De recente drang om het plasticgebruik onder controle te houden komt waarschijnlijk voort uit twee gelijktijdige krachten. De eerste is zichtbaarheid. Jarenlang werd het grootste deel van het Amerikaanse plastic afval naar het buitenland verscheept. Toen China in 2018 de import van buitenlands plastic afval scherp beperkte, werden gemeenschappen in de VS gedwongen het hoofd te bieden aan het plastic afval dat zich thuis opstapelde. Het recyclen van vervuiling is niet langer uit het zicht en de geest.
De tweede is wetenschap. Een groeiend aantal onderzoeken toont de potentiële gezondheidseffecten van onzichtbare plasticvervuiling aan. Er zijn microplastics ontdekt in 83% van het kraanwater wereldwijd maar ook in de bodem, de lucht en zelfs de menselijke bloedstroom En hersenweefsel (hoewel sommige onderzoek is besproken).
“Vooral in de Amerikaanse samenleving willen we niet aan afval denken… En omdat we er niet aan willen denken, gebeuren er allerlei slechte dingen in die sector van de economie,” zei Sherry. “Ik denk dat het de manier waarop mensen hierover denken echt heeft veranderd, omdat het is veranderd van een probleem dat was van ‘Dit is slecht, maar het gebeurt over de hele wereld’, naar ‘Dit is een probleem dat in mijn lichaam terechtkomt en me mogelijk ziek maakt.'”
Naarmate de rechtszaken zich uitbreiden, besteden fabrikanten meer aandacht aan hun labels, zegt Christopher “Smitty” Smith, procesadvocaat en advocaat bij Saul Ewing. Veel bedrijven denken nu twee keer na over het labelen van hun producten als recyclebaar, biologisch afbreekbaar of composteerbaar, of onderzoeken partnerschappen met lokale overheden om beschuldigingen van misleidende marketing te voorkomen, zei hij.
Het probleem, zegt Smith, is dat de recyclinginfrastructuur in het hele land sterk varieert. Dit maakt het moeilijk voor bedrijven om producten die gemakkelijk stads- en staatsgrenzen overschrijden nauwkeurig te labelen. De wet van Californië schrijft voor dat producten die als recyclebaar zijn geëtiketteerd, in ongeveer 60% van de staat in aanmerking moeten komen voor recyclingprogramma’s.
“Als je met sommige NGO’s om de tafel gaat zitten, krijg je de indruk dat er een gezamenlijke inspanning is om te vervuilen, terwijl dat in werkelijkheid niet het geval is,” zei Smith. “De realiteit is dat deze fabrikanten binnen de zakelijke markt proberen producten te produceren die aan hun wensen voldoen, maar die impact niet hebben.”
Gemeentelijke overheden spanden op hun beurt rechtszaken aan tegen fabrikanten in een poging een uniforme manier te vinden om de plasticvervuiling te reguleren. Maar het leggen van de verantwoordelijkheid bij de producenten – een model dat bekend staat als de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid – is een oplossing die wellicht lastig te realiseren is, omdat hiervoor de plastic geest weer in de fles moet worden gestopt.
Maar dit is al eerder gedaan. Duitsland introduceerde in 1990 het Groene Punt-programma, dat fabrikanten verplicht de inzameling en recycling van verpakkingsafval te financieren. Sindsdien is het erin geslaagd de recyclingmogelijkheden te vergroten. Een onderzoek uit 2023 heeft precies dat gevonden ruim 94% van alle verpakkingen die in 2019 op de Duitse markt zijn gebracht, zijn ingezameld voor recyclingen ruim 71% wordt uiteindelijk gerecycled.
Als een van de lopende Amerikaanse rechtszaken succesvol is, zou dit een precedent kunnen scheppen voor fabrikanten in de VS die met soortgelijke aansprakelijkheden te maken krijgen. Of denk op zijn minst twee keer na over het materiaal dat ze daar hebben uitgebracht.
