Toen ik begin dertig was, ging ik drie weken op vakantie mijn huis staat in Sydney en nooit meer weggegaan.
Jarenlang speelde ik met het idee ga terug naar huiseen plek waar ik niet meer heb gewoond sinds ik 7 jaar oud was. Ik heb het zelfs een paar keer geprobeerd, maar het comfort van familie en meer dan 25 jaar leven in de VS lokken me altijd terug.
Toen het week na week verlengen van mijn reis een beslissing werd om te blijven, ging ik ervan uit dat ik daar zou terugkeren leven in Australië zal de gemakkelijkste stap in mijn leven zijn. Ik was tenslotte gewend om me aan te passen aan nieuwe omgevingen. Het werk van mijn vader in de filmindustrie zorgde ervoor dat ik in mijn jeugd veel onderweg was (13 verschillende scholen in verschillende steden en landen).
Terug naar huis verhuizen zou dat zeker doen net zo comfortabel voelen alsof je een versleten en geliefd vest draagt. Ik heb het mis.
Onverwachte cultuurshock bij thuiskomst
Ik had nooit gedacht dat ik het zou meemaken Er vindt een cultuurshock plaats terug naar Australië, maar dat is wat er gebeurde. Door jarenlang in het buitenland te zijn geweest, was ik het grootste deel van mijn algemene kennis kwijtgeraakt, begreep ik culturele verwijzingen of uitdrukkingen niet, en vond ik de Australische politiek volkomen verwarrend.
Hoewel ik nog steeds Australisch klink, beginnen korte gesprekken om de een of andere reden altijd met “naar welke middelbare school ging je?” het werd al snel duidelijk dat ik niet van hier was. Nadat ik in de VS een leven lang als buitenlander werd gezien, werd ik nu ook in Australië als buitenlander gezien.
Bovendien was ik verrast toen ik besefte dat ik cultureel gezien erg Amerikaans ben. Alle dingen die ik bezit als triviaal beschouwd in de VS (gemak, klantenservice en betaalbaarheid) bestaat het niet in Australië.
Ik moest een aantal levensaanpassingen doorvoeren
Er is de dagelijkse frustratie dat je na 15.00 uur (of vóór 07.00 uur) geen koffie meer kunt krijgen, geen saladebar of authentiek Mexicaans eten, en voor alles moet betalen (Sydney is de duurste stad van Australië).
Culturele normen zijn een grotere aanpassing. Handdrukken voor kennissen en knuffels voor vrienden (standaardetiquette in de VS) worden vervangen door een paar kusjes op de zijkant (niet op) de wang.
Vrienden maken met Sydneysiders was moeilijk, dus ik voelde me aanvankelijk aangetrokken tot buitenlanders die over het algemeen open en vriendelijk waren. Als ik Amerikanen ontmoet, voel ik een niveau van comfort en vertrouwdheid als geen ander.
Ik dacht dat het gemakkelijk zou zijn om terug te komen
In mijn eerste jaar thuis heb ik veel nagedacht over de zinsnede ‘je kunt nooit meer naar huis gaan’. Ik heb het altijd als vanzelfsprekend beschouwd, omdat ik geloofde dat ik op elk moment naar Australië kon terugkeren en dat het als thuis zou voelen. Eindelijk begreep ik de waarheid van dat gezegde. We kunnen niet teruggaan naar een vorige plaats of punt in het leven en onze eerste ervaringen herwinnen.
Net toen ik me aanpaste aan de cultuurschok toen ik als kind naar de VS verhuisde (hallo, mayo op sandwiches, ijs in water en overmatige airconditioning), moest ik me aanpassen aan Australië. Ik heb deze stap veel moeilijker gemaakt dan het had moeten zijn, omdat ik verwachtte dat het gemakkelijk en vertrouwd zou zijn.
Toen ik de hoop begon los te laten dat ik erbij zou horen, begon ik me meer thuis te voelen, weer thuis. Ik bouwde gegronde ervaringen en verbindingen op, en naarmate ik ouder werd, werd mijn Amerikaanse achtergrond minder zichtbaar en minder relevant. Het heeft lang geduurd, maar nu voel ik mij hier thuis. Uiteindelijk was de sleutel om helemaal opnieuw te beginnen en mijn geboortestad als volwassene te leren kennen, terwijl ik mijn Australische identiteit herontdekte.
