Bud Cort, wiens optreden als een onrustige jongeman die onverwachte liefde vindt bij een 79-jarige vrije geest in ‘Harold and Maude’ hielp de film uit 1971 om te zetten in een blijvende cultklassieker, stierf woensdagochtend in Norwalk, Conn., na een lange ziekte. Hij is 77 jaar oud.
Zijn dood werd bevestigd door Cort’s oude vriend, Dorian Hannaway, die de acteur voor het eerst ontmoette in 1978.
Cort, geboren als Walter Edward Cox op 29 maart 1948 in Rye, NY, nam al vroeg in zijn carrière zijn professionele naam aan en werd verliefd op het theater. Nadat hij kleine rollen had gespeeld in verschillende tv-series, werd hij ontdekt door regisseur Robert Altman terwijl hij in een komedie-act in een nachtclub verscheen en Pvt. Boone in de anti-oorlogsatire ‘M*A*S*H’ uit 1970 van de regisseur. Datzelfde jaar wierp Altman hem ook in de hoofdrol in ‘Brewster McCloud’, een excentriek verhaal over een eenling uit Houston die vastbesloten was een paar vleugels te bouwen en te vliegen.
Cort’s belangrijke rol kwam het jaar daarop in ‘Harold and Maude’ van regisseur Hal Ashby. Als Harold Parker Chasen, een door de dood geobsedeerde, rijke jongeman die geobsedeerd is door het plegen van een uitgebreide zelfmoord, brengt Cort een gewonde ernst met grote ogen met zich mee die geleidelijk verzacht tot ontzag als zijn Harold verliefd wordt op Maude, een pittige, levensbevestigende overlevende van de Holocaust, gespeeld door Ruth Gordon en destijds recentelijk een Oscarwinnaar voor ‘Rosemary’s Baby’. De film was bij de eerste release geen groot succes, maar groeide uit tot een favoriet op de late avond en een internationale cult-toetssteen. Cort ontving Golden Globe- en BAFTA-nominaties voor zijn optreden.
De rol lanceerde en compliceerde zijn carrière. “Ik was zo typecast dat ik na ‘Harold and Maude’ vijf jaar lang geen film heb gemaakt.” Cort vertelde The Times in 1996. “Ik werk alleen in het theater waar ik niet typecast.”
De film, zei hij, ‘was zowel een zegen als een vloek. Het sloot vele deuren voor mijn ontwikkeling als acteur, maar aan de andere kant gaf het mij de stempel om veel meer deuren binnen te gaan dan ik had kunnen bereiken als het mij niet was gelukt.’
Cort verwierp rollen die te sterk neigen naar excentriciteit en wees, tot zijn grote spijt, een rol af in de Oscarwinnende film ‘One Flew Over the Cuckoo’s Nest’ uit 1975. ‘Ik had alles moeten doen wat mij werd aangeboden’, zei hij. “Maar ik wil niet (een type personage als) Tony Perkins, Maynard Krebs of Peter Lorre zijn.”
Zijn carrière ontspoorde verder in 1979 toen hij ernstig gewond raakte bij een auto-ongeluk op de Hollywood Freeway, waarbij hij botbreuken en ernstig gezichtsletsel opliep waarvoor meerdere plastische operaties nodig waren. Het ongeval ontwrichtte zijn werk jarenlang.
Cort verscheen later opnieuw als een typische bijrol in film en televisie. Hij vertolkte de stem van een bewuste computer in “Electric Dreams” (1984), verscheen in Michael Manns “Heat” (1995) als een uitbuitende restaurantmanager en speelde een dakloze man die God bleek te zijn in Kevin Smiths “Dogma” (1999). Hij speelde kunstbeschermer Howard Putzel in “Pollock” (2000) en maakte deel uit van de ensemblecast van Wes Anderson’s “The Life Aquatic With Steve Zissou” (2004). In 1991 regisseerde Cort, schreef hij samen (samen met voormalig Times-schrijver Paul Ciotti) en speelde hij in ‘Ted & Venus’, een low-budget romance over een Venice Beach-dichter.
Op televisie en animatie sprak hij de stem van Toyman in in verschillende DC-series en verscheen hij in projecten als ‘And the Band Played On’, ‘Ugly Betty’ en ‘Criminal Minds’.
Terugkijkend op zijn leven beschrijft Cort acteren niet als een carrièrekeuze, maar eerder als een onvermijdelijkheid. “Ik weet niet of ik in vorige levens geloof of niet”, zei hij tegen The Times. “Ik denk van niet. Maar wat mijn verleden ook is, ik ben een acteur.”
Hij laat zijn broer Joseph Cox en zijn schoonzus Vickie en hun dochters Meave, Brytnn en Jesse uit Rye, NY achter; zijn zus Kerry Cox uit Larchmont, NY; zijn zus en zwager, Tracy Cox Berkman en Edward Berkman, en hun zonen, Daniel en Peter. Hij wordt ook overleefd door zijn zus, Shelly Cox Dufour en zwager Robert Dufour, evenals nichtjes Madeline en Lucie.
