De selfievideo van een Syrisch-Koerdische strijder leidt tot beschuldigingen van bloedbad

Waarschuwing: lezers kunnen gestoord worden door de inhoud van dit artikel.

De gruwelijke video werd op 22 januari op Facebook geplaatst door een in Duitsland gevestigd account dat later werd gesloten. De video is opgenomen door een man die deel lijkt uit te maken van de Koerdische meerderheidsgroep Syrische Democratische Krachten (SDF), selfie-stijl poserend voor een rij lijken die op de grond liggen. Hij glimlachte breed en had een geweer over zijn arm gehangen.

In de video beweert hij dat een van de SDF-strijders – die dit bloedbad zou hebben uitgevoerd – grapte dat ze de lichamen moesten opblazen. Een tweede video laat zien dat kogels op het lijk worden afgevuurd, hoewel het niet duidelijk is wie het schot heeft afgevuurd.

Deze beelden documenteren het bloedbad dat op 22 januari plaatsvond Kobane in het noordwesten Syrië. Lokale Facebook-groepen Sarin-radar meldde dat de SDF buitengerechtelijke executies had gepleegd op ten minste 21 jonge mannen. De SDF zou onlangs de slachtoffers hebben vrijgelaten uit de Yeddi Qawi-gevangenis bij Kobane.

Er werden vijftien lichamen gevonden

Het bloedbad dat in de video wordt gedocumenteerd, vond plaats tegen een ingewikkelde achtergrond. In januari 2026 trokken grote aantallen SDF-troepen zich terug uit de Syrische steden Deir ez-Zor en Raqqa richting Kobane. Op 19 januari vonden botsingen plaats tussen deze strijders en het Syrische leger nabij de Tishrin-dam ten zuiden van Kobane.

Enige tijd daarna werden onder nog steeds onduidelijke omstandigheden de deuren geopend van Yeddi Qawi, een gevangenis ten zuiden van Kobane, waardoor veel van de daar gevangengenomen mensen konden ontsnappen. Enkele ogenblikken daarna vond er een bloedbad plaats dat werd gedocumenteerd in een video die op 22 januari online werd geplaatst.

A Facebook-pagina gewijd aan lokaal nieuws meldde dat leden van de Syrische Civiele Bescherming de lichamen van 15 slachtoffers van een bloedbad in de buurt van Kobane hadden teruggevonden en deze aan de lokale autoriteiten hadden overgedragen. De lichamen werden vervolgens overgebracht naar het Manbij Nationaal Ziekenhuis, waar de familie ze kon ophalen.

Mukhtar (niet zijn echte naam) zei dat hij gevangen zat in een gevangenis in het dorp Yeddi Qawi. Hij deelde ons een kopie mee van het document dat hij ontving nadat hij de gevangenis had verlaten, uitgegeven door de Koerdische Autonome Regering, waarin werd bevestigd dat hij in Yeddi Qawi gevangen zat.

Volgens Mukhtar vonden het bloedbad en de gebeurtenissen die eraan voorafgingen plaats tussen 19 en 22 januari 2026.

Hij beschreef de gevangenis waar hij werd vastgehouden als overvol, met honderden mannen die werden vastgehouden. Hij zei dat de meerderheid van de gevangenen daar Arabieren waren, en een klein aantal behoorde tot de Koerdische minderheid.

‘Ze spraken met ons over een algemene amnestie. Maar alleen Koerdische gevangenen werden vrijgelaten. Ongeveer honderd. Ondertussen zeiden ze tegen ons, Arabieren: ‘Jullie komen wel.’ Veel mensen geloven het.”

De situatie werd steeds gespannener en op 21 januari begonnen gedetineerden lakens, matrassen en beddengoed te verbranden. Er was overal rook.

“We waren aan het stikken. Mensen schreeuwden. Op een gegeven moment opende de SDF de deuren. Niet om ons naar buiten te laten, maar om te voorkomen dat iedereen binnen zou sterven. Ik denk dat tussen de 300 en 400 gevangenen, waaronder ikzelf, de gevangenis verlieten en naar een nabijgelegen veld gingen. Van daaruit gingen we uit elkaar en splitsten ons op. Sommigen van ons gingen richting Sarrin, en de anderen – misschien ongeveer 30 mensen – gingen richting Kobane.”

‘Ze vielen vlak voor mij’

Mukhtar zei dat toen de vluchtende gevangenen een afstand van ongeveer 1,5 km van de gevangenis hadden bereikt, ze werden onderschept door verschillende voertuigen met SDF-strijders. Mukhtar legde vervolgens de buitengerechtelijke executies uit die plaatsvonden voordat ze in de video werden gedocumenteerd.

“Ze begonnen met schieten in de lucht. Mensen renden alle kanten op. Toen begonnen ze op ons te schieten. Ik zag mensen voor me vallen. Ze hadden niets bij zich – geen wapens, zelfs geen mobiele telefoons.

Ze vielen vlak voor mij neer. Vier of vijf mensen waren op slag dood, terwijl anderen gewond raakten. Iedereen raakt in paniek. Ik slaagde erin me in het veld te verstoppen, maar stopte toen bij een SDF-wegversperring. Ze bonden mijn handen vast en dwongen ons allemaal om met ons gezicht naar beneden op het asfalt te gaan liggen. Sommige soldaten wilden ons ter plekke executeren.”

Mukhtar zei dat verschillende vrouwelijke SDF-soldaten namens hen tussenbeide kwamen en verhinderden dat de mannen hun groep executeerden. Hij en zijn groep werden teruggebracht naar de Yaddi Mawa-gevangenis. Anderen lijken naar elders te zijn gestuurd.

‘Het is wraak en etnische discriminatie’

“Ik werd uiteindelijk weer vrijgelaten op de avond van 22 januari 2026. Nadat we waren vrijgelaten, ging ik naar Ain al-Arab (ook bekend als Kobane) terwijl de andere groep van ongeveer 27 mensen naar het Sarrin-gebied trok.

Leden van de Autonome Regering (Noot van de redactie: civiele afdeling van de SDF) vertelden hen dat ze in het voertuig moesten stappen. Ze zullen hen naar het laatste punt onder Koerdische controle brengen voordat ze gebieden bereiken die onder controle van het Syrische regime staan.

De meeste van degenen in de groep van 27 stierven. Ik was bij de controlepost bij de zuidelijke ingang van Kobane toen ik het nieuws hoorde. Ik zag enkele gewonden aankomen. Ik herkende een aantal mensen in de video.

Deze moord was niet om te voorkomen dat mensen zouden ontsnappen. Het is wraak en etnische discriminatie. De soldaten beledigden de slachtoffers en zeiden tegen de gevangenen: ‘Jullie gaan toch dood.’

Ik overleefde samen met vier andere mensen. We bereikten een reparatiewerkplaats langs de weg, en de eigenaar liet ons binnen en bood ons onderdak. Drie dagen later nam hij ons mee naar een gebied buiten Koerdische controle.”

Mukhtar schat dat op 22 januari tussen de 40 en 45 mensen werden geëxecuteerd.

“Het aantal is veel hoger dan de 21 lichamen die in de video te zien zijn, omdat er op andere plaatsen andere executies plaatsvonden”, legde hij uit.

Syrische Democratische Krachten (SDF) zei dat het beeld echt washoewel ze beweerden dat de lichamen toebehoorden aan gewapende strijders die bij de botsingen waren omgekomen. Ons Observer-verslag trekt deze bewering in twijfel, net als de video zelf. De lijken lagen netjes op een rij en er was niets wapen om te zien. Ze droegen ook allemaal burgerkleding.

Adnan Al-Hussein, een journalist die in de regio woont, zei dat de video bewijs leverde.

Als er een gevecht zou plaatsvinden, zouden we de overblijfselen zien. Hier zie je de mensen die hier bijeenkwamen, werden vastgehouden en vermoord.”

‘Ik vertel mijn verhaal voor degenen die stierven’

Mukhtar zei dat er risico’s aan verbonden zijn als je je uitspreekt.

Ik vraag niet om internationale gerechtigheid. Ik vraag dat de waarheid onthuld wordt. Ik vertel mijn verhaal voor degenen die stierven.”

Bewoners in Manbij proberen nog steeds de lichamen te identificeren. Het aantal slachtoffers is echter nog onbekend.

Op de Facebook-pagina van Radar Sarin werden eerbetuigingen gepubliceerd aan de twee jonge mannen die vermoedelijk omkwamen bij het bloedbad. Eén man, Ismail Al-Hassani, bekend als Abu Halab, kwam uit het dorp Al-Qubba. De tweede, Abbas Muhammad Al-Hussein, komt uit het dorp Al-Abdkliya in het district Sarin. Onze waarnemers spraken ook over de dood van de twee mannen.