Als uw werkgever u een bepaald bedrag zou aanbieden om uw stressvolle baan definitief te verlaten, zou u het geld dan aannemen en wegrennen – of zich zorgen maken over wat het u later zou kosten? Ik had nooit gedacht dat ik dit carrièrevraagstuk daadwerkelijk zou tegenkomen. Terugkijkend ben ik verrast door de keuzes die ik heb gemaakt.
Bedrijfsbrede virtuele bijeenkomsten leken aanvankelijk de wekelijkse bijeenkomsten van weleer. Er is een vreemde ijsbreker om mensen uit de problemen te krijgen, verschillende teamupdates, wat HR-schoonmaak. Dan verschijnt de miljardair die al onze cheques ondertekent op het scherm.
Maandenlang heeft het senior leiderschap de projecten die ik – en de meeste van mijn collega’s – specifiek voor de startup hadden gerekruteerd, minder prioriteit gegeven. Ze noemen het een strategische herschikking. Of zoiets. Onze CEO wist dat velen van ons niet zo enthousiast waren over de omleiding. Om deze nieuwe missie te verwezenlijken, legde hij uit, moeten bedrijven lean worden. Hij doelde niet op Ozempic.
Als je erover nadenkt, lijkt het alsof er iets aan de muur hangt Het tweede album van Destiny’s Child. Maar de tekens kunnen net zo goed hiërogliefen zijn, want ik weet zeker dat ik ze niet kan ontcijferen. Ik had niet verwacht wat er daarna zou gebeuren.
Mensen uit het bedrijfsleven noemen het “vrijwillig scheidingspakket“(VSP), maar destijds leek het zowel een luik als een ontsnapping. Het leek op de ontslagvergoedingen die de meeste professionals gebruiken, maar in plaats van een onmiddellijke korting deed het bedrijf elke werknemer een verleidelijk aanbod: vijf maanden brutosalaris en een ziektekostenverzekering van een half jaar. Het enige dat gevraagd werd, was dat je het bedrijf verliet. En niet achterom kijkt.
We hebben een week om te beslissen. De werkstroom stopt. Alle grote berichten komen in een vreemd vagevuur terecht. Voor mijn collega’s werd VSP het enige gespreksonderwerp, terwijl er geruchten de ronde deden over wie voorgoed zou werken, wie zou blijven en wat er achter zou blijven.
Voor sommige mensen is de beslissing om de tas vast te zetten eenvoudig. “Je zou een geweldige zomer kunnen hebben”, zei Gary, een van mijn DMV-gebaseerde Slack-vrienden. Hij ziet maandenlange paspoortstempels en middagkatten voor zich, en terwijl hij spreekt, voel ik bijna de strandbries langs mijn voorhoofd strijken.
Gary bedoelt het goed, maar ik moet eerlijk zijn. Dit zijn de laatste dagen quarantaine. De pandemie heeft het personeelsbestand bij concurrerende bedrijven verwoest – en zwarte mensen zoals ik ervaren vaak hetzelfde zijn de eersten die de deur uit gaan en worden zelden opnieuw aangenomen. Degenen die het geluk hebben een baan te krijgen, verdedigen hun baan strenger dan Stevie Wonder en zijn vrienden. Ik ben niet bang om tweeën te gooien. Maar ik ben bang om opnieuw te beginnen in een werkwereld die mij heeft laten zien wie ze als eerste willen verlaten. Ik heb niet de luxe om te doen alsof deze beslissing alleen maar over stemming gaat.
De hele week bleef het tweede couplet van het nummer van Donell Jones “Waar ik wil zijn‘ speelde keer op keer door mijn hoofd: ‘Moet ik gaan? Blijf ik? Ga ik? Of nadenken over mijn leven en wat voor mij het belangrijkst is?” Kortom, ik beslis tussen risico’s langdurige werkloosheid (zelfs met een geweldige catwalk) of de onzekerheid die degenen te wachten staat die nog op het podium verschijnen. Dominique Dawes dacht niets van de mentale gymnastiek die in mijn hoofd ronddraaide.
De sleutel tot het voorkomen van beslissingsverlamming is het voeren van gesprekken met de machthebbers. Eigenlijk was het meer een onderhandeling. Wat levert het mij op als ik de vijf maanden betaalde onafhankelijkheid oversla en in het team blijf? Een van onze directeuren liet doorschemeren dat een verwacht vertrek een kans zou kunnen bieden om hogerop te komen in de organisatie. Hij kan niet ronduit opwaartse mobiliteit beloven, maar ik ben prima in staat om tussen de regels door te lezen.
Voor het eerst sinds de aankondiging van het bod voelde de beslissing niet langer emotioneel, maar strategisch. Als ik besluit het schip niet te verlaten, zal dat niet uit angst of blinde loyaliteit zijn. Dat komt waarschijnlijk omdat er iets echts zit aan de andere kant van ‘bedankt, maar nee bedankt’.
Die week voelde als een maand en eindigde met een uittocht. Maar ik besloot te blijven. En het werkte: het werkte benoemd tot senior managementen werk. . . Nou, laten we zeggen dat een loonsverhoging mij motiveert om nieuwe doelen te bereiken. Maar soms vraag ik me af hoe het tegenovergestelde besluit had kunnen gebeuren, gezien het aantal vacatures dat binnenstroomde zodra het nieuws zich verspreidde over de opschudding van het bedrijf. Ik ben geen wiskundige, maar ik ben slim genoeg om te weten dat twee salarissen beter zijn dan één. (Gary is het daarmee eens; hij heeft, net als een aantal van mijn andere voormalige collega’s, binnen enkele weken een nieuwe baan gevonden.)
Uiteindelijk was dit vrijwillige ontslag een les in het herkennen van mijn invloed. Dit dwingt mij om te vragen wat ik wil, wat ik bereid ben te riskeren en welke beslissingen mij in de sterkste positie plaatsen om te winnen. Gedurende die ene week waren mijn waarden en prioriteiten heel duidelijk.
