Wanneer mijn vrouw, kinderen en ik op vrijdagavond vrije tijd hebben, doen we dat graag zit met het gezin en kijk naar een klassieke film. We hebben de woonkamer comfortabel gemaakt en een verscheidenheid aan snacks meegenomen om van te genieten terwijl we de avondpresentatie volgden. Afgelopen weekend hebben wij gestemd Ouderlijke val (In de remake uit 1998 speelde Lindsay Lohan de hoofdrol), een film die mijn vrouw en ik sinds onze kindertijd niet meer hebben gezien. Het was leuk, maar er was iets vervelends aan. Veel!
Ik ben het niet die het vernietigd heeft verschillende verhaallijnen of dingen die nergens op slaan over de volgorde van het zomerkamp. Ik kan me ook niet voorstellen hoe de meisjes in zo’n korte tijd de Britse en Amerikaanse accenten onder de knie hebben gekregen. In plaats daarvan krijgen ze te maken met alle afspraken die de ouders van het meisje jaren geleden hebben gemaakt. Weet je, iedereen verdeelt alles in een scheidingsregeling…
Hoe kun je je kinderen zo scheiden?
Mocht je het nog niet bekeken hebben Ouderlijke val over een paar jaar (of helemaal niet) zullen de eeneiige tweeling Hallie Parker en Annie James (beiden gespeeld door Lindsay Lohan in de remake uit 1998) leven de eerste elf jaar van hun leven niet alleen zonder hun moeder of vader te kennen, maar zijn zich ook niet bewust van het feit dat ze een tweelingbroer in deze wereld hebben. Oppervlakkig gezien leidt dit tot een goed komisch uitgangspunt en enkele grappige momenten, maar omdat ik mezelf was, maakte ik de fout om hier te veel over na te denken.
Ik bedoel, ik begrijp dat je je filmcollectie of schilderijencollectie of zelfs een paar honden verdeelt, maar kinderen? Kom op! Dit is op zoveel niveaus rommelig. Ten eerste: geen deel uitmaken van het leven van je kind en blijven weten dat het ergens op de wereld is, is iets dat ik niet kan doorgronden.
Dan is er nog de kwestie van het bewaren van grote geheimen voor uw kinderen, wat hen in wezen grote vertrouwensproblemen oplevert. Het is een Disney-film en de toon is luchtig, maar het is eigenlijk allerlei chaos en slecht ouderschap.
Ik heb geleerd dat Nick Parker (Dennis Quaid) en Liz James (wijlen Natasha Richardson) denken dat ze doen wat het beste is voor hun dochters, zodat ze zichzelf niet voortdurend hoeven te ontwortelen en over de vijver moeten vliegen. Maar geen contact hebben, niet inchecken en doen alsof hun kind bestaat, is iets waar ik niet omheen kan. Dit is gek!
Ook al zing ik een ander liedje tijdens de laatste dagen van de winterstop en de langere zomervakantie voordat mijn kinderen weer naar school gaan, ik mis ze echt als ze er niet zijn. Ik kan me niet voorstellen dat ik elf jaar lang geen contact met hen zou hebben. Dat was natuurlijk te veel voor een kind, maar Nick en Liz konden elkaar in ieder geval brieven schrijven met dingen als ‘Hallie is een geweldige pokerspeler‘ of ‘Annie houdt echt van Oreo’s en pindakaas.’ Zelfs contact met grootouders of een oppas/butler zou beter zijn dan helemaal geen contact.
Ik denk dat deze hele ouderschapssituatie eerlijk is iets wat ik als kind negeerde of ik begreep het niet helemaal omdat ik geen ouder of volwassene was toen deze film in 1998 uitkwam. Toch is dit een geweldige film van Nancy Meyers en een van de beste ervaringen die ik ooit met mijn films heb gehad. Abonneer u op Disney+ spoedig.
