Acht jaar geleden, bijna tot op de dag van vandaag, werd Gerard de Poedel geboren uit de legendarische vader Marty Michelet en de bekroonde moeder Berta – zeker een indrukwekkende stamboom, maar een nepo-baby zijn lijkt in de hondenwereld niet op dezelfde manier te werken als in Hollywood. Nee, Gerard moest diep graven om te winnen – en dit weekend, tijdens het Westminster Kennel Club Master Agility Championship 2026, verdienden hij en zijn kleine kapsel gemakkelijk het blauwe lint op een zwaar parcours.
Overigens is Gerard – een Waterman – niet de kleinste hond; hij nam deel aan de 24″-klasse, onder leiding van John Pittman uit Saukville, Wisconsin. Hij was ook niet de jongste hond in de competitie; op achtjarige leeftijd naderde hij het einde van het prime-venster voor behendigheidsdeelnemers, voornamelijk Olympische honden. Maar hij liet het moeilijke parcours er gemakkelijk uitzien, met een perfecte tijd van 36,55 seconden en een prachtige éénstapstechniek door de weefstok.
Als het lijkt alsof ik weet waar ik het over heb, dan weet ik dat eigenlijk niet. Ik dacht zelfs dat ze ‘wietpalen’ werden genoemd, totdat ik de naam van de barrière opzocht en besefte dat ik ze de hele nacht zo had genoemd. (Klinkt logisch, oké? De paal is zo onkruid waar honden doorheen moeten!) We zijn niet allemaal zo precies en perfect als Gerard, maar we proberen het toch.
Bryan Bedder/Getty Images voor de Westminster Kennel Club
Zoals veel dierenliefhebbende, bedrottende lesbiennes, bracht ik vele middagen door met het kijken naar YouTube-fragmenten van hondenshows, waarbij ik op een gegeven moment een parasociale relatie ontwikkelde met Shetland-herdershondbij. Maar ik had nog nooit een hondenbehendigheidswedstrijd bijgewoond tot afgelopen weekend, toen ik de met sneeuw bedekte trottoirs van Manhattan trotseerde om puppy’s coole dingen te zien doen. Bovendien maakt de show reclame voor een ‘Human Agility Course’, wat klinkt als een Lichaamsbouw: 100-een stijlvolle gelegenheid om mijn eigen uithoudingsvermogen te testen, maar het bleek eigenlijk een kinderspeelplaats te zijn.
Als je een vreemde dame bent die een hondenshow binnenloopt, wil je bijna elk harig wezen dat je tegenkomt aaien (of misschien ontvoeren). Hetzelfde fluoride drinkfontein wat ons allemaal homo maakt, maakt ons blijkbaar gemarginaliseerd waarschijnlijker om voor vierpotige dieren te zorgen, blijkt uit verschillende onderzoeken van twijfelachtige kwaliteit. Anekdotisch genoeg heb ik veel vrienden die hun katten behandelen alsof ze een burgerservicenummer hebben. Het punt is: ik wist al dat ik geobsedeerd zou zijn door veel van de aankomsten uit Westminster, maar niets bereidde me voor op Gerard.
