Eddie Izzard treedt nu solo op in ‘Hamlet’ in het Montalbán Theater

To be or not to be, dat is de vraag voor een soloversie van Shakespeares ‘Hamlet’.

Eddie Izzard, de wrange, genderfluïde Britse komiek die de aandacht trok met een reeks humoristische observaties gebaseerd op gezond verstand, behandelde de hele tragedie. Deze reizende Shakespeare-voorstelling, die nu tot en met zaterdag in het Montalbán Theater in Hollywood te zien is, is een gedenkwaardig staaltje van durf, theatrale durf en cardiofitness.

Als spektakel is het zowel opwindend als vermoeiend. De sensatie van het kijken naar een onverschrokken en onvermoeibare artiest die in zijn eentje het podium vult met een veelheid aan personages uit dit meesterwerk houdt nooit op. Het gevoel van vermoeidheid kon echter niet zomaar verdwijnen nadat duidelijk werd dat dit marathondrama op een zo breed mogelijke manier gepresenteerd zou worden.

Het plot sprak Izzard aan, die een soloversie van Charles Dickens ‘Great Expectations’ op het podium bracht. Izzard heeft veel lof gekregen als dramatisch acteur en blinkt uit in de drama’s van David Mamet en Peter Nichols, maar lijkt hier tevreden te blijven met de storytime-modus.

Een opvallend aspect van deze ‘Hamlet’, geregisseerd door Selina Cadell op het podium, is hoe eenvoudig het is. Er zijn een aantal prachtige rekwisieten naast de zeer enge verlichting, spannende geluidseffecten en zware onderstrepingen. Izzards kostuum, avondkleding gemaakt voor de strijd, doet me denken aan Margaret Thatcher in Studio 54 begin jaren tachtig.

De bewerking van Mark Izzard (de broer van Izzard bewerkte ook “Great Expectations”) probeerde zoveel mogelijk van het stuk erin te proppen, ook al betekende dat dat Izzard lange tijd de dialoog van Shakespeare in razend tempo moest leveren. Een structureel gerenoveerd ‘Hamlet’ met minimalistische bogen zou logischer zijn. Maar dit vereist een interpretatieve visie die niet kan worden bevredigd door veranderingen in woorden af ​​te snijden, te herschikken en af ​​te leiden.

Izzard richtte zich aan het begin van de show tot het theaterpubliek en vertelde dat als iemand de verkeerde indruk had dat dit een nieuwe comedyshow was, dit het moment was om weg te rennen. Niemand leek acht te slaan op de charmante waarschuwing.

Izzard, die een achtergrond heeft als straatartiest, voelt verwantschap met artiesten uit het Elizabethaanse tijdperk die van stand-upstrips hielden en goede relaties onderhielden met hun publiek. Deze “Hamlet” is geen klein werk maar een kleurrijke aanval bedoeld om een ​​goed verhaal tot leven te brengen.

Maar een plot, hoe spannend ook, kan zijn gewicht niet alleen dragen. Een beroemd verhaal heeft een nieuwe invalshoek nodig. Wat hier nieuw is, is dat spelers hun fysieke, mentale en logistieke grenzen testen. Maar naarmate de opwekking van ‘Hamlet’ vordert, kan er niet veel inzicht worden verkregen uit deze gigantische onderneming.

De komische delen werken het beste. Izzard behandelt Rosencrantz en Guildenstern, de oude vrienden van Hamlet die zijn gestuurd om hem te bespioneren, als kousenzakken (zonder sokken). Het geklets tussen Hamlet en de doodgraver zorgt voor grappige woordspelingen zoals die van Izzard stand-up voorraad-in-handel.

Claudius verschijnt als een arrogante en kwaadaardige pseudopersoon. Polonius is geen arrogante oude zak, maar een prominente hoveling die zijn bijzondere status niet wil verliezen. Horatio, die inderdaad kan verdwalen in het houtwerk, registreert nauwelijks.

Maar Izzard had een manier om de verhuizers en shakers in Elsinore net zo dichtbij te laten lijken als collega’s. De geest die op griezelige monotoon sprak, leek daarentegen op een overblijfsel van een lang geleden overleden groep amateurs.

Geslacht is geen barrière voor Izzard, die voornaamwoorden gebruikt en deze bezit Suzy’s naam toegevoegd (hoewel voor deze ‘Hamlet’ de facturering gewoon Eddie Izzard is). Gertrude komt nooit echt in beeld, maar Ophelia’s angst, gek geworden door verdriet, wordt versterkt door de eenvoudige maar krachtige manier waarop Izzard hulpeloos op de borst slaat.

Hamlet, alleen op het podium, is wat de meesten van ons zich herinneren van onze reis met de tragedie. Izzard is zo verbaal bedreven dat ik misschien te veel verwachtte van zijn monologen. De monoloog ‘To be, or not to be’ verschijnt als een retorische draad die Hamlet door de eeuwen heen heeft gepolijst. Er waren te veel handjiven in de rest van de toespraak. De emotionele betekenis van Shakespeare hoeft niet handmatig te worden gedaan.

Maar het is niet gemakkelijk om de innerlijke intensiteit te behouden als je alleen handelt. Izzard moet zijn eigen prestaties verbeteren en herstellen. De getoonde zelfopwekkende kracht is werkelijk verbazingwekkend om te zien. Zelfs met een flinke kniebrace gaat Izzard voluit in het slotactduel tussen Hamlet en Laertes.

Op dit punt heeft het publiek mogelijk zijn eigen reserves aangeboord. Izzard verdient een medaille voor zijn atletische inspanningen, maar wat ik me het meest herinner zijn de weinige voorbijgaande momenten waarop de dramatische poëzie wordt belicht met een alledaags realisme waardoor de meer dan 400 jaar die onze wereld scheiden van die van Shakespeare als geen enkele afstand lijken.