“Wat vertelt de natuur ons over het weten wat het beste moment is om te vertrekken of wanneer het tijd is om ergens te verhuizen? Wat kunnen we leren over het maken van een huis waar we zijn en het ingraven ervan?”
—Lezersinzending
Jaarlijks vertrekken miljarden dieren epische reis op zoek naar nieuwe kusten en luchten. En migratie is niet altijd een heen- en terugreis: sommige reizigers zijn geboren om te vertrekken en nooit meer terug te keren. Meerdere reizen voltooid door nakomelingen: Eén De migratiecyclus van monarchvlinders duurt vier generaties. Wat betreft hoe dieren weten wanneer het tijd is om te gaan, de natuur kent vele uren– sommigen raken gewond door weerpatronen, sommige worden veroorzaakt door het daglicht, en sommige worden veroorzaakt door interne en biologische kennis.
In de herfst zijn sprankelende wolken van globe-skimmerlibellen te zien vliegen over de Indische Oceaan. Met een afstand van meer dan 3.000 kilometer over open water van India naar Oost-Afrika is dit de langste migratie die een insect ooit heeft ondernomen. Hun reis is op zoek naar regenval, omdat ze zoet water nodig hebben om zich voort te planten. Wat betreft wanneer ze weten dat ze moeten vertrekken, lezen ze de lucht: veranderende windpatronen creëren atmosferische gangen die zich vormen een onmogelijke reis wordt mogelijk.
Afrikaanse olifanten zwerven seizoensgebonden door de savanne, op zoek naar water en weelderig groen. Deze bewegingspatronen werden vaak geleid door oudere matriarchen die ecologische kennis en herinneringen aan de plaats meebrachten. En hun reizen komen zowel het land als andere soorten ten goede. Door bomen en struiken te verwijderen terwijl ze foerageren, blijven graslanden open; de putten die ze graven leveren water voor andere dieren; en ze helpen transporteren en distribueren van zaden over een lange afstand. Zij zijn rentmeesters van de migratie, gedreven door herinneringen.
Jonge Chinook-zalm, geboren in zoetwaterrivieren, verandert in zouttolerante vissen en legt honderden tot duizenden kilometers af om de Stille Oceaan te bereiken, waar ze jarenlang ver van huis foerageren. Vervolgens keerden de overlevenden, geleid door het magnetische veld van de aarde en de unieke chemische signatuur van hun geboortewater, terug; ze zwommen 3.000 kilometer stroomopwaarts en 2.000 meter bergopwaarts, terwijl ze onderweg over watervallen sprongen. Nadat ze eieren hebben gelegd, sterven ze en hun lichaam levert voedingsstoffen aan rivieren en bossen die de volgende generatie zullen ondersteunen. een migratie voltooien die niet lineair is, maar circulair.
Migratie is een natuurlijk iets. Alleen mensen criminaliseren het. Naarmate de destabilisatie van het klimaat versnelt, wordt dit een bepalend probleem in ons leven. Alleen al in de afgelopen tien jaar zouden klimaatrampen vluchtelingen hebben veroorzaakt 250 miljoen mensen over de hele wereld. Sommige langetermijnprojecties suggereren dat, als de klimaatverandering de bestaande kwetsbaarheden blijft verergeren, De ontheemding zou een ongekende omvang kunnen bereiken tegen 2050. Het mondiale noorden draagt een onevenredige verantwoordelijkheid voor de klimaatverandering, maar het is vaak het zuiden dat wordt gestraft voor het verhuizen als reactie op de gevolgen van de klimaatverandering.
Hier in de Verenigde Staten heeft het idee van thuis nog nooit zo belangrijk – of gevaarlijker – gevoeld. Immigratiehandhaving heeft levens geëist, gezinnen gescheiden en immigranten en burgers gedetineerd. Het zijn buren die hier een heel leven hebben opgebouwd en geboren, dat nu door geweld wordt ontworteld. Tegen deze achtergrond kan ik me geen ontroerender portret van het huis voorstellen dan dat geschilderd door Minnesotans, kiezen voor een gemeenschap ondanks tirannie.
Of het nu gaat om het lezen van landpulsen, windverschuivingen of magnetische aantrekkingskracht, er zijn veel signalen dat het misschien tijd is om ergens verder te gaan. En er zijn genoeg signalen om op de plek te blijven. Ik geloof niet dat het aan mij of iemand anders is om te beslissen wie het ene huis voor het andere kan verlaten. Wat ik met zekerheid kan zeggen is dat dit geen geringe prestatie is. En meer dan alleen lijnen op een kaart, wordt een huis gemaakt door degenen die er wonen: burgers en buren, elkaars zuivere handen vasthouden.
