Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Lauren Brusie, moeder van zeven kinderen. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Vorig jaar waren mijn 87-jarige grootmoeder, Doris, en mijn 90-jarige grootvader, Jerry, gastheer van negen van hun veertien huizen. achterkleinzoon voor een kerstverblijf bij hen thuis. Het is een jaarlijkse traditie die ze enkele jaren geleden zijn begonnen en bestaat uit een avond vol taart en ijs, spelende kinderen, worstelende jongens en films kijken, met als hoogtepunt dat Doris en Jerry de volgende ochtend vroeg wakker worden om voor iedereen een ontbijt te koken, glimlachend en opgewekt als altijd.
Als hun 34-jarige kleindochter weet ik niet zeker hoe ze aan de energie komen die ze hebben.
Ze zijn de meest vrolijke, genereuze, drukbezette en geweldige mensen die ik ken, en ze zijn een constante aanwezigheid in mijn leven. Ze zijn er altijd. Voor onze zes kleinkinderen, voor elke wedstrijd, elk schoolevenementze zijn er. We brachten weekenden met hen door, vakanties met hen en zomers in hun hut.
Ze hebben echt geholpen bij het vormen van mijn neven en mij, en ze blijven een liefdevolle aanwezigheid en betrokkenheid behouden bij al hun achterkleinkinderen. inclusief mijn zeven kinderen.
Mijn grootouders zijn er vanaf dag één voor mijn kinderen geweest
Net zoals ik me geen dag in mijn leven kan herinneren zonder mijn grootouders, kunnen mijn kinderen dat ook niet. Ze wachtten buiten de deur tot hun eerste achterkleinkind, mijn dochter, geboren werd, en ze waren er voor alles, net zoals ze op mij wachtten.
Wij zelfs woon ernaast een aantal jaren met hen, en we brachten elke dag met hen door. Het zijn de twee mensen bij wie mijn kinderen zich het meest op hun gemak voelen, en daarom zijn ze vaak onze eerste keuze als babysitters voor een snelle deal. Kinderen vinden het heerlijk om bij hen te zijn.
We zijn verhuisd, maar ze komen nog steeds minstens één keer per week langs om de kinderen te bellen en hun evenementen bij te wonen sportevenementen hielp me zelfs om hem van en naar de praktijk of school te brengen.
Een van hun favoriete tradities is om elk achterkleinkind mee uit te nemen voor een verjaardagslunch/winkeluitje om wat tijd alleen met hen door te brengen. Ze hadden als regel dat het kind vier jaar oud moest zijn, maar nu hebben ze het voor mijn twee jongere kinderen twee keer gebogen en meegenomen naar hun derde verjaardag omdat ze er zo enthousiast over waren.
Mijn beide grootouders verkeerden in goede gezondheid, en hoewel hun lange levensduur en energie te danken kunnen zijn aan genetica, denk ik dat hun vreugde en liefde voor mensen hen op de been hielden. Ze deden altijd iets met andere mensen, of het nu ging om kamperen met kampeerclubs, golfcompetities, bowlingcompetities, kaartspelen, uitstapjes naar het casino of ons kinderen volgen. Ze werken altijd hard en genieten van het leven.
Het is de grootste zegening in ons leven
Ik weet niet zeker hoe ik onder woorden moet brengen wat onze relatie voor mijn grootouders betekende. Ik besef hoe uniek dit is, en ik verspil geen moment met hen. Ik denk niet dat mijn kinderen het allemaal zullen begrijpen totdat ze ouder zijn, dus voorlopig probeer ik zoveel mogelijk foto’s te maken, zodat ze weten hoe gezegend en geliefd ze zijn door deze geweldige mensen.
Naarmate het leven drukker werd en de kinderen ouder werden, maakten we er een prioriteit van om onze relatie met mijn grootouders voort te zetten. We komen bijvoorbeeld langs om op bezoek te komen en proberen in het weekend moutavonden met ze te houden, zoals ik deed toen ik klein was.
Ik probeerde ze ook voor het eerst te bellen als ik hulp nodig had met de kinderen. Het geeft ze een doel, en het helpt mij ook enorm!
Ik ken niemand die een overgrootvader had die zo betrokken was bij hun gezinsleven
Als ik probeer te denken aan iemand bij wie, net als mijn kinderen, niet alleen hun grootouders, maar ook hun overgrootouders actief betrokken waren, is dat geen goede vergelijking. En het zijn niet alleen mijn kinderen: Doris en Jerry reizen nog steeds door de staat naar evenementen en bezoeken ook mijn neven en hun kinderen. Ik weet dat mijn neven en nichten hetzelfde gevoel hebben als ik over onze grootouders: het zijn de meest fantastische mensen die we kennen, en we zijn zo gelukkig dat we ze hebben.
Ik weet niet eens zeker of ik waardeerde hoe geweldig ze waren toen ik een kind was. Pas toen ik zelf kinderen kreeg, besefte ik dat mijn relatie met hen ook niet per se normaal was. Ze zijn echt uniek.
Er zijn veel dingen die mij inspireren aan mijn grootouders, zoals hun vreugde en de manier waarop ze omgaan met de ups en downs in het leven. En laten we eerlijk zijn: ik zou ook graag hun energie willen krijgen, maar ik zou er nooit op rekenen!
Mijn grootouders waren ook erg vernederd door hun betrokkenheid. Doris zei net dat de reden dat ze zoveel tijd met ons doorbrengen is omdat ze van ons houden, dus waarom zouden ze niet bij ons willen zijn?
De twee schrijven hun energie en een lang leven toe aan ‘geluk’ en hopen dat al hun kleinkinderen en achterkleinkinderen zich zullen herinneren dat ze aardig waren en van hen zullen houden. Ik denk dat missie geslaagd!
