Na maanden van politieke impasse werd de Franse staatsbegroting voor 2026 maandagavond definitief aangenomen, na de verwerping van twee moties van wantrouwen in het parlement.
De motie werd ingediend als reactie op het besluit van premier Sébastien Lecornu vrijdag om een beroep te doen op artikel 49.3 van de grondwet, dat de regering toestaat wetten aan te nemen zonder een stemming van de parlementariërs.
Eén motie werd ingediend door de rechtse Nationale Partij, en de andere werd ingediend door linkse partijen, exclusief de Socialistische Partij. Omdat beide mislukten, werd de begroting automatisch aangenomen.
De stemming markeerde het laatste hoofdstuk in een lang en turbulent proces dat de diepe verdeeldheid in het gefragmenteerde parlement van Frankrijk aan het licht bracht.
In een bericht op X uitte Sébastien Lecornu zijn opluchting dat Frankrijk “eindelijk” een begroting heeft.
Hij verduidelijkte dat het wetsontwerp “geen regeringsontwerp” was, maar “het resultaat van een parlementair compromis, dat amendementen van alle fracties omvat”, en voegde eraan toe dat hij de begroting aan de Constitutionele Raad had voorgelegd om ervoor te zorgen dat deze in overeenstemming was met de grondwet van het land.
Sinds de tussentijdse verkiezingen in 2024 die resulteerden in een opgehangen parlement, zijn wetgevers er herhaaldelijk niet in geslaagd een compromis te bereiken over de manier waarop de verslechterende financiële toestand van het land moet worden aangepakt. Het begrotingsdebacle heeft twee voorgangers van Lecornu hun baan gekost.
Bij gebrek aan een stabiele meerderheid koos Lecornu er uiteindelijk voor om het wetsvoorstel zonder stemming door te drukken.
Tijdens het Kamerdebat maandag liepen de spanningen hoog op. Premier Lecornu beschuldigde de oppositie ervan “permanente chaos” te creëren, met het argument dat het blokkeren van de begrotingsbesprekingen op zo’n moment onverantwoord was.
Ondertussen veroordeelde de rechtse Nationale Partij wat zij een “straf- en plunderbegroting” noemde, en drong er bij de wetgevers op aan om te stemmen om de regering ten val te brengen.
Verdeeldheid binnen het regeringskamp
De begroting heeft niet alle bondgenoten van de regering overtuigd. Sommige rechtse en centrumvleugelwetgevers hebben zich openlijk afgevraagd of de doelstelling om het overheidstekort tegen 2026 terug te brengen tot 5% van het bbp – tegen 5,4% in 2025 – realistisch is.
Volgens de plannen van de regering zullen bedrijven te maken krijgen met een aantal belastingverhogingen, waaronder een extra heffing op de winsten van grote bedrijven die naar verwachting ruim € 7 miljard zullen genereren. Het tekort van het land wordt geschat op ongeveer 132 miljard euro, onveranderd ten opzichte van vorig jaar.
Agnès Pannier-Runacher, een parlementariër uit het kamp van president Emmanuel Macron, zei dat de begroting “niet voorbereid is op de toekomst” en waarschuwde dat hogere belastingen de economische activiteit zouden kunnen schaden.
Hij voerde aan dat sommige bedrijven de aanwervingen hebben bevroren in afwachting van duidelijkheid over nieuwe fiscale maatregelen.
Links is verdeeld en de socialisten hebben de macht
Aan de linkerkant blijven de verdeeldheid scherp. De linkse groep France Unbowed (LFI) en de Groene Partij drongen er bij de Socialistische Partij op aan de motie van wantrouwen te steunen.
De socialisten hebben echter duidelijk gemaakt dat zij de motie, die feitelijk het voortbestaan van de regering garandeert, niet zullen steunen. In ruil daarvoor kregen ze verschillende concessies, waarvan de meest symbolische de opschorting was van een zeer impopulaire pensioenhervorming die de pensioenleeftijd zou hebben verhoogd van 62 naar 64 jaar.
De verhuizing is uitgesteld tot na de presidentsverkiezingen van volgend jaar.
LFI-coördinator Manuel Bompard deed de concessies van de socialisten af als zinloos, terwijl Sandrine Rousseau, parlementslid van de Groene Partij, hen eraan herinnerde dat ze in de oppositie bleven.
Frankrijk staat onder toenemende druk van de Europese Unie en kredietbeoordelaars om zijn schulden in toom te houden, waardoor begrotingsdiscipline een politieke prioriteit wordt.
