Ik ben een sucker voor foodshows. Van high brow-stijl NetflixGehakte herhalingen van Chef’s Table tot Food Network en zo ongeveer alles daartussenin Antonius Bourdainrepertoire (zelfs de onderschatte competitieserie van ABC, The Taste), is het zeker dat als een programma als dit zou worden uitgezonden, ik alles zou laten vallen om te kijken.
Ik geef echter toe dat culinaire shows – de meeste ervan – een zeer verwarrende formule kunnen zijn. Aan de ene kant van het spectrum vind je verhuurders die naar exotische oorden reizen om de cultuur en keuken van een land te verkennen. Aan de andere kant strijden amateurkoks om prijzen, terwijl een tafel met juryleden wacht om over hun lot te beslissen.
Ik ben altijd op zoek naar iets dat de status quo ontwricht en grote verandering teweegbrengt. Oh my, heb ik een kookprogramma gevonden dat aan al deze criteria voldoet, en meer?
Just a Dash begon in 2019 als een YouTube-kookprogramma gepresenteerd door Matty Matheson. Voorheen stond hij bekend als een Emmy-winnende producer Beerwaar hij ook underdog Neil Fak speelde, maakte hij naam als gonzochef op internet.
Lezen Opnieuw: Mijn favoriete thriller van 2025 is een van de meest bekeken Netflix-series van het jaar
Matty Matheson en crew, in de keuken, achter de schermen van Just a Dash op Netflix.
Mathesons unieke kookserie werkte de eerste twee seizoenen vanuit een eenvoudig uitgangspunt: Matty staat in zijn keuken achter een klein maar groot kookeiland en maakt maaltijden in een “gooi alles in de pot en kijk wat er gebeurt” -stijl. Bedenk dat de man de ervaring heeft om deze instinctieve methode te ondersteunen. Hij was chef-kok bij restaurant Parks & Labor in Toronto voordat hij zijn eigen restaurants, Matty’s Patty’s Burger Club en Prime Seafood Palace tot leven bracht.
Toen The Bear vertrok, ging Just a Dash een lange pauze in. Nu is de show terug met een groter budget, en in seizoen 3 evolueerde het naar een chaotische kookroadshow. Het is een vreemd culinair programma dat meer aanvoelt als avant-gardistische performancekunst dan welk educatief programma dan ook.
Elke aflevering duurt ongeveer 15 minuten. Ik at in één middag zoveel mogelijk van het hele seizoen.
Mis onze onpartijdige technische inhoud en laboratoriumbeoordelingen niet. CNET toevoegen als favoriete Google-bron.
De serie heeft een rudimentaire realityshow-sfeer in Jackass-stijl. In de eerste aflevering is Matheson te zien in zijn nieuwe huis, terwijl hij ruzie maakt met zijn vrouw Trish, terwijl de productieploeg alles op afstand filmt. Hij weigerde hen binnen te laten om grote schade aan te richten. Dus blijven ze buiten en vangen alles op door het open raam, terwijl Matty een gigantische – en ik bedoel enorme – ontbijtburrito maakt.
Matty leidt het etablissement van Trish en neemt zijn team en Bear co-ster Ricky Staffieri (hij speelt Theodore Fak in de serie) mee op pad, waar hij maaltijden kookt in de meest precaire en belachelijke situaties. In één aflevering zie je hem in een camper biefstuk en garnalen koken in een aanhangwagenoven – iets wat je om verschillende veiligheidsredenen nooit zou moeten doen. En in een andere film, genaamd Claw and Order, spelen hij, producer Michelle Rabin en Staffieri overwerkte detectives in een met rook gevuld politiebureau.
Het politiedrama ontvouwt zich op belachelijke wijze, terwijl Mattheson krabrisotto kookt voor de camera.
Matthesons gekke, goedaardige, verrassende persoonlijkheid houdt de show interessant, hoewel ik toegeef dat het een verworven smaak kan zijn, vooral voor degenen die niet bekend zijn met de Emmy-winnende Canadese chef-kok. Toch zet de dynamiek tussen hem en Staffieri het komische plezier voort dat ze voor het eerst samen creëerden in de keukenscène in The Bear.
In feite zijn de interacties van Mattheson met iedereen die bij de productie betrokken is verrukkelijk, en je kunt zien dat hij, ondanks al het performatieve disfunctioneren, oprecht geeft om wat hij doet en om de mensen die het doen. Zijn kant wierp een blik op de camera, die mij gaf grote Andy Dwyer-vibesvatte zojuist de houding van zijn schattige kleine jongen samen.
De toegevoegde wil – zij, niet – zij tussen hem en Rabin voegde een zeer oprechte verhaallijn toe aan deze afleveringen die het op de grond hielden.
Just a Dash is geen programma waarin je leert hoe je een recept moet maken, tenzij je echt wilt proberen een kookplaat op het dienblad voor je in een vliegtuig te bevestigen om gestoomde eieren en spek te koken. Ik stel voor dat je dat niet doet; het is illegaal. Dat gezegd hebbende, als je een camera voor een culinaire expert houdt die precies dat wil doen, garandeer ik dat ik het eindproduct zal zien.
Just a Dash blijft me verrassen met zijn mix van huiveringwekkende komedie en cinema-verité-drama, en het enige dat me teleurstelt is dat er geen nieuwe afleveringen meer zijn om van te genieten. Ik heb het al eerder gezegd, en het is voor herhaling vatbaar: voedselshows zijn troostmaaltijden voor mij, en ik ben blij om te kunnen zeggen dat ik een nieuwe favoriet heb gevonden.
