Veel mensen zijn boos Jeff Bezos vanwege de enorme bezuinigingen die hij bij zijn Washington Post had bevolen. Maar tien jaar geleden was Bezos vooral bekend vanwege zijn eigendom van de Post, die hij in 2013 voor 250 miljoen dollar kocht.
Onder het eigendom van Bezos deed The Post grote investeringen in technologie en personeel. En de lezers waren enthousiast over de resultaten – vooral tijdens het eerste Trump-tijdperk, toen de krant winst maakte.
Nu zijn de zaken heel anders: The Post zegt dat het de afgelopen jaren veel geld heeft verloren Bezos heeft een reeks acties ondernomen die zijn geïnterpreteerd als een verschuiving richting Trump – wat een opstand van de lezers teweegbracht, wat de zaken nog erger maakte. En dat alles leidde tot de bezuinigingen van deze week.
Ik sprak met Erik Wemple, een mediaverslaggever van de New York Times die eerder veertien jaar bij de Post werkte, om te proberen de twee tijdperken van Bezos en de Post met elkaar te verzoenen, en om erachter te komen wat er daarna zou kunnen gebeuren. Je kunt ons hele gesprek op mij horen Kanaal podcast; Het volgende is een bewerkt fragment van ons gesprek.
Peter Kafka: Hoe zag Post eruit toen Bezos het in 2013 kocht?
Erik Wemple: Dat Graham de familie, die voor altijd eigenaar is geweest van de Post, zijn buitengewone rentmeesters van de krant. Maar ze moesten hun redactiekamer inkrimpen, omdat het internet de advertenties had uitgehold. Advertenties waren er in overvloed in The Washington Post.
Toen Bezos het in 2013 kocht, werkte het apparaat niet. Het waren hele goede journalisten, maar hun krant was een beetje een puinhoop. Het is geen landwinningsproject, maar de dagen zien er beter uit.
Het was vervaagd toen hij het kocht.
Juist. En toen Bezos in 2013 arriveerde, was hij helemaal onder de indruk van het personeel. We stelden hem allemaal vragen. Hij beantwoordde deze vragen met buitengewoon enthousiasme en competentie. Hij leek hier erg opgewonden over.
Wat dacht hij dat hij zou doen?
Toen hij binnenkwam, was hij energiek, maar respecteerde hij de bijzonderheden van het runnen van een krant. Hij zei: “Weet je wat? Ik zit niet in het vak, maar ik weet wel hoe ik discussies over de toekomst van het bedrijf moet organiseren.” En dat is wat hij deed. Ik ben een van hen; dat is echt geweldig.
Hij heeft dingen waar hij in gelooft. Hij is belangrijk in het begeleiden van het gesprek. En het is echt geweldig omdat hij het met geld ondersteunt. Hij investeerde in kranten. Hij investeerde zwaar in politieke berichtgeving. Onderzoeken escaleren. Internationaal kreeg een enorme impuls. En technologie doet hetzelfde.
Dit is wat je wilt van technologie-eigenaren van miljardairs: geef ons veel geld. Verbeter onze technologie. Blijf ook weg. Vertel ons niet wat we moeten doen.
Dat is het sentiment. En een van de dingen die je daar noemde is de moeite waard om even over na te denken, namelijk het gebrek aan tussenkomst, het gebrek aan inmenging. Hij keek alleen maar om zich heen. En de redactie juichte letterlijk. Vooral tijdens de eerste Trump-termijn.
Dit resulteerde dus niet alleen in geweldige journalistiek, maar het was ook een zakelijk succesverhaal: de krant werd weer winstgevend. Toen Trump het Witte Huis verliet, was er veel bezorgdheid over wat er daarna gebeurde Trump crashte. Mensen verwachtten dat het aantal kijkers bij veel verschillende publicaties zou afnemen, en dat gebeurde ook, dus het is logisch dat de Post het een beetje moeilijk zou hebben. Maar de cijfers die u hoort over gerapporteerde verliezen – $ 77 miljoen in 2023, 100 miljoen dollar in 2024 – zeer verrassend. Ik begrijp nog steeds niet hoe je zulke verliezen kunt lijden, alleen maar omdat je verkeer niet werkt. Wat mis ik?
Ik deel uw kennislacunes.
Een van de dingen die vrij goed zijn gerapporteerd en bewezen, is dat ze de personeelsgroei mogelijk overindexeren. Begin 2021 stegen ze met ruim duizend naar 1.100. Dus ik denk dat ze op de zaken vooruit lopen, en dat ze het weer in elkaar moeten zetten. Dat is er één van.
Een andere overweging is dat de digitale advertentiemarkt aan het opdrogen is, dus dit is een groot probleem.
Het is allemaal een beetje een mysterie, maar ik weet zeker dat er aanzienlijke nadelen zijn.
Kan dit zo simpel zijn als het overhuren van Post? Veel bedrijven doen dit al – technische experts hebben het tijdens de pandemie gedaan.
Nee, dat denk ik niet. Vooral als je naar het verleden kijkt, toen ze met meningen speelden en zichzelf de schuld gaven.
In oktober 2024 kondigde de Post aan dat het geen enkele kandidaat zou steunen bij de presidentsverkiezingen. En dat kwam nadat de redactie van de Washington Post een hoofdartikel had opgesteld ter ondersteuning van Kamala Harris. En er was chaos – a Het aantal deserties bedroeg honderdduizenden.
Het is een verbazingwekkend aantal. Ik herinner me dat ik dacht dat het niet echt kon zijn.
De oorzaak en het gevolg zijn heel direct. Mensen zeggen: “Echt niet. Ik ga mijn geld niet aan deze organisatie geven.”
The Post blijft veel rapporteren kritisch tegenover de regering-Trump. Wat mij nieuwsgierig maakt naar deze regel in de editor Matt Murray legt de bezuinigingen uit deze week. Hij prees het werk dat de krant had verricht en wees vervolgens op de problemen ervan door te zeggen: “hoewel we veel uitstekend werk produceren, schrijven we voor sommige lezers te vaak vanuit één perspectief.”
Dat is bijna hoe het klinkt David Ellison En Bari Weiss zeg over de remake van CBS News. Betekent dit dat we mogen verwachten dat de berichtgeving van de Post ideologisch zal veranderen?
Als Matt Murray of een van zijn topredacteuren de memo daadwerkelijk hadden geredigeerd, zouden ze om details hebben gevraagd. En ze zullen er een groot vraagteken naast zetten en vragen: “Waar heb je het hier over? Waarom praat je in zo’n elliptische taal? Waarom probeer je een boodschap naar de redactiekamer te fluisteren die je niet wilt overbrengen?”
We moeten vragen wat hij eigenlijk zei. Ik denk dat het gecodeerde taal is, en ik denk dat het politiek kan zijn.
Wat een vreemd iets zei de hoofdredacteur. Het was alsof hij om de macht vroeg om het ritme en de gevoeligheden van de redactiekamer aan te passen – terwijl hij de macht had om dat te doen.
(Noot van de redactie: Business Insider heeft contact opgenomen met de Post voor commentaar, maar heeft niet onmiddellijk een reactie ontvangen.)
Waarom is Jeff Bezos eigenaar van The Washington Post? Het leek erop dat het hem de afgelopen jaren alleen maar hoofdpijn had bezorgd. Blijkbaar hielp dat hem niet om steun te krijgen van Donald Trump. Het is niet alsof hij het gebruikte om te kopen’Melania” documentaire Voor $ 75 miljoen. Wat zijn de voordelen, en waarom blijft hij die volgens jou behouden?
Erik Wemple: Ik weet het niet. Dit is iets waar wij allemaal in de mediawereld achter proberen te komen. Het is volledig een zwarte doos.
Jaren geleden leek hij hier veel voldoening uit te halen. Er zijn nauwe banden tussen The Washington Post Institution en Bezos. Ik ben er vrij zeker van dat het niet meer zo sterk is als vroeger.
Ik denk dus dat het plezier dat hij genoot van zijn relatie met zijn instelling misschien vervaagd is.
Maar in 2024 zei hij: “We hebben The Washington Post één keer gered, en we zullen het een tweede keer redden.” Er is dus nog een uitdaging, toch? Ik denk dat dat iets zou zijn waar hij blij van zou worden. En ik kan me voorstellen dat als hij echt betrokken zou willen zijn, zoals hij deed in 2013-2015, de redactie dit zou verwelkomen.
Veel van de succesverhalen die we tegenwoordig in de digitale media horen, zijn publicaties die grotendeels of geheel op Washington, DC zijn gericht: Politico, axiopunchkom, Verkeerslichten. Sommigen van hen hebben DNA rechtstreeks uit The Washington Post. Is er een kans dat Post iets daarvan terugkrijgt, hetzij via? acquisitie of simpelweg door zich te concentreren op Washington en zijn beleid?
Ze hebben dit Washington Post-inlichtingendienst nu, wat vergelijkbaar is met dat. Maar ik weet niet of er bij Post nieuwe inkomstenstromen ontstaan. En ik denk dat dit een van de redenen is waarom het personeel zo ontevreden en teleurgesteld is over het huidige management; ze zien geen enkele vooruitgang in de richting van nieuwe klanten.
Ze zien alleen de bezuinigingen.
Ik denk dat ze de bezuinigingen hebben gezien. En ook best veel stilte. Ik denk niet dat ze de juiste inbreng van het management hebben gekregen.
