‘Arco’-recensie: milieubewust geanimeerd avontuur beïnvloed door Miyazaki

Kinderlijke verwondering ontmoet klimaatverwoesting in de Franse animatiefilm ‘Arco’, een futuristische fantasie waarin de onschuldige avonturen van kinderen centraal staan ​​als een hoopvolle realiteit. (Een andere hoopvolle realiteit voor “Arco” is die van hem recente Oscarnominatie op donderdagochtend.)

Terwijl de speelfilmdebuut van animator Ugo Bienvenu, geschreven in samenwerking met Félix De Givry, een openlijk speelse knipoog is naar Spielberg en klassiekers als ‘Peter Pan’, voelt de film ook als een knipoog naar de naoorlogse ontroering zonder de verfraaiing van ‘Forbidden Games’ van René Clément en de sagen van de Japanse animatie. ‘Graf van de vuurvliegjes.’

De titulaire jongen (ingesproken in de Engelse nasynchronisatie door Juliano Valdi) is degene die we voor het eerst ontmoeten: een enthousiaste tienjarige die kippen en varkens hoedt in de kas van de familie, hangend boven de wolken op een gigantisch platform. Al snel kwamen zijn ouders en oudere zus uit de lucht, met een regenboog onder hun kleurrijke gewaden. Ze zijn net teruggevlogen van een reis naar het tijdperk van de dinosauriërs en brengen de flora terug als aanvulling op hun duurzame levensstijl. Arco wilde ook vliegen, maar kreeg te horen dat hij niet oud genoeg was.

Sinds wanneer houdt dat een eigenzinnig kind tegen? Wanneer Arco echter midden in de nacht de vlieguitrusting van zijn zus gebruikt om een ​​geheime vlucht te maken, wordt hij in het jaar 2075 gedropt en kan de technologieafhankelijke wereld van de aarde nauwelijks overleven ondanks aanhoudende weerrampen. Dat is wanneer we Iris (Romy Fay) ontmoeten, een vriendelijk en openhartig schoolmeisje uit een buitenwijk wiens leven vol technologie wordt gekenmerkt door hologrammen voor ouders (ingesproken door Mark Ruffalo en producer Natalie Portman), vriendelijke robots voor zorgverleners (om nog maar te zwijgen van de alomtegenwoordigheid van robots als leraren, politie en dergelijke), en intrekbare koepels die elk huis en gebouw beschermen tegen verwoestende stormen en branden.

Wanneer Iris Arco ontmoet die in het bos belandt, ontstaat er een vriendschap, opgebouwd rond een poging om terug (vooruit) te gaan naar zijn tijd, maar ook nieuwsgierigheid naar elkaars leven. Nu er echter een grote brand dreigt, blijkt het uiterst moeilijk om Arco terug te brengen naar zijn oorspronkelijke toekomst, vooral omdat een drietal kibbelende en achterdochtige ontdekkingsreizigers (Andy Samberg, Will Ferrell, Flea) al hun bewegingen volgt, in de overtuiging dat ze een groot geheim uitvoeren.

Daarmee Door Miyazaki beïnvloede esthetiek Geworteld in de stijl van de menselijke hand en de combinatie van natuurlijke pracht en praal met de glans van kunstmatige verbeteringen, is ‘Arco’ een lieve maar enigszins sci-fi visie, een riff op ‘ET’ met een Europese gevoeligheid. Dit is niet altijd in zijn voordeel. Wat het verhaal betreft, voelt het niet genoeg – de eenvoud is zowel remmend als charmant – en hoe minder er wordt gezegd, hoe beter over de ongelukkige volwassen broers en zussen, die meer naar het enge dan naar het grappige neigen.

Ook de animatie is gevarieerd. De achtergronden zijn doorgaans uitnodigender dan de personages op de voorgrond, waarbij de ogen van Iris en Arco merkwaardig levenloos zijn voor een film die draait om hun connectie en waarin de volwassenen worden gepresenteerd als afwezige bedienden, vaak met een hightech gevoel dat uitwissing suggereert. Op zijn best, wanneer de thema’s en beelden op één lijn liggen, heeft ‘Arco’ de gedenkwaardige charme van een tekenfilmvolle jeugd: het is zowel oprecht als ongemakkelijk.

Maar ‘Arco’ kan niet worden genegeerd, vooral omdat het gaat over wat er met de mensheid zal gebeuren. Het is een aangrijpende herinnering dat kinderen worden gesteund door fantasierijke moed en een zuivere band die we goed zouden moeten koesteren, en niet door te zwijgen, als we willen leren hoe we steeds onbewoonbaardere plaatsen kunnen bewonen.