Ze verschenen kort nadat de virale video naar YouTube was geüpload en beweerden dat kinderdagverblijven in Minnesota, gerund door Somalische Amerikanen, vol fraude waren. De video toonde geen echt bewijs voor de bewering en is sindsdien bewezen op grote schaal betwist. Ze komen nog steeds.
De eerste keer dat dit gebeurde, kreeg het kinderdagverblijf een anoniem telefoontje van een vrouw die hen grof vroeg de deur te openen. Toen Fay, de eigenaresse, naar buiten kwam, was er al een man aan het filmen. ‘Er is hier niemand,’ zei hij in de camera van zijn mobiele telefoon.
“Kan ik je helpen?” vroeg hij hem. De man zei dat hij daar was vanwege de video van Nick Shirley. Hij wil de kinderen zien.
‘Ik laat je niet binnen,’ antwoordde hij. “Er zijn hier kinderen.”
‘Als je niet liegt,’ zei hij, ‘laat me dan binnen.’
Fay, wiens naam The 19th veranderde om zijn identiteit te beschermen vanwege zorgen over zijn veiligheid, was standvastig. Zelfs onder normale omstandigheden zou ze nooit hebben toegelaten dat een onbekende man het kinderdagverblijf betrad en de kinderen benaderde, laat staan filmde, en zeker niet onder deze omstandigheden, omdat de Somalische kinderdagverblijf plotseling het gevoel had dat er een doelwit op haar rug zat.
Dit is al meer dan een maand zo. Op een avond verschenen er een paar jonge mannen die door het raam keken totdat een nabijgelegen ondernemer hen benaderde en hen vroeg te vertrekken. Een andere keer kwam er twee keer op één dag een oude man met papieren in zijn hand, in een poging de deur te openen.
‘Wil hij de kinderen zien? Wil hij ons neerschieten?’ vroeg Fay zich af. Hij belde de politie.
Kinderopvangaanbieders in Minnesota – voornamelijk Somalische Amerikanen – worden geconfronteerd met veel intimidatie in een stad die wordt belegerd door immigratie- en douanehandhavingsfunctionarissen (ICE). Terwijl buitenlanders blijven arriveren en toegang eisen tot de kinderen binnen, bestaat er ook een aanhoudende angst dat ICE zal komen voor de ouders, kinderen of hun personeel, van wie de meesten immigranten zijn. Landelijk ongeveer 1 van 5 Kinderverzorgers zijn immigranten, bijna allemaal vrouwen. Deze angsten strekken zich nu uit van de kinderopvang tot scholen, waarbij ouders ad-hocnetwerken vormen om zorgverleners, leraren en andere immigrantengezinnen te ondersteunen.
“Ik hou echt meer van Amerika dan van waar ook ter wereld, en nu voel ik me bang, verdrietig en vernederd”, zegt Fay, die al meer dan twintig jaar in het land woont, een Amerikaans staatsburger is en het centrum al bijna tien jaar leidt.
Een video die YouTuber Nick Shirley net na Kerstmis heeft geplaatst, beweert dat er wijdverbreide fraude is gepleegd bij kinderdagverblijven in Minnesota, waarbij overheidsgelden worden weggesluisd, maar helemaal geen zorg voor kinderen wordt geboden. In de video gaat Shirley naar verschillende Somalische kinderdagverblijven. Sommigen leken gesloten, anderen lieten hem niet binnen toen ze vroegen of ze hun kinderen mochten zien. Uit onaangekondigde inspecties die na de video door staatsfunctionarissen van de centra werden uitgevoerd, bleek dat de centra normaal functioneerden, en bijna allemaal waren ze al eerder actief. inspectie- en monitoringregistraties per staat jaar geleden bewijst verder dat ze kinderen hebben gediend. Sommige oplichtingen in kinderdagverblijven in Minnesota hebben al eerder plaatsgevonden gerapporteerd en onderzocht door overheidsfunctionarissenmaar dat is er wel geen bewijs dat er sprake was van wijdverbreide fraude.
Niettemin heeft de video een krachtig verhaal van ongebreidelde intimidatie gecreëerd, waardoor de aandacht van de president is getrokken en een drastische piek in de ICE-activiteit is ontstaan die volgens velen Zuid-Minneapolis in een soort oorlogsgebied heeft veranderd. Al, twee mensen vermoord door federale agenten en kinderen – inbegrepen baby’s en peuters – is gewond geraakt en vastgehouden.
“Als kinderopvanggemeenschap voelen we ons aangevallen en zijn we een gemakkelijk doelwit: de kinderopvang is van oudsher altijd gerund door vrouwen en vooral gekleurde vrouwen in uitbuitende praktijken”, zegt Leah Budnik, bestuurssecretaris van de Minnesota Association for the Education of Young Children, een belangenorganisatie voor kinderopvang.
Na de video van Shirley bevroor de regering-Trump de financiering van kinderopvang aan staten, hoewel er nog steeds geld beschikbaar was wanneer de rechtszaak bij de rechtbank wordt ingediend. De regering vroeg ook om aanvullende documentatie, zoals aanwezigheidsregistraties en studenteninformatie, van dienstverleners, een inspanning die het Minnesota Department of Children, Youth and Families ondernam door leden van het staatsbureau voor strafrechtelijke aanhouding te sturen om de documenten te analyseren. Dit betekent dat gewapende wetshandhavers nu deelnemen aan controles op de naleving, waardoor bij dienstverleners vragen rijzen over de noodzaak van dergelijke maatregelen – vooral met betrekking tot kinderen.
“Ik begrijp de noodzaak voor staten om over de menselijke hulpbronnen te beschikken om in zeer korte tijd de door de federale overheid vereiste documentatie te verzamelen, maar het inzetten van gewapende wetshandhaving in kindercentra is waarschijnlijk niet de juiste manier om dit te doen,” zei Budnik. “Dit zorgt ervoor dat mensen zich bang en gecriminaliseerd voelen.”
Cisa Keller, president en CEO van Think Small, een non-profitorganisatie die samenwerkt met veel kinderopvangcentra in de staat die aanvullende onderwijs- en ondersteunende diensten aanbieden, noemde de reactie van de regering op de video van Shirley een “reflexieve reactie” die uiteindelijk schade zal berokkenen aan dienstverleners die niets met de valse beschuldigingen te maken hadden. De meeste van de negen programma’s in de video van Shirley waren, zei hij, programma’s waaraan zijn staf rechtstreeks had gewerkt.
“We bewegen ons in en uit het programma door middel van coaching en professionele ontwikkeling, en we bestaan als onderdeel van het systeem”, aldus Keller. ,,We kunnen kijken of er iets mis is.”
In plaats daarvan verergert wat er gebeurt de situatie, waarbij de kinderen het meest direct getroffen zullen worden, zei hij.
(Joshua Lott/The Washington Post/Getty Images)
In de Twin Cities, waar de meeste ICE-activiteiten plaatsvinden, is de situatie in paniek geraakt. Zorgaanbieders verliezen personeel door ICE-invallen, omdat immigrantenpersoneel wordt gearresteerd of ervoor kiest om thuis te blijven. Sommige gezinnen die door de dienstverlener worden bediend, zijn dat wel ook verstopthun kinderen niet naar school of de kinderopvang brengen om ICE te vermijden.
Dawn Uribe, eigenaar van vier Spaanstalige kleuterscholen in Minnesota, zei dat twee van haar personeelsleden door ICE zijn vastgehouden. Een van hen had begin januari een pauze van zijn werk toen het incident zich voordeed. Hij belde een supervisor om hen te vertellen dat ze werden weggevoerd en vroeg hun families om informatie.
Sindsdien zijn er massale, door ouders geleide gemeenschapsmobilisatie-inspanningen ontstaan om personeel, gezondheidscentra en andere gezinnen te ondersteunen.
Tijdens het vakantieweekend van Martin Luther King Jr. deze maand volgde een groep van ongeveer twintig grootouders en ouders een twee uur durende training op een van de kinderdagverblijven van Uribe om te leren hoe ze als vrijwilligers konden dienen als de school extra personeel zou verliezen en niet zou kunnen voldoen aan de leraar-leerlingratio. (Volgens de wet moeten kinderdagverblijven zich houden aan strikte verhoudingen voor de veiligheid van kinderen; in Minnesota kan dat zo zijn niet meer dan vier baby’s aan elke leraar, bijvoorbeeld.) De aanwezige ouders en grootouders leren over het shaken-babysyndroom, hoe ze ongelukken kunnen melden en hoe ze ervoor kunnen zorgen dat er rekening wordt gehouden met kinderen als hen moet worden gevraagd in te grijpen.
Ouders, zo zei Uribe, bezorgen ook eten aan het personeel, draaien parkeerdiensten om de ICE in de gaten te houden en zorgen ervoor dat leraren veilig van en naar school komen, en houden de wacht in de lobby.
“De gemeenschap in het algemeen, de Twin Cities in het algemeen, we vinden het niet leuk wat er gebeurt en we gaan opstaan en zeggen dat dit verkeerd is”, zei Uribe. “Elke keer dat er training wordt aangeboden (in de gemeenschap), zijn er mensen die hun buren komen helpen, ze komen boodschappen halen, ze komen naar de protesten om waarnemers te zijn en kennis te nemen van wat er aan de hand is. Dat deel is heel krachtig.”
Sarah Quinn, moeder van twee kinderen in Minneapolis, zei dat ouders op de basisschool van haar oudste dochter samenwerken om maaltijden te bezorgen aan immigrantenstudenten en hun families sinds ICE begin december voor het eerst in de stad opdook. Toen er berichten begonnen te circuleren dat ICE in de buurt van scholen patrouilleerde, kwamen ouders tussenbeide om de kinderen naar school te laten rijden op stoelverhogers en reserve-autostoeltjes. Ze schatten dat hierdoor ongeveer 50 kinderen in december weer naar school zijn gegaan.
Maar toen verscheen er een video van de moord op Shirley en Renee Nicole Good. De verzoeken om hulp stroomden binnen. De kleuterschool waar Quinn’s zoon naar toe ging, kreeg op één dag zoveel intimiderende telefoontjes dat er politie naar de school moest worden gestuurd.
Ouders begonnen op scholen te patrouilleren en vrijwilligers op parkeerplaatsen en in hun buurt te plaatsen om ervoor te zorgen dat kinderen, gezinnen en personeel veilig naar school konden komen en gaan. Het aantal ouders dat voedsel bezorgt bij andere gezinnen neemt toe.
“Mensen zeiden ‘spring’ en we zeiden allemaal: ‘Hoe hoog?’” zei Quinn. “Als ouders die om onze buren geven en houden van het diverse en inclusieve deel van het leven in Minneapolis, waaronder recente immigrantenfamilies die als buren reageren.”
Ze besloten ook voorzichtiger te zijn en iedereen in de gaten te houden die van school kwam en ging, om er zeker van te zijn dat ze niemand achter hen binnenlieten die de kinderen kwaad zou kunnen doen. Eind vorig jaar in Chicago gingen ICE-agenten een Spaanse kleuterschool binnen en hielden een arbeider vast in het bijzijn van de kinderen.
‘We worden geen goed Minnesota,’ zei Quinn.
Ouders van de basisschool van Quinn’s dochter kregen in december bericht over een kind uit haar klas dat al een week niet naar school was geweest. Later hoorden ze dat de ouders van het kind waren vastgehouden en dat de andere ouder het kind uit angst thuis hield.
Toen Quinn onlangs het klaslokaal van haar dochter binnenkwam om knutselwerkjes voor de feestdagen te maken, realiseerde ze zich dat het vermiste kind de bureaugenoot van haar dochter was.
Dit vormt een stille uitdaging voor ouders te midden van de enorme omvang van dit moment: hoe praat je met tweedeklassers over wat er om hen heen gebeurt?
“We hebben veel verschillende manieren moeten vinden om met onze kinderen te praten over hoe ze veilig kunnen zijn. Onze kinderen kennen het woord ‘ICE’ en ze kennen het woord ‘ICE-agent”, zei Quinn.
Ze hebben onderling een soort mantra ontwikkeld.
“Wat willen we?” Quinn zou het kunnen vragen.
‘Wij willen dat ze gaan,’ antwoordden de kinderen. “We willen dat al onze immigrantenvrienden zich veilig voelen.”
