Dit verhaal verscheen voor het eerst in Vanity beurs.
In Grammy-prijzen 2026 op zondag droeg Chappell Roan er echter geen twee gewaad. Roan, die vorig jaar de prijs voor beste nieuwe artiest won en deze tijdens de ceremonie van dit jaar aan Olivia Dean overhandigde, veranderde van stap op het podium. Dat komt waarschijnlijk door de looks die ze op de rode loper draagt Nee TV-vriendelijk.
Roan arriveerde Rode loper Grammy’s 2026 in een bordeauxrode chiffonjurk en bijpassende cape van ontwerper Miguel Castro Freitas voor Mugler. Het zag er al een beetje gewaagd uit, gezien de pure aard ervan, maar toen Roan zijn badjas uittrok, werd de inzet vertienvoudigd.
Historisch gezien is dat de rode loper van de Grammy’s Dat een plek om harder en een beetje riskanter te gaan – wie zou de semi-transparante Versace-jurk van Jennifer Lopez uit 2000 kunnen vergeten. (Nou ja, niemand zou het kunnen vergeten – dat zouden ze niet toestaan!) En historisch gezien heeft Roan zelf nooit een kleermakersuitdaging uit de weg gegaan. Kom de slipdress van Sunday binnen, die een nieuwe tatoeage op Ronans rug laat zien, die aan de voorkant aan haar tepel hangt.
Ja, de chiffonrok hing aan twee tepelpiercings. Alleen blijkt het bij nadere inspectie een prothese te zijn die op Roans borst zit, en dat is begrijpelijk. De jurk is een eigentijdse reproductie door Castro Freitas van de haute couture-collectie die wijlen Manfred Thierry Mugler in 1998 op de catwalk toonde voor zijn gelijknamige label. Op de catwalk hing een zijden slip aan de zeer originele tepelringen van het model. Het is een Mugler-klassieker die destijds furore maakte, en dat vanavond opnieuw deed.
Interessant genoeg genereerde Castro Freitas vorig jaar, toen hij tijdens zijn debuutshow voor het label een andere versie van de jurk liet zien, veel negatieve reacties online en van critici.
Dat New York Times ernaar verwijzen als ‘uit de hand gelopen’, en een groot deel van het internet noemde het ontwerp vrouwonvriendelijk, zonder misschien te weten dat het een reproductie was van Muglers oorspronkelijke ontwerp. De details van de heruitgave zijn grotendeels onbelangrijk. Die jurk heeft gedaan lijkt in de huidige kleermakerscontext niet op zijn plaats als een overblijfsel van een wa-wa-woom een tijdperk van mode dat, ten goede of ten kwade, verlopen. Tegenwoordig, in het post-#MeToo-tijdperk en in een tijd waarin mode op catwalks niet langer draait om gimmicks, uitspraken of schandalen, maar steeds meer prioriteit geeft aan draagbaarheid en commercialiteit, zien dergelijke stijlen, gepresenteerd door een mannelijke ontwerper, er het meest ouderwets uit en grotendeels de mannelijke blik. Dit is bovenal een mooi voorbeeld van de impact van de mode-obsessie met nostalgie als cultureel instrument; onze collectieve obsessie als industrie met het flirten met en het herscheppen van het verleden betekent dat ontwerpers niet altijd over de toekomst praten.
