar is. Om deze redenen, en nog veel meer, Hij is de Mens onmogelijk om te doen vandaag.
De humoristische weergave van conventionele mannelijkheid in de film heeft echter een zekere subversiefheid die de tand des tijds heeft doorstaan. Om misschien te grinniken, worden genderrollen in beide richtingen overdreven tot op het punt van parodie. De manier waarop Viola-als-Sebastian bijvoorbeeld officieel het hart van haar kamergenoot verovert – de zeer sexy Channing Tatum, die Duke Orsino speelt, de aanvoerder van de Illyrische voetbalclub – is via een uitgebreide openbare scène waarin twee meisjes Sebastian benaderen in een pizzeria in het bijzijn van zijn vrienden en proberen hem te pakken te krijgen, maar hij wijst ze af. Wat echter echt hun hart won, was wanneer Eigenlijk Sebastian’s echte vriendin, Monique, verschijnt en probeert hem te confronteren. Viola-as-Sebastian probeert te ontsnappen zodat Monique de tent niet opblaast, en maakt het publiekelijk uit met haar, tot grote vreugde van het publiek. Van de ene op de andere dag wordt Viola-as-Sebastian de coolste jongen op school.
