Nieuwsgierige kinderen is een serie voor kinderen van alle leeftijden. Als u een vraag heeft die u graag door een deskundige wilt laten beantwoorden, kunt u deze sturen naar CuriousKidsUS@theconversation.com.
Is het hele universum slechts een simulatie? —Moumita B., 13 jaar, Dhaka, Bangladesh
Hoe weet je dat iets echt is? Sommige dingen kun je direct zien, zoals je vingers. Voor andere dingen, zoals de kin, heb je een spiegel of camera nodig om ze te kunnen zien. Andere dingen kun je niet zien, maar je gelooft ze omdat je ouders of leraren je dat hebben verteld, of omdat je erover leest in boeken.
Als een natuurkundigeIk gebruik gevoelige wetenschappelijke instrumenten en complexe wiskunde om te proberen erachter te komen wat echt is en wat niet. Maar geen van deze informatiebronnen is volledig betrouwbaar: wetenschappelijke metingen kunnen fout zijn, mijn berekeningen kunnen fout zijn, en zelfs je ogen kunnen je misleiden, net als de jurk die het internet kapot maakte omdat niemand het eens kan worden over welke kleur het is.
Omdat elke informatiebron – zelfs je leraar – je op een gegeven moment kan misleiden, vragen sommige mensen zich altijd af of we enige informatie kunnen vertrouwen.
Als je niets kunt geloven, weet je dan zeker dat je wakker bent? Duizenden jaren geleden, Chinese filosoof Zhuangzi droomde dat hij een vlinder was en realiseert zich dat hij misschien wel een vlinder is die ervan droomt mens te zijn. Plato vroeg zich af of wat we zien slechts schaduwen zijn van werkelijke objecten. Misschien is de wereld waarin we ons hele leven leven niet de echte wereld; misschien lijkt het meer op een grote videogame of een film Matrix.
Simulatiehypothese
De simulatiehypothese is een moderne poging om logica en observaties over technologie te gebruiken om deze vragen eindelijk te beantwoorden en te bewijzen dat we misschien wel in zoiets als een gigantische videogame leven. Twintig jaar geleden noemde een filosoof Nick Bostrom gemaakt zo’n betooggebaseerd op het feit dat videogames, virtual reality en kunstmatige intelligentie snel verbeterd. De trend zet zich voort, zodat mensen zich tegenwoordig kunnen onderdompelen in meeslepende virtuele realiteit of kunnen praten met kunstmatige wezens die bij bewustzijn lijken.
Bostrom projecteert deze technologische trends in de toekomst en stelt zich een wereld voor waarin we op realistische wijze biljoenen mensen kunnen simuleren. Hij suggereerde ook dat als iemand een simulatie van jezelf zou kunnen maken die er van buitenaf op jou leek, de simulatie van binnen zou aanvoelen als jij, met al je gedachten en gevoelens.
Stel dat dat waar is. Stel dat de mensheid op een dag, bijvoorbeeld in de 31e eeuw, alles zal kunnen simuleren wat ze maar wil. Sommigen van hen zijn misschien liefhebbers van de 21e eeuw en zullen veel verschillende simulaties van onze wereld uitvoeren, zodat ze over ons kunnen leren, of gewoon vermaakt kunnen worden.
Hier is het verrassend logische argument van Bostrom: als de planeet Aarde in de 21e eeuw maar één keer heeft bestaan, maar uiteindelijk biljoenen keren zou worden gesimuleerd, en als de simulaties zo goed waren dat de gesimuleerde mensen zich als echte mensen zouden voelen, dan zou je misschien op een van de biljoenen gesimuleerde aardes kunnen leven, niet op één echte aarde.
Dit argument zou overtuigender zijn als je vandaag de dag daadwerkelijk een robuuste simulatie zou kunnen uitvoeren; maar zolang je gelooft dat mensen die simulaties ooit zullen uitvoeren, dan zou je logischerwijs moeten geloven dat je nu misschien in die simulaties leeft.
Wetenschapper Neil deGrasse Tyson legt de simulatiehypothese uit en waarom hij denkt dat er een kans van 50 tot 50 is dat we deel uitmaken van de virtuele realiteit.
Het teken is dat we in een simulatie leven. . . of niet
Als we in een simulatie leven, verklaart dat dan iets? Misschien hapert de simulatie, en dat is de reden waarom je telefoon niet is waar je denkt dat je hem hebt achtergelaten, of hoe je weet dat er iets gaat gebeuren voordat het gebeurt, of waarom jurken op internet er zo vreemd uitzien.
Er zijn meer fundamentele manieren waarop onze wereld op een simulatie lijkt. Er is een bepaalde lengtezoveel kleiner dan een atoom, dat de theorieën van natuurkundigen over het universum zouden kunnen worden ondermijnd. En we kunnen niets verder dan 50 miljard lichtjaar afstand zien, omdat het licht heeft nog geen tijd gehad om ons te bereiken sinds de oerknal. Het klinkt verdacht veel als een computerspel waarbij je niets kunt zien dat kleiner is dan een pixel of iets anders dan de randen van het scherm.
Er is natuurlijk nog een andere verklaring voor dit alles. Laten we eerlijk zijn: je hebt je waarschijnlijk niet goed herinnerd waar je je telefoon hebt gelegd. Maar voor het betoog van Bostrom is geen enkel wetenschappelijk bewijs nodig. Logischerwijs is dit waar, zolang je maar echt gelooft dat er in de toekomst veel geweldige simulaties zullen zijn. Dat is de reden waarom beroemde wetenschappers als Neil deGrasse Tyson en tech-titanen als Elon Musk ervan overtuigd zijn, hoewel Tyson de kansen nu op 50-50 schat.
Sommigen van ons zijn sceptischer. De technologie die nodig is om zulke grote en realistische simulaties uit te voeren is zo krachtig dat Bostrom de simulatoren als goddelijk omschrijft, en hij geeft toe dat de mensheid waarschijnlijk nooit zulke goede simulaties zal kunnen maken. Hoewel verre van opgelost, is de simulatiehypothese een indrukwekkend logisch en filosofisch argument dat onze fundamentele ideeën over de werkelijkheid in twijfel heeft getrokken en tot de verbeelding van miljoenen mensen heeft gesproken.
Hallo, nieuwsgierige kinderen! Heeft u een vraag die u graag door een expert wilt laten beantwoorden? Vraag een volwassene om uw vragen te sturen naar CuriousKidsUS@theconversation.com. Vertel ons alstublieft uw naam, leeftijd en de stad waar u woont.
En omdat nieuwsgierigheid geen leeftijdsgrenzen kent: volwassenen, vertel ons ook wat u wilt weten. We zullen niet alle vragen kunnen beantwoorden, maar we zullen ons best doen.
Zeb Rocklin is hoogleraar natuurkunde aan Georgisch Instituut voor Technologie.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
