‘A Poet’-recensie: Mijnkomedie van een schrijver over sombere mislukte lanceringen

Kunst is niet gemakkelijk, zei Stephen Sondheim over het creatieve proces. En bovendien: als het gekozen kunstwerk buiten bereik lijkt, is het leven ook niet gemakkelijk. De Colombiaanse schrijver-regisseur Simón Mesa Soto, wiens nauwlettend in de gaten gehouden ‘A Poet’ veel lof kreeg in Cannes, legt die kwelling uit met het verhaal van een schrijver wiens lijden op middelbare leeftijd in een mislukking is veranderd. Als er weinig hoop is, is er altijd ruimte om de zaken nog erger te maken.

Er schuilt een wrange elegantie in deze tegenslag-palooza, uitgewerkt in de toonsoort van Woody Allens melancholische middencarrière, maar met variaties op de thema’s die hun eigen hilarische helderheid bereiken, vooral als het gaat om Ubeimar Rios’ vertolking van een droevige zak aller tijden.

Tientallen jaren nadat hij de prijs als gepubliceerde jonge dichter won, is Oscar (Rios) nu gescheiden, creatief losgeslagen en berooid, woont hij bij zijn zieke moeder (Margarita Soto), vervreemd van zijn tienerdochter (Alisson Correa) en heeft hij de neiging om tranen van zelfmedelijden te huilen als hij niet dronken uitbundig tekeer gaat tegen iemand die wil luisteren naar de treurige staat van het geschreven woord in zijn land. Oscar wordt bedreigd met uitzetting door zijn beu familie, tenzij hij de kans waagt om poëzie te doceren op een middelbare school, slikt zijn trots in en neemt de baan aan.

Zijn stemming verandert wanneer hij kennis maakt met de lyrische en openhartige overpeinzingen van de bescheiden student Yurlady (stille effectieve nieuwkomer Rebeca Andrade), die met vier generaties familie in een krap appartement woont. Oscar ziet een kans om zichzelf te verlossen door de mentor van het meisje te worden, met als doel haar naar een gerenommeerde poëzieschool en een prijsuitreikingsfestival te krijgen, georganiseerd door zijn beroemde rivaal Efrain (een heerlijk arrogante Guillermo Cardona). Of Yurlady publieke erkenning wilde, is een andere zaak, aangezien hij schrijven eenvoudigweg beschouwde als een uitlaatklep voor persoonlijke expressie. Terwijl zijn idealisme weer wakker wordt, ziet Oscar een kans voor een kansarm kind met rauw talent om aan zijn schamele leventje te ontsnappen.

Maar aan goede bedoelingen worden hoge verwachtingen verwacht, en steevast met het soort slechte keuzes en consequenties dat, in de uitgesproken onsentimentele vertelstijl van Soto, niet zou misstaan ​​in een rampenkomedie uit het stille tijdperk of in een diep tragische indie. Maar ‘A Poet’ is ook nietsvermoedend in het vasthouden aan slechts één noot, terwijl het onderwerp zo breed is als kunst.

Deze levendige, voortstuwende film, die een losse intimiteit krijgt door de 16 mm-cinematografie van Juan Sarmiento, blijkt dan ook diep ontroerend, ook al lijkt hij het wreedst in vergelijking met Oscar’s ongelukkige ernst. (Soto’s onbezonnen gebruik van muziek is één aanwijzing: een klagende klarinet of een schattige naald zal snel uitvallen voordat je tijd hebt om de implementatie te lezen.)

‘A Poet’ beleeft zo mooi een golf van ongerijmd medelijden, omdat de tegenstrijdigheden ervan leven in het huilende, zielige karakter van Rios, dat er soms uitziet als iemand die is geschetst door een cynische animator, maar wordt aangevuld door een sympathieke colorist. Dat je in een bepaalde scène nooit helemaal zeker weet of Oscar een volwassene of een kind zal zijn, zorgt voor een heel grappige spanning. Het is een van de beste optredens van het afgelopen jaar en als Rios nooit meer optreedt, zal het een eenmalige prestatie zijn, perfect ingekapseld in de vreemde, geforceerde, met tranen gevulde Oscar-halve glimlach die deze buitengewone film afsluit als een inktvlek op een hartstochtelijk geschreven eerste versie.