Schrijf je dit jaar in Voor een Oscar genomineerde korte live-actionfilm zo divers als welke dan ook in de recente geschiedenis. Van harde politieke realiteiten tot messcherp politiek commentaar, van absurde parodieën tot ontroerende en intieme drama’s (plus stemmige bewerkingen van Russische korte verhalen), kiezers hebben genoeg om uit te kiezen.
‘Slagervlekken’
Na de gruwelijke aanval op 7 oktober 2023 werd een Palestijnse slager in een Israëlische winkel beschuldigd van het verontreinigen van eerbetoon aan de gijzelaars.
“Ik werkte in een supermarkt, en ik ervoer het collectieve trauma dat iedereen ervaart”, zegt schrijver-regisseur Meyer Levinson, maar hij voelde ook de hoeveelheid haat “gericht op Palestijnen die in supermarkten werkten… individuen die niets te maken hadden met wat er gebeurde, vooral zoals mijn karakter (in de film), een gewone man uit de arbeidersklasse, die geld probeerde te verdienen voor zijn gezin, en niets met politiek te maken had.”
Levinson noemde het maken van zijn eerste film ‘een van de grootste ervaringen uit mijn leven. Filmsets voor studenten zijn magische plekken; mensen komen daar gratis, uit passie. Je hoeft ze alleen maar een fatsoenlijk broodje te geven.
“Er zijn Palestijnen, Israëlische Joden, Palestijnen in Israël op de set. Het is een paradijs waar we samen kunnen komen. Ik heb veel geleerd van mijn Palestijnse acteurs, die mij over hun gemeenschap hebben geleerd.”
‘Dorothy’s vriend’
(Vuile schoonheidsproducties)
In de film van Lee Knight ontwikkelt een toevallige ontmoeting tussen een jonge zwarte Engelsman in het proces van zelfontdekking en een oudere blanke Engelse vrouw zich tot een onverwachte verwantschap – gebaseerd op Knights ervaringen.
“Ik heb een unieke vriendschap met een oudere buurman”, zei Knight. “Mijn man en ik zorgden voor hem. Hij had een enorme passie voor kunst waar hij geen tijd voor had gehad om deze te ontdekken; toen hij besefte dat we acteurs waren, was dat iets enorms voor hem. We kregen een heel, heel goede band.
“Hij vertelde me dat hij tijdens de oorlog homoseksuele mannen in parken zou verstoppen” en hen zou helpen tijdens het beruchte artikel 28 van Groot-Brittannië (“dat de ‘promotie’ van homoseksualiteit verbiedt”, zegt Knight). Hij zei dat het veel voor hem betekent “om een interraciaal homopaar gelukkig en veilig te zien in hun leven. Als homoseksuele man hou ik ervan om in de buurt van vrouwen te zijn, omdat ze mij niet veroordelen.”
‘Periodrama van Jane Austen’
Charmante landelijke heuvels. Een charmant meisje in Regency-jurk en haar minnaar bekennen haar passie. En het was het equivalent van een naaldkras toen ze werd tegengehouden door het verschijnen van bloed op haar rok. Ja, Dat wat wordt bedoeld met “Period Drama”. Hoe legt juffrouw Estrogenia Talbot deze puzzel uit aan meneer Dickley? En zal hij, nadat hij het heeft begrepen, met de stroom meegaan?
Co-schrijver en regisseur Julia Aks (die Estrogenia speelt) geeft toe dat het de woordspelingen waren die haar en co-schrijver en regisseur Steve Pinder op de been brachten, maar: “Toen we verder gingen met de plot, zette het me aan het denken over schaamte waar ik misschien niet aan had gedacht. En hoe meer ik met de vrouwen sprak over hun grappige verhalen uit het verleden, ontdekte ik dat ze hartverscheurende verhalen hadden.”
De film gaat in op het stigma rond menstruatie en bevat nauwkeurige biologische beschrijvingen; onderwijsgroepen hebben het gescreend. Maar het belangrijkste is dat dit ‘Period Drama’ een komedie is.
Pinder zei: “Als je mensen hoort lachen en tot leven komt terwijl je ernaar kijkt, en daarna naar je toe komt en eruit ziet alsof ze zweven… is het gewoon ongelooflijk.”
‘De Zangers’
Sam A. Davis hield aanvankelijk niet van het korte verhaal van Ivan Toergenjev, ‘The Singers’. ‘Om eerlijk te zijn, ben ik een paar keer in slaap gevallen’, zei hij. “Maar het besluipt je. Deze mensen hebben vluchtige momenten van verbinding.”
De film actualiseert Toergenjevs Rusland van de jaren 1850 naar het hedendaagse Amerika, maar behoudt de sociale lagen van de ‘Lower Deep’. Deze rustige duikbar is gehuld in dromerige schaduw geïnspireerd door de meesters uit de Renaissance, en de geur van muffe sigaretten is voelbaar. Toen ontstond het idee van een zangwedstrijd en het leven werd slechter.
Davis zei, na het lezen van het verhaal: “Dit soort kismet-moment gebeurde toen ik Instagram opende en de eerste video die opkwam was Mike Yung zingen in een metrostation in New York City. Ik heb een moderne bewerking gemaakt, maar met een virale zangsensatie in de hoofdrol.”
Hij rekruteerde ze om zichzelf te spelen zonder een formeel script. “Het voelde alsof casten en schrijven één proces waren… Ik wilde dat het een liefdesbrief aan de underdog zou zijn. Je weet nooit naast wie je aan de bar zit.”
‘Twee mensen wisselen speeksel uit’
(Misia & Preroman Engelse film)
In krachtig zwart-wit bevinden we ons in een luxe Frans warenhuis. In deze wereld worden goederen betaald door een klap in het gezicht te krijgen. En op het misdrijf zoenen staat de doodstraf, waardoor het risico groter wordt dat jonge verkoopmedewerkers een band met vaste klanten opbouwen.
“We schrijven eind 2022 en er is de herinvoering van de ‘Don’t Say Gay’-wet in Florida”, zegt co-schrijver en regisseur Natalie Musteata. “In zekere zin spreekt het over het moment dat we meemaken; we leven allemaal in een Florida-koortsdroom. Maar er is nog iets dat ons beïnvloedt: het onderzoek naar queer-liefde door de geschiedenis heen; je opent je telefoon en ziet hoe deze vrouwen (in Iran) worden neergeschoten omdat ze hun hijabs afzetten.”
Co-schrijver en regisseur Alexandre Singh zei dat Oscar-winnaar Barry Jenkins tegen hen zei toen hij de film selecteerde voor een programma dat hij cureerde op het Telluride Film Festival: ‘Toen ik hem voor het eerst zag in 2024, was hij surrealistisch, satirisch en bijna komisch. Ik had me niet kunnen voorstellen hoe relevant hij zou zijn, op een enge manier.’ ”
