Februari is altijd moeilijk Minneapolis. Dan begint het stressvolle koude weer van december en januari te voelen als een generale repetitie. Maar deze maand februari bleek om nog een andere reden wreed. Wanneer duizenden immigratie- en douanehandhavers de stad met dodelijke kracht binnenvallen, worden veel inwoners geconfronteerd met problemen die groter zijn dan het poolweer. Sommigen zijn bang om gearresteerd of gedeporteerd te worden; anderen waren bang dat ze zouden worden aangevallen omdat ze de chaos hadden gedocumenteerd of hun buren hadden geholpen.
Dat Moderne tijden cafe, al vijftien jaar een culinair centrum in Minneapolis, en zijn klanten stonden voorop bij eerdere rellen. Slechts zes blokken verwijderd van de plek waar George Floyd zes jaar geleden werd vermoord, bevindt het restaurant Powderhorn Park zich ook drie blokken verwijderd van de plek waar Renee Nicole Good door een man werd vermoord. IJS agent op 7 januari. Eigenaar Dylan Alverson viert al lang de diversiteit van de regio met zijn eclectische menu, maar nu heeft hij – te midden van de ICE-bezetting van de stad – een manier gevonden om zijn eten te gebruiken ter ondersteuning van de gemeenschap, van wie velen bang zijn hun huizen te verlaten uit angst te worden tegengehouden door federale agenten en gevraagd om hun staatsburgerschap te bewijzen.
“Ik dacht: laten we een manier bedenken om mensen gratis voedsel van restaurantkwaliteit te bieden als ze zich verstoppen of zelfs maar op dezelfde manier met dit conflict omgaan als de mensen in Zuid-Minneapolis dat doen,” zei Alverson. “Ik wil prijsbarrières slechten, zodat mensen kunnen genieten van ergens zijn en zich geen zorgen hoeven te maken over geld.”
Aanvankelijk implementeerde hij wat hij ‘De Volksprijs’ noemde: gratis eten voor iedereen die er bij de kassa om vroeg. Het nieuws over het programma verspreidde zich snel. Op basis van transacties op verkooppunten schat Alverson dat ongeveer 25% van de klanten in de eerste week gratis begon te eten. Maar ook mensen die zich gemakkelijk voedsel kunnen veroorloven, lijken het aanbod te waarderen.
“Er komen veel mensen binnen die meer betalen dan ze besteld hebben”, zegt de eigenaar. “Het was zoiets als: ‘Oh ja, ik vergat: we zijn in Minnesota.’ En de inwoners van Minnesota, als ze iets niet nodig hebben, zullen ze het voor het grootste deel nooit nemen.”
Door deze nieuwe optie toe te voegen, zorgt Modern Times voor voedsel voor iedereen behalve ICE: voedsel voor degenen die het zich niet kunnen veroorloven, en een gevoel van solidariteit voor iedereen die zich overweldigd voelt door de aanhoudende crisis.
Medewerkers begonnen waar mogelijk te bezorgen bij mensen die hun huis niet konden verlaten om naar hun werk te gaan en daardoor moeite hadden de huur te betalen. Toen het team overweldigd was door de balans tussen deze reis en hun gebruikelijke restauranttaken, stuurde Alverson een e-mail met het verzoek aan anderen om gratis eten op te halen om naar hun buren te brengen. Vrijwilligers kwamen in groten getale, waaronder een aantal oud-medewerkers.
Terwijl de greep van ICE op Minneapolis echter sterk bleef, raakte Alverson steeds meer verankerd in een gemeenschapsgerichte benadering van het runnen van een restaurant: hij ging van gratis voedselopties naar het gratis maken van het hele menu voor iedereen. (ICE is opnieuw nog steeds uitgesloten.)
Postmoderne tijden
Minder dan een week nadat Modern Times de People’s Price had ingesteld, op Alversons eerste vrije ochtend in weken, schoten federale agenten Alex Pretti dood. Alverson hoorde het nieuws thuis en haastte zich onmiddellijk naar het toneel, ongeveer anderhalve kilometer verwijderd van het restaurant, waar zijn vrouw zich onmiddellijk bij hem voegde. Ze konden niets anders doen dan toekijken, zeiden ze, terwijl agenten met geweld en agressie op getuigen en voorbijgangers reageerden. Een gevoel van afgrijzen overspoelde hen.
‘Toen besefte ik dat de regering ons zou blijven vermoorden totdat ze kregen wat ze van ons probeerden te krijgen,’ zei Alverson. “En het schokte me. Ik zei alleen maar: ‘Fuck it. Alle weddenschappen zijn uitgesloten.’ En toen besloot ik dat ik hiermee zo ver mogelijk wilde gaan.”
Op 26 januari Alverson aangekondigd op het Instagram-account van het restaurant dat Modern Times zou overschakelen naar een gratis en op donaties gebaseerd model totdat ICE de stad niet langer bezette. Hij hernoemde het restaurant ook tot ‘Post Modern Times’, waardoor hij een gevoel van voor-en-na-afbakening kreeg, terwijl hij de nieuwe naam kon opnemen als een non-profitorganisatie van het restaurant.
Voordat deze wijzigingen echter worden doorgevoerd, moeten eigenaren er eerst voor zorgen dat hun personeel meedoet.
De dag nadat Pretti werd vermoord, sloot Alverson het restaurant en vroeg zijn personeel om langs te komen voor een vergadering. Het begon met een korte toespraak waarin de bezetting werd veroordeeld. De eigenaar is het beu om “geld te verdienen voor de soldaten op straat, en voor een regering die ons niet beschermt”, zei hij, en dat zal hij niet meer doen.
“Wij weigeren belastingen te heffen onder het mom van winstzuchtige kapitalistische bedrijven en in lijn met de overheidsstrategie”, schreef hij later. Instagram-aankondigingdie vrijwel identiek was aan de toespraak die hij die zondag voor zijn staf hield. De moderne tijd is pas sinds 2020 geëvolueerd; nu zal het opereren als een gratis en op donaties gebaseerd restaurant. Elke medewerker die geïnteresseerd is om te helpen, is welkom als vrijwilliger, maar iedereen kan hulp gebruiken ziek worden en veilige tijd—Minnesota betaalde verlofuitkeringen. Iedereen krijgt immers nog steeds betaald.
Het personeel was zeer vastberaden in hun steun. Velen van hen wilden tijdens de bezetting graag meer doen voor hun gemeenschap. Nu zullen ze een bijdrage leveren door gewoon te werken.
Zal nooit meer terugkomen
Op basis van de updates van People’s Price verwacht Alverson een positieve reactie op zijn aankondiging. Hij had niet verwacht dat dit zo verrassend zou zijn.
Er kwamen zoveel sms’jes, e-mails en sociale-mediaberichten van over de hele wereld binnen dat Alverson zijn kinderen aan het werk moest zetten om alles door te nemen. Als je nu op elk gewenst moment door het Venmo-account van het restaurant (@moderntimescafe) scrollt, zul je zeker donaties opleveren van mensen in steden als Seattle, Chicago en Buffalo, samen met emoji’s van opgeheven handen, biddende handen en af en toe een middelvinger naast een ijsblokje.
En dan is er nog het enorme aantal gasten dat het restaurant binnenkomt, waardoor de Post Modern Times elke dag vol zit. Hoewel het restaurant zijn menu vereenvoudigde voor maximale keukenefficiëntie, was het aantal binnenkomende bestellingen zo groot dat gasten nu twee uur in het restaurant konden doorbrengen, vanaf het moment dat ze in de rij stonden te wachten tot ze de cheque betaalden. (Of betaal niet.)
“De omvang ervan is verbijsterend”, zei Alverson. “We zitten momenteel onder het gewicht, dit is onze drukste dag van het jaar… elke dag.”
Gelukkig, ook al komen er veel gasten voor het gratis eten, zei Alverson dat het restaurant nog steeds op het punt staat waar meer mensen komen doneren en steun betuigen. Hoewel de eigenaar zijn restaurant ziet als een voorbeeld van restaurants in andere steden die binnenkort bezet kunnen zijn, benadrukt hij dat het model misschien niet voor iedereen geschikt is. Net als het pay-as-you-want-album van Radiohead, In Regenboog, miljoenen dollars verdienen na de release in 2007 omdat, in feite, Radiohead-albumHet Post Modern Times-experiment behaalde zijn aanvankelijke succes omdat het vijftien jaar lang een steunpilaar van de gemeenschap was geweest.
Wat de toekomst van het restaurant betreft, wil Alverson dat de geest van het project voortleeft nadat de belegering van Minneapolis is geëindigd. Hij stelt zich voor dat Post Modern Times uitgroeit tot een restaurantvleugel met winstoogmerk, waarbij niet alleen de lonen en voordelen van het personeel worden gesubsidieerd, maar ook een vorm van gratis voedsel voor behoeftige gasten – of het nu People’s Price is of iets anders. Als het gaat om zakendoen zoals gebruikelijk in de moderne tijd, liggen die dagen misschien achter ons.
“Het oude systeem werkte voor niemand”, zei Alverson. “Geen enkel restaurant dat ik ken bloeit of verdient zelfs maar geld in dit tijdperk van kapitalisme. Dus nee, ik zal daar nooit meer teruggaan.”
