Bloemblaadjes
U brengt de genocide in Palestina in verband met de ervaring van uw vader als overlevende van de genocide in El Salvador. Waarom is het belangrijk om de beweging voor klimaatrechtvaardigheid te verbinden met verzet tegen oorlog, genocide en de systemische ontheemding die ze veroorzaken?
dr
Dit is belangrijk omdat we, als we aan oorlog denken, dit niet altijd in verband brengen met de impact ervan op het land. Oorlog veroorzaakt een enorme uitstoot van broeikasgassen, en genocide wordt altijd geassocieerd met de exploitatie van land en natuurlijke hulpbronnen.
In het geval van mijn vader waren er geen mobiele telefoons of digitale apparaten. Hij was twaalf jaar oud tijdens de oorlog, en hoewel er enkele foto’s van journalisten zijn, beschikken we niet over het visuele verslag dat vandaag de dag bestaat. Voor mij, en voor veel mensen wier ouders of grootouders genocide hebben meegemaakt, helpt het zien van deze beelden ons te begrijpen wat onze ouders hebben meegemaakt en wat veel mensen vandaag de dag nog steeds meemaken.
Zowel in Palestina als elders is de politiek ingewikkeld, maar in de kern is het een strijd om land en wie toegang heeft tot dat land. Wanneer land uitsluitend als handelsartikel of eigendom wordt behandeld, verliezen we de impact die het heeft op mensen uit het oog, vooral het lijden van kinderen. Toen ik dat lijden zag, besefte ik dat oorlog heel intergenerationeel is. Dit schaadt niet alleen één generatie; het vormt de volgende generatie.
Ik deelde mijn verhaal met mijn vader omdat deze kinderen opgroeiden met ervaringen van pijn en ontheemding. Toen ik hem interviewde voor mijn eerste boek, zei hij tegen me: “Oh, ik ben volwassen.” En ik zei: “Wacht even, papa, je bent pas twaalf.” Maar trauma dwingt kinderen om sneller volwassen te worden dan zou moeten.
Bloemblaadjes
Het boek sluit af met een duister politiek moment, gekenmerkt door toenemende anti-immigrantenretoriek. Wat wil je dat inheemse vluchtelingengemeenschappen nu weten? En welke boodschap van veerkracht wil je hen overbrengen?
dr
Dat is een moeilijke vraag, omdat je niet in de val van giftige positiviteit wilt trappen. Vaak overdrijven de media de angst die in dit land heerst. Het is echter belangrijk om te onthouden dat onze voorouders al generaties lang veerkrachtig zijn. We zijn er nog steeds. Als we het hebben over ontheemding en immigratie, vertellen onze gemeenschappen deze verhalen al eeuwenlang. Dit elimineert de soevereiniteit van de inheemse volkeren in de Verenigde Staten niet, maar we leven onder een systeem van onderdrukking dat angst gebruikt om extreemrechts te sussen.
Het is moeilijk om neutraal te blijven als je getuige bent van onrecht, maar het onder de aandacht brengen van verhalen over klimaatverandering is ook belangrijk. Mediaverhalen over immigratie zijn vaak gericht op het nastreven van de “American Dream” of economische kansen, maar voor het grootste deel van onze samenleving gaat het niet om geld of ambitie. Het gaat om overleven. Het gaat erom gezinnen en gemeenschappen in leven te houden. Als we immigratie vanuit een meer holistisch perspectief gaan bekijken – niet alleen als mensen die op weg zijn naar welvaart, maar ook als mensen die op zoek zijn naar veiligheid en continuïteit – dan zullen misschien meer van ons begrijpen dat migratie geen optie is. Vaak is dit de enige optie die nog overblijft.
Door getuigenissen en verhalen kunnen mensen beginnen te leren. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die zichzelf blijven. Maar er schuilt kracht in ons verhaal. Dat is mijn boodschap: zelfs als we de anonimiteit beschermen, vooral wanneer het migratiebeleid levens in gevaar brengt, is er nog steeds de macht om hen dat te vertellen.
Bloemblaadjes
De herinnering aan je grootmoeder aan het eind – aan het spelen met libellen in Oaxaca – is zo teder. Als u uw ogen sluit, wat zijn dan de sterkste herinneringen die u zich herinnert aan het land van uw voorouders, en wat zou u het liefst willen herinneren?
dr
Ik denk aan de natuur: gras, bomen.
Als ik naar Seattle kijk, is de stad, ook al bevinden we ons nog steeds op Native land, erg stedelijk geworden. Je opent je ogen en ziet gebouwen van twintig verdiepingen, torens, huizen en eindeloos beton. De stad heeft misschien hier en daar een boom, maar ik mis het gevoel van openheid en het thuis voelen, het veilig voelen. In stedelijke gebieden weet ik niet of alles overal hetzelfde is, maar onze angstniveaus zijn hoger. Er zijn auto’s en sirenes, en je moet altijd stoppen, starten en de straat oversteken. Het is niet alsof je vrij door open land loopt.
Waar ik het meest aan denk is een toekomst waarin mensen kunnen terugkeren naar hun land. Door naar de verhalen van mensen te luisteren, vooral verhalen van inheemse volkeren, weet ik dat velen gewoon naar huis willen. Mijn ouders zeiden altijd: “We willen naar huis. We willen daar met pensioen gaan.” Maar nu de veiligheidsdreigingen elke dag erger worden, is het moeilijk om je geen zorgen te maken als ze praten over de terugkeer van het land.
Ik wil dat iedereen die droom heeft: kunnen terugkeren naar hun huizen, veilig en vrij op het land kunnen leven. Want dat is wat er feitelijk gebeurde.
