Decennia lang vertrouwen mensen met een beperking op geleidehonden om hen te helpen met alledaagse taken, zoals het openen van deuren, het aandoen van lichten of het waarschuwen van zorgverleners voor noodgevallen. Door enkele schattingenMomenteel zijn er 500.000 geleidehonden in de VS, maar er wordt weinig aandacht besteed aan het feit dat deze honden zijn getraind in interactie met interfaces die voor mensen zijn gemaakt. Een team van onderzoekers uit Groot-Brittannië wil daar verandering in brengen door producten te ontwerpen die gemakkelijk toegankelijk zijn VoorEn met hond.
Open Universiteit Dier-computerinteractielaboratorium in Groot-Brittannië werd in 2011 opgericht om de kunst en wetenschap van het ontwerpen van diergerichte systemen te helpen promoten. Onder leiding van Clara Mancini, hoogleraar dier-computerinteractie, bestudeert het laboratorium hoe dieren omgaan met technologie en ontwikkelt het interactieve systemen die zijn ontworpen om hun welzijn te verbeteren en hun relaties met mensen te ondersteunen.
Het eerste commercieel verkrijgbare product van het team is een speciaal ontworpen knop waarop blindengeleidehonden kunnen drukken om gerelateerde apparaten in huis aan te zetten, zoals verlichting, een waterkoker of een ventilator. Dat Dogosofie knop de ontwikkeling ervan duurde meer dan tien jaar en werd getest op ongeveer twintig honden van Britse liefdadigheidsinstellingen Honden voor het goede.
Hierdoor krijgt de hond meer controle over bepaalde aspecten van zijn huis, wat de training gemakkelijker kan maken en de band tussen mens en hond verder kan versterken. Het leerde het team ook enkele lessen over hoe te ontwerpen voor mensen. “Ik ben nu een beter menselijk ontwerper”, zegt Luisa Ruge, een industrieel ontwerper die met Mancini samenwerkte en leiding gaf aan het ontwerp van de knoop.
Voorlopig is de Dogosophy-knop alleen verkrijgbaar in Groot-Brittannië (voor ongeveer $ 130).
De uitdaging van ontwerpen voor dieren
Iedereen die ooit een product voor een menselijke klant heeft ontworpen, weet dat het proces afhankelijk is van variabelen als geslacht, leeftijd, achtergrond en persoonlijke voorkeuren. Maar deze ontwerpers hebben ook één voordeel dat ze misschien als vanzelfsprekend beschouwen: ze kunnen hun klanten bij elke stap om hun mening vragen.
Feedback krijgen van een hond is veel moeilijker en vereist inzicht in het gedrag van het dier. “Er is veel herhaling”, zei Ruge, “en een enorme ethische en reflectieve component omdat ik geen hond kan zijn, ik (voel) niet wat zij voelen.”
Ruge begon zijn carrière als industrieel ontwerper, maar toen hij de bedrijfsladder beklom, besefte hij dat hij gefascineerd was door dieren. Haar interesse bracht haar ertoe een opleiding tot hulphondentrainer te volgen aan het Bergin College of Canine Studies in Californië. “Eén manier om een band op te bouwen was dat we acht dagen lang, 24/7 aan onze honden moesten worden vastgebonden met karabijnhaken en lijnen”, herinnert hij zich.
Later woonde hij een conferentie bij over het veranderen van menselijk gedrag voor dierenwelzijn, waar hij Mancini ontmoette en geïnteresseerd raakte in zijn laboratorium. Ruge schreef zich onmiddellijk in voor een doctoraat aan de Open Universiteit en schreef de volgende drie jaar aan een proefschrift ontwerpen voor gebruikerservaring bij dieren en bewijst zijn hondgerichte methodologie.
Ruge volgt het vijf menselijke factorenmodel, een methode die ontwerpers helpt het gedrag van eindgebruikers te begrijpen door UX in vijf factoren te verdelen. Een typische lijst omvat fysieke, cognitieve, sociale, culturele en emotionele factoren, maar Ruge voegde er een zesde aan toe: zintuiglijke factoren, en vervolgens een zevende: toestemming.
Om de kenmerken en capaciteiten waarvoor hij moest ontwerpen te begrijpen, concentreerde hij zich op de Labrador Retriever, Golden Retriever, aangezien dit de meest voorkomende hulphondenrassen zijn. Zijn onderzoek leverde verschillende correlaties op die het ontwerp van knoppen beïnvloedden. Omdat beide rassen bijvoorbeeld lange staarten hebben, mag de knop niet worden uitgerust met sensoren die per ongeluk door hen kunnen worden geactiveerd. Omdat beide rassen gevoelig zijn voor heupdysplasie en gewrichtsproblemen, mogen de knoppen ook niet zo worden ontworpen dat ze moeten worden geactiveerd door te springen. En aangezien alle honden de wereld in geel, blauw en bruin zien, moeten de knoppen in een van die kleuren worden gemaakt, zodat ze gemakkelijk te zien zijn.
Toen Ruge er voor het eerst bij betrokken raakte, was het prototype dat Mancini ontwikkelde vierkant en leek het op een standaard metalen knop die een persoon in een rolstoel kon indrukken om een deur te openen. Nu – na ongeveer twintig iteraties en vijf prototypes – zijn de knoppen rond, convex en blauw. Het is gestructureerd om te voorkomen dat de natte snuit van een hond eroverheen glijdt, en de diepte van de stuwkracht is zodanig dat schuwe honden niet hard hoeven te drukken om het te activeren.
Ruge moest een aantal van zijn ontwerpen op de harde manier testen. Het duurde dagen om het eerste prototype te ontwikkelen dat hij bouwde, en de honden vernietigden het ‘in twee seconden’, herinnerde hij zich lachend. Maar de hond weet niet dat er voorzichtig met het prototype moet worden omgegaan. Voor hen ziet het onderhanden product er niet anders uit dan het eindproduct.
Dierontwerp als wetenschappelijke discipline
Ontwerpen voor honden ondermijnt de aannames van Ruge. “Het laat je weten dat je nooit 100% gelijk kunt hebben”, zei hij, eraan toevoegend dat de enige manier om zijn theorie te bevestigen is door uitgebreid testen en observeren.
Dit maakt hem ook een betere ontwerper van mensen, omdat hij zijn vooroordelen en aannames beter leert herkennen. ‘Soms neem ik aan dat je de grip voelt zoals ik, en dat is niet zo’, zegt hij.
Maar uiteindelijk is het ontwerpen van dieren waar Ruge’s passie ligt. Sinds haar doctoraat verhuisde ze terug naar haar geboorteland Colombia en begon een ontwerpbureau genaamd Ph-auna (uitgesproken als ‘fauna’) waar hij zich richt op diergerichte innovatie. Hij host een podcast genaamd Pomodogobegeleidt mensen om beter contact te maken met hun honden, en werkt nu aan een app die de hondentraining zal transformeren en mensen zal inspireren om betere verzorgers te worden. “Er is een enorme kans voor het ontwerpen van dieren om een eigen ontwerpdiscipline te worden”, zei hij.
Ondertussen is de Dogosophy Button in Groot-Brittannië beschikbaar voor individuele klanten die deze willen kopen, maar het team hoopt zijn dekking in het buitenland uit te breiden. Mancini, die het knopproject leidde, zei dat ze eerst een eerdere versie van de knop hadden geïnstalleerd om een gemotoriseerde deur in het toegankelijke toilet van het restaurant te bedienen, maar dat het restaurant uiteindelijk werd gesloten. Vervolgens probeerden ze het in een plaatselijk winkelcentrum te installeren, maar het plan mislukte vanwege budgetbeperkingen.
Hij is echter van plan nieuwe versies te blijven ontwikkelen en deze ook aan te passen aan de kenmerken van andere soorten. “Ik ben geïnteresseerd in het uitproberen en installeren van die knoppen in openbare gebouwen”, zei hij. “Ik wil dat de hele stad toegankelijker wordt voor honden en andere stadsdieren.”
